The Only Living Pickpocket in New York (2026)

Lekker kort, dat is ook wel eens leuk.

Valt het goed, kun je gewoon nog eens kijken.

Valt het slecht, dan valt het maar eventjes slecht.

Dit lijkt me een hele aardige film. Met John Turturro en Steve Buscemi twee acteurs die ik sowieso wel heel graag in films zie.

De kans dat je gepickpoket zal worden in het NYC post-Giuliani is inderdaad uiterst miniem. In New Jersey daarentegen. Ooit verloor ik mijn portefeuille in een marginale afzuipbar in Newark, New Jersey; voor hetzelfde geld ligt hij daar nog steeds, ergens op de Bud Light plakkerige vloer langs de ATM. Ik vermoedde geen kwaad opzet van de Braziliaanse animeermeisjes.
Was ik naïef om te denken dat The Only Living Pickpocket in New York méér zou zijn dan een soort kleffe Hallmark ode aan NYC, dat het witty zou zijn, dat er sappig dialect in zou voorkomen, dat de NYC folklore verder zou gaan dan jabs jegens mensen die in Queens wonen? Online wordt de film vergeleken met de loveable loser cinema van de jaren '70. Maar waar New Hollywood de grenzen van de amoraliteit aftastte, kleurt deze Pickpocket braaf binnen de lijntjes. Gekke jongens, die Amerikanen. Ze kunnen pas sympathie hebben voor een dief wanneer hij ook een halve heilige is die zijn verlamde vrouw verzorgt, hopeloos contact opzoekt met zijn estranged daughter en uiteindelijk een miljoen achterlaat aan zijn naasten, wat hij zelf met de dood bekoopt na een vervelende limorit met Jamie Lee Curtis, wat de film helemaal in Now You See Me Now You Don't regionen laat kelderen. Koppig wilde ik de film bovendien de eerste dag van zijn commerciële release gaan kijken, in AMC Lincoln Square. Wanneer de lichten aangaan, zie ik het raarste cinemapubliek dat ik in mijn leven zag. Het ziet er meer de wachtruimte voor de bussen naar Milwaukee in Port Authority. Verschillende oude dametjes zitten te huilen. Natuurlijk houden New Yorkers van suikerzoet, drink maar eens in een egg cream in een betere Luncheonette. Zelf kan ik de indigestie nauwelijks verkroppen.
Voor ik het besef, rijdt mijn Uber de George Washington Bridge over. Next stop, Newark New Jersey. Waar mensen nog mensen zijn. Omdat mijn vaste stekje de Riviera ondertussen een daklozenopvang is geworden, trek ik naar the Robert Treat Hotel. Waar drie US presidents mij voorgingen. De laatste zijnde Kennedy. Op de hoek is het steakhouse waar Dutch Schultz neergeknald werd.
"Newark? You'll probably get murdered there." laat een bevriend New Yorks filmcriticus mij weten. Toch vervoegt hij mij en gaan we een avond op de lappen. De zwarte gevel van 'The Day After Club', in een anonieme straat. Misschien heb ik mijn hand overspeeld? Toch ga ik naar binnen. Ik word begroet door een engelachtig blond meisje met tourettesyndroom. Ze neemt mijn bestelling op en krijgt drie stuiptrekkingen in haar linkerwenkbrauw. De andere meisjes zijn Braziliaans, zij is... ik weet het eigenlijk niet. Maar ze betovert me.
In het Robert Treat Hotel zit een gigantisch Braziliaans restaurant waar nooit iemand lijkt te komen. Ik zit met een kater rustig een Griekse salade te eten. De ene na de andere caipirinha volgt. Beneveld trek ik opnieuw naar de Day After. Het mysterieuze blonde meisje is nergens te bespeuren.
"Sorry als ik gisterenavond wat onstuimig was..."
"Geeft niet" antwoordt de Braziliaanse barvrouw. "Je was gewoon verliefd."
"Wie was dat meisje?" vraag ik.
"Het was haar eerste dag gisteren, ik weet niet goed waar ze vandaan komt. Wil je haar nummer?"
Het is dinsdagavond en een dode boel in de Day After. De Braziliaanse serveuses zwermen als vliegen om mij heen.
"Mais um drinke gente!!! Vamou la!!"
Ik word wakker in een hotelkamer die naar weed ruikt. Alle lichten branden. Verdoofd voel ik mijn binnenzak. Geen portefeuille te bespeuren. Ik zal mijn kaarten maar blokkeren. Terwijl ik mijn gsm open, verwijder ik per ongeluk een Amerikaans nummer dat klaarstond om op te slaan. Het lege scherm zou me nog lang achtervolgen.