Mama'ku (2025)

Leuk om mijn eigen documentaire weer op Moviemeter te vinden, de site waar mijn filmliefde begon!

4 juni is de release van de film. Ik zal zelf proberen bij veel van de vertoningen te zijn. Meer info is hier te vinden: Mama'ku - Van Jakarta tot de Molukken | Documentaire

Prachtig vermoed ik,wat erg dat ik de vertoning in assen heb gemist.in de kolk heb ik lang terug eens de docu moeder dao de schildpad gelijkende gezien,als ik de titel verkeerd typ mijn excuus.nu ik weer naar drente ga verhuizen zal ik wellicht ook wel weer eens in de kolk belanden.ik weet gewoon niet wat het is met mij,maar ik voel me op de 1 of andere manier verbonden met de indo mensen.en dat voelen ze als ik ze tegen kom,een wederzijds gevoel van begrip.ik hoop dan maar dat de docu ook online komt.

Waar niet over wordt gesproken

'Mama'ku' (2025) is een emotionele reis in de meest letterlijke zin: danseres Cheroney Pelupessy neemt haar moeder mee naar Indonesië om antwoorden te krijgen op pijnlijke vragen. Waarom is ze ooit uit dat land vertrokken? Hoe is ze gevormd door haar jeugd in armoede en vernederingen? Is er nog een stukje van henzelf te vinden in Jakarta of in de Molukken, of zijn ze alles kwijtgeraakt? En waarom zijn gewelddadige mannen een constante geweest in hun beider levens? De wrijvende moeder-dochter relatie is het warme hart in hun zoektocht naar heling, eenwording tussen verschillende identiteiten en de wil om samen verder te kunnen. Regisseur Sven Peetoom brengt het bijzonder fraai in beeld met de schurende combinatie van rauwe documentatie en hypergestileerde sfeerbeelden. De intieme bekentenissen zijn ongemakkelijk en rauw, terwijl de bezwerende dansscènes met Cheroney Pelupessy juist metaforisch geladen zijn. Peetooms intellectuele benadering van het medium smaakt naar meer, zeker in combinatie met interculturele thematiek.

(En Sven, sorry man. Ik heb jou ooit mijn eerste en laatste Tikkie gestuurd voor één drankje. Het was voor mij destijds aanleiding om nóóóit meer mensen lastig te vallen om futiele bedragen.)

De prijswinnende danser, choreograaf en theatermaker Cheroney Pelupessy vroeg filmmaker Sven Peetoom om een filmdocument te maken van haar poging om haar moeder Laura beter te leren begrijpen. Cheroney heeft Laura na lang aandringen overgehaald om haar te vergezellen naar Laura’s geboortegrond Indonesië, in de hoop dat Laura eindelijk bereid zal zijn te spreken over haar verleden. In haar monotoon ingesproken commentaar erkent Cheroney dat Laura zich voor de camera anders gedraagt en dat maakt het lastig om een goed beeld te krijgen van de “echte” Laura. De integratie van expressieve dans om Cheroneys band met de belangrijkste vrouwen in haar leven uit te beelden, levert de meest emotionele momenten op in dit interessante, maar niet geheel geslaagde portret van de kloof tussen een Indonesische moeder en haar in Nederland geboren en getogen dochter. Werd in filmhuizen vaak vertoond in combinatie met de amusante komedie Sudah, waarin de titelpersoon tijdens een familiebijeenkomst aan de hand van een fotoalbum meer over haar oma te weten wil komen.