Kill Me Again (2025)

Seriemoordenaar Charlie ‘The Mangler’ [Brendan Fehr] bezoekt het Killer Cafe (met o.a. Majandra Delfino als serveerster en voormalig MMA-vechter Tait Fletcher als kok) en doet zijn ding. Tot zijn grote verbazing staat hij direct daarna opnieuw voor de deur van het café en gedragen alle andere aanwezigen zich op precies dezelfde wijze. Charlie is in een timeloop beland en probeert wanhopig te achterhalen hoe hij uit deze loop komt. Gezien zijn “arbeidsverleden” heeft hij wel een idee, maar de keuze is groot. Zwarte komedie leunt op een niet onaardige grap die met een betere acteursregisseur een aardige film had kunnen opleveren in een korter format. Fehr heeft weinig komische flair en het gegeven is te mager voor een avondvullende film.

Vermakelijke, originele horrorfilm die creatief omgaat met het desbetreffende idee, ook al duurt het met 108 minuten wat te lang. Regisseur Keith Jardine overtuigt bovendien niet met de griezelelementen, want spannend, goor of sensationeel is Kill Me Again spijtig genoeg nergens. Bijzonder is dat de makers altijd wel een manier vinden om de aandacht van de kijker naar het scherm toe te trekken en maken daarmee goed gebruik van het gegeven. De uiteindelijke uitkomst is echter nogal eenvoudig en lijkt er met de haren bijgesleept, daarnaast blijft de visuele regie wat plat en had de film meer praktische effecten mogen inzetten. Brendan Fehr zit verder goed in zijn rol en zet een aantal komische situaties neer.

Ik vind hem leuk, leent het kunstje van Groundhog's day en Happy Death Day Happy Death Day (Film, 2017) maar doet het vanuit het perspectief van de psychopaat en het is best leuk gedaan. Wel duidelijk independent filmpje, maar op deze manier kan ik het hebben