Solo Mio (2026)

Originele schattige feelgood film. Heerlijk ook dat Italiaanse temperament.

Vermakelijke feelgoodfilm maar niet meer dan dat. Volkomen voorspelbaar en vrij clichematige personages. Rome wordt neergezet als een gezellig dorp. Volgende keer ook graag beelden van toeristenmenigten en voor de deur van het Termini-treinstation.

Leuke feelgood film. Het verhaal is best aardig, maar wel voorspelbaar. De uitwerking is zeer geslaagd. De vaart zit er lekker in en de film kijkt prima weg. Voor een komedie is deze film minder plat dan voorgangers van James. Daarnaast is ook de toon wat serieuzer wat ten goede komt van James' acteerniveau want hij draagt de film prima. Ook de chemie met Grimaudo is uitstekend. Verder leuke bijrollen van Coates en Bocelli. Visueel is de film om te smullen met prachtige beelden van Rome, wat extra bijdraagt aan de romantiek. 3.5/4.0

Zo zoet als tiramisu bij dat Italiaanse restaurant bij jou in de buurt. Met authentieke cuisine heeft het weinig van doen, maar het roept toch een positief verlangen op naar een Italië uit de reisboekjes. Het ietwat bespottelijke plot in 'Solo Mio' (2026) hangt namelijk aan elkaar van Italiaanse clichés en ongeloofwaardige verwikkelingen. Rome is net zo weinig Rome als Parijs in 'Emily in Paris' of in het klassieke zoete hapje 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain' (2001). Maar maakt het uit? Kevin James is uiteindelijk toch het leukst als je de olijke dikkerd koppelt aan een iets te knappe vrouw en de twee chemie hebben met elkaar. Af en toe een hinniklach en een obligate traan, terwijl de Italiaanse fantasie over het scherm rolt als een gelikte advertentie voor een reisbureau. Geef mij ook de Trevifontein, het Colosseum en het landelijke Toscane. Ik ben zelfs bereid om de onuitstaanbare zeikmuziek van Andrea Bocelli en Ed Sheeran te doorstaan!