Onkel Jens (2025)

Als de goed ingeburgerde literatuurdocent Akam in Oslo onverwacht bezoek krijgt van zijn oom uit het Iraanse deel van Koerdistan, leidt dat tot licht conflictueuze en vooral tot komische situaties. Een cultuurclash met aan de ene kant Akam en zijn medebewoners en aan de andere kant de oom. Akam wordt door de aanwezigheid van zijn oom echter steeds meer met zijn Koerdische wortels geconfronteerd. In de film komt dat onder andere tot uiting in Akam’s beheersing van de Koerdische taal die hem in de loop van de film steeds beter afgaat.

Regisseur en schrijver Brwa Vahabpour haalt de inspiratie voor zijn film uit ervaringen in zijn eigen leven. Behalve een film die een cultuurclash beschrijft, heeft de film het ook over vlucht en (illegale) immigratie. Serieuze zaken die door gebruikmaking van komedie in een luchtig jasje worden gestoken. Het goede scenario, de ondersteunende muziek en het goede acteerwerk maken dat de luchtigheid niet doorschiet. Er is altijd bewustwording dat er ernst onder de luchtigheid ligt.

Dankzij voldoende plotwendingen is het verhaal blijvend interessant om te volgen. Behalve door de kleine en grote verrassingen die in het verhaal zijn gestopt, intrigeert de film eveneens vanwege zijn sympathieke maar ook eigenzinnige personages en hun onderlinge interacties waarbij de band tussen Akam en zijn oom de belangrijkste en de meest boeiende is en dus ook de meeste aandacht krijgt.

Onkel Jens is een kleine film die een klein en sympathiek verhaal neerzet en met dit miniatuur op kleine schaal een aantal grote internationale thema’s aanroert. Een vermakelijke komedie met hart, fijne humor en een ernstige ondertoon die niet eens altijd opvalt. Fijne kleine film.