On a String (2025)

On A String is een aldoor geestige film over een jonge altvioliste die niet weet wat ze met haar leven aan moet, de kost probeert te verdienen met haar muziek zonder veel succes en zonder passie voor haar vak te voelen (‘Waarom dragen jullie musici zwarte kleding?’ ‘Omdat we dood van binnen zijn’) c.q.met schnabbels op bruiloften waar men niet eens naar de muziek luistert, nergens zeker over is c.q. wel zeker is maar bang is en qua relaties wat aanrommelt. Terwijl ze zo zonder veel bevrediging door haar leeg leventje sukkelt, leert ze toch tevreden te zijn door de liefde van haar ouders en met een baantje als vioollerares. Kortom, het is een soort Woody Allen voor de Gen Z-generatie. Omdat de film steeds leuk blijft, is het een geslaagde en bijzonder charmante debuutfilm.

Film die soms de juiste toon raakt en echt goed had kunnen zijn - zo'n sfeerportret zonder echte plot van a naar b ligt goed in mijn straatje. En op momenten is de film ook precies dat met een jonge violiste, haar leven waar niet echt vooruitgang in zit en vooral die vele schnabbels die ze heeft om maar rond te komen. Alleen jammer dat de toon heel vaak nogal wisselt en te vaak naar vervelende slapstick neigt en elke keer werd ik zo de film uitgehaald. Te veel hangt dit naar cringe. Of dat nu al direct die eerste scène is of de hele rol van die broer. Jammer, zo schiet dit ding zich steeds in zijn eigen voet. 3,0*.

Violaspeler Isabel [Isabel Hagen] speelt in een strijkerskwartet met haar beste vriendin Christina [Ling Ling Huang], maar woont nog altijd bij haar ouders en probeert haar eigen weg te vinden. Op een feest ontmoet ze Carl [Frederick Weller] , een getrouwde man die haar inhuurt om les te geven aan zijn dochter Rachel [Haven Stashenko]. Portret van een jonge vrouw op zoek naar richting in haar leven is duidelijk geïnspireerd door Frances Ha en heeft op papier aardige momenten. Het overgrote deel van de cast probeert te nadrukkelijk grappig te zijn, waardoor dit veel authenticiteit verliest. Hagen geeft weinig emotionele diepgang aan haar personage en er Huang en Dylan Baker (als Isabels vader) slaan de spijker wél op zijn kop.

Soms raak, soms flauw. Dit portret van de awkward escapades van een violiste in New York. Waar de film enigszins misloopt is in de editing. Dit soort film heeft baat bij stiltes en bij scenes die je helemaal laat uitspelen. On A String kiest voor een veel puntiger en snellere stijl van monteren die me bijna deed denken aan Youtube ofzo. Echt jammer want soms lachte ik hardop en er waren echt sterke ideeën (tussen flauwere , dat wel).

Isabel Hagen schreef, regisseerde en speelt de hoofdrol in deze komedie. Die is dan ook nog gebaseerd op haar leven als altvioliste in het schnabbelcircuit en haar relatieperikelen. Heel erg New York upper middle class allemaal, waardoor de link met Woody Allen onmiddellijk bovenkomt. Alleen is dat anno 2026 natuurlijk niet zo gewenst, dus snel ook even de verschillen benoemen: Allen is een verdienstelijk amateurklarinettist, maar Hagen ging naar het prestigieuze Juilliard conservatorium en speelde bijvoorbeeld voor Björk, Steve Reich en zat in de orkestbak bij Fiddler on the Roof op Broadway. Allen hoort zichzelf heel graag praten, terwijl de humor van Hagen meer om de pijnlijke stiltes gaat. En omdat het 2026 is, woont Hagens karakter, dat ook Isabel heet, nog bij haar ouders in plaats van de ruime appartementen die Allen met de baantjes als freelanceschrijver en zo die hij zichzelf in zijn films geeft, kan veroorloven.

Hoewel de Finse alcoholmelancholie mist, zit er ook wel een flinke scheut Kaurismäki in de film: gebrekkige communicatie en lompheid alom, maar nooit cynisme. De speelduur van 78 minuten is ook heel erg gelijk aan de films van de Finse meester.

On a String is niet echt een verhaal met een kop en een staart, meer slice of life, verteld in een aantal humoristische scenes. Heel erg mijn humor, dit is één van de grappigste, zo niet de grappigste film die ik dit jaar heb gezien. De Nederlandse trailer is simpelweg de hele openingsscene en dat geeft een goed beeld van de humor en dus of je de film leuk zult vinden of niet. Specifiek heeft de film de beste "oh god, mannen en hun gitaar"-grappen die ik ooit heb gezien (en dat zonder 'Wonderwall'!) Ook Isabels broer, de meest snobistische contactgestoorde klassiekemuzieksnob ooit, is een fantastisch karakter. Hij wordt gespeeld door Olivier Hagen, maar ik mag hopen dat dat niet al te autobiografisch is.

Waarvoor ik een beetje vreesde op basis van de trailer, maar wat gelukkig helemaal mist zijn van die vreselijke Sorry, Baby "ik ben een volwassen vrouw met een universitaire graad, maar oh, kijk mij eens een ludiek meisje zijn" toestanden. Dat is voor mij minstens net zo ergerniswekkend als mannen met hun gitaar.

Leuk weetje: de Amerikaanse bioscooprelease is pas op 11 september, dus dit is nu eens een Amerikaanse film waar je in Nederland niet op hoeft te wachten, maar zelfs de primeur van krijgt.

(Misschien een wat ruime waardering, maar ik heb in tijden niet zo veel lol gehad, de speelduur is perfect en veelbelovende debutanten moet je een beetje pushen.)

(Gezien in Eye Filmmuseum)