Mother Mary (2026)

Nieuwe Lowery, heel leuk! Klinkt opnieuw als iets totaal anders weer.

Interessant nummer van Hathaway geproduceerd door FKA Twigs. Wekt mijn interesse wel, ondanks ik Hathaway meestal niet kan uitstaan,

Sensueel of niet?

A24, Lowery en een film over muziek waten drie elementen waardoor ik best uitkeek naar deze film.

Maar eigenlijk ging het bij de opening al mis. De gemiddelde Slavische Songfestivaldeelneemster heeft doorgaans al een betere act en meer uitstraling dat wat Mother Mary laat zien.

De film verlaat dan ook snel het podium om vervolgens te verzanden in een uur lange psychotherapiesessie over een jurk. Op het laatst komt er nog wat lichte horror bij en pakt Lowery visueel wat meer uit, maar ik had me toen al te veel verveeld, om er nog warm voor te lopen.

Anderen zien er mogelijk een originele vertelling over het overwinnen van depressie in, ik ben er bijna depressief van geworden.

Jammer! 1*

Saaie bedoening, Lowery kan zoveel beter.

Letterlijk en figuurlijk gevallen popster Mother Mary [Anne Hathaway] bereidt zich voor op haar comeback. Daarvoor klopt ze aan bij haar extreem verbitterde en passief-agressieve kostuumontwerper [Michaela Coela]. De obsessie met het vinden van de juiste jurk (voor een optreden van een paar minuten) is bijna net zo onbegrijpelijk als de redenen waarom deze twee mensen het langer dan een paar minuten met elkaar uithouden. Coela lijkt een zombie in dit belachelijke en buitengewoon pretentieuze psychologische drama. Daar kunnen zelfs de mooie plaatjes niets aan doen. Die zijn immers net zo hol als de oppervlakkige, overgeproduceerde popdeuntjes waar Mother Mary om een of andere reden succes mee heeft.