Always Looking: Titus Brooks Heagins (2025)

Titus is een zwarte man die graag foto’s maakt van gemarginaliseerde personen en dan met name (zwarte) transgenders vanuit een sociale bewogenheid waarmee hij de wereld wil verbeteren (om welke reden de NPO voor deze documentaire kiest, natuurlijk). Het deed me denken aan een uitzending van het Filosofisch Kwintet (ook van de NPO) over ‘monsters’: monsters jagen ons angst aan maar het zijn ook vaak slechts mensen of wezens die ‘anders’ zijn (welke twee aspecten bv. worden verenigd in het Monster van Frankenstein). Transgenders en andere queer-mensen zijn de hedendaagse ‘monsters’: hun hybride, ongewone uiterlijk schrikt af maar om die reden strijden veel mensen voor hun acceptatie. Voor Titus lijkt de transgender de nieuwe zwarte te zijn: waar vroeger de zwarte het ‘monster’ was, is dat nu met name de transgender. Hij wil de kijker ermee confronteren en dat levert boeiende foto’s op.

Waar de documentaire wel wat belachelijk wordt is wanneer de ‘woke’-ideologie met z’n ‘cultural appropiation’-kritiek, die ook Titus aanhangt, opduikt: mag een zwarte maar cisgender man wel foto’s maken van transgenders (die vraag is hierboven al beantwoord) en mag een blanke vrouw wel een documentaire maken over een zwarte man? Titus geeft aan dat hij liever had gehad dat een zwarte de documentaire had gemaakt maar omdat niemand anders het wil doen (hij was vroeger een Black Panther en hij meent nog steeds dat hij wordt gediscrimineerd en in z’n weg naar roem wordt gedwarsboomd omdat hij zwart is) en hij de publiciteit wel kan gebruiken gaat hij er toch mee akkoord dat een blanke vrouw hem filmt… Gelukkig hebben we de foto’s nog.