La Bataille de Gaulle: J'Écris Ton Nom (2026)

De eerste 45 minuten van dit vervolg op De Gaulle: Résistance richt zich op de heroïsche daden van generaal Leclerc [Niels Schneider] en zijn manschappen. Er is ook veel aandacht voor de cruciale rol van het Franse verzet voordat Charles De Gaulle [Simon Abkarian] ten tonele verschijnt. Het benadrukt hoe bepalend Leclerc en verzetsleden waren om De Gaulle geloofwaardigheid te geven als de facto leider van het Franse volk en daarmee de toekomst van Frankrijk als zelfstandige republiek waarborgden. De Gaulle maakt slim gebruik van zijn imago als starre militair in een briljant staaltje politiek en militaire diplomatie met Churchill [Simon Russell Beale], Roosevelt [Campbell Scott] en vooral zijn aartsrivaal generaal Giraud [Thierry Lhermitte]. Een oorlogsfilm van het soort dat ze zelfs in Hollywood zelden hebben geëvenaard. De gevechtscènes in de woestijn en in Parijs maken dit net iets beter dan Résistance.

Alhoewel een geweldig tweeluik, en zeker een must see voor iedereen die historisch geïnteresseerd is, toch wat kanttekeningen.

Het ergste: zwart en wit. In de film broederlijk zij aan zij, in werkelijkheid voor 99% vechtend in eigen regimenten. Waarbij je je kan afvragen voor wiens vrijheid de Afrikanen vochten. Meer dan de helft van de vrije Fransen waren zwart.

Behalve bij de bevrijding van Parijs. Toen was het leger ineens, op last van met name de Amerikanen, witgewassen!

Een protest later dat jaar -1944 - tegen hun behandeling en het uitblijven van soldij eindigde in een bloedbad. Shame on us....

Verder was het Franse verzet nog erger verdeeld dan zichtbaar in de film. In 1944, tijdens de chaos van de bevrijding, werden duizenden Fransen vermoord door Fransen. Lekker dan.

En ja, Roosevelt had wel een maf idee om Frankrijk op te splitsen, maar verder dan maf idee is het nooit gekomen. De kaart van Nieuw Wallonië is een leuk verzinsel. Roosevelt was bang dat De Gaulle de volgende dictator zou worden, en daarin kon je hem, zie de film, niet helemaal ongelijk geven.

In de later door hem gecreëerde vijfde republiek heeft de president dan ook ongebreidelde macht. Reden waarom Macron bijvoorbeeld moeiteloos het parlement buiten spel kon zetten bij de hervorming van het pensioenstelsel. Trouwens die andere bijna-dictator zetelt aan de overkant van de plas.

Maar dat twee grote mannen, aanvankelijk moederziel alleen, een grote, nooit te vergeten bijdrage hebben gegeven aan onze vrijheid laten de films prachtig zien.

Jammer dat we nu zo makkelijk ons weer door schurken laten verleiden en onze vrijheid dreigen te verkwanselen. Maar dat terzijde.

Nb: wel eerst eerste deel zien, begrijp je alles veel beter

Kende het eerste deel nog iets van subtiliteit, daar wordt dat hier helemaal losgelaten en komt het chauvinisme bovendrijven. Maar dat is prima. Wederom geen heel indringende film (eht blijft een lange samenvatting en het begin is erg rommelig verteld) maar wel vermakelijk de volle speelduur lang en interessant om te zien. Wat deze film net wat beter maakt dan deel 1 is het politieke aspect en vooral Roosevelt die zich als een Trump en zijn America First gedraagt. Boeiend om te zien. Verder zijn alle personages erg mooi weergegeven. Allemaal karikaturen eigenlijk maar de acteurs weten net de balans te houden om het realistisch te houden - vooral Churchill is geweldig. 3,5*.

Een verrassend grote stap achteruit ten opzichte van deel één. Het grootste probleem is dat het Franse chauvinisme er hier wel erg opgelegd wordt, inclusief meerdere muzikale intermezzo's van patriottische liederen. Verder wordt breed uitgemeten dat de Amerikanen van Frankrijk een soort Amerikaanse kolonie willen maken - een plan dat ongetwijfeld gespeeld zal hebben, want er was ook een plan Duitsland definitief terug te werpen tot een agrarische staat, maar het is lastig in te schatten hoe dicht het bij de uitvoering is gekomen - maar als De Gaulle (Simon Abkarian, weer erg goed) dan in Algiers landt is het zonder enige ironie: "Welkom in Frankrijk!" Alle Afrikaanse troepen vechten ook heel blij mee met De Vrije Fransen. Op basis van deze film zou je zeggen dat Roosevelt (Campbell Scott) één van de grote slechteriken van de Tweede Wereldoorlog is, terwijl je louter positieve indrukken krijgen van bijvoorbeeld Winston 'Bengaalse Hongersnood' Churchill (Simon Russell Beale) en Anthony 'Suez Crisis' Eden (Tom Mison). De nazi's blijven net als in Résistance een grotendeels gezichtloze en vrij abstracte vijand.

We krijgen ook veel minder amusante scenes waarin De Gaulle zijn totale gebrek aan talent voor diplomatie ten toon spreidt dan in deel één. Deels ook omdat hij door begint te krijgen hoe het spelletje gespeeld wordt en daar, zonder iets van zijn rechtlijnigheid in te verliezen, gebruik van begint te maken, met als hoogtepunt het uiteindelijk na Nederlands minderheidskabinet waardige eindeloze onderhandelingen in één vergadering uitmanoeuvreren van concurrent generaal Giraud (Thierry Lhermitte) . Dan is de film toch weer op zijn best.

Het andere deel dat nog steeds goed is, is het vakwerk van traditionele oorlogsfilm maken. Meteen in het begin krijgen we een geweldige veldslag in de woestijn te zien onder leiding van generaal Leclerc, de militaire held van de Fransen (Niels Schneider). Verder zijn er ook prima spannende scenes rond verzetsheld Jean Moulin (Félix Kysyl) en de nog van deel één bekende Livia (Anamaria Vartolomei, overigens de enige vrouw met een rol van betekenis in deze film van dik 2,5 uur.)

Al met al nog steeds een film die gedurende zijn volledige, lange speelduur weet te vermaken, maar het toch redelijk genuanceerde beeld van De Gaulle als een dappere man met principes, maar ook een ontzettende houten klaas met een godcomplex uit Résistance, wordt hier door een groot deel vervangen door veel simplistischere hagiografische en patriottische propaganda.

(Gezien in Cinecenter)