Vleesdag (2025)

Wel een ongelooflijke kut titel, maar de preview die ik voorbij zag komen zag er best geinig uit! Overigens best geinig dat Smits deze film maakt. Die naast Popoz en Zombibi eigenlijk alleen maar kinderfilms op zijn naam heeft staan

"Dit is mien huus"

Lachen, ja. Maar Vleesdag laat mij wel echt met een dubbel gevoel achter. Van Nederhorrors verwacht ik sowieso maar heel weinig, alleen toen ik deze voorbij zag komen was mijn interesse wel echt gewekt! En tot mijn grote verbazing was hij dus ook al te zien op Amazon Prime, dus vanmiddag direct maar de keuze gemaakt deze samen met een kameraad van mij te kijken, toch wel met de nodige voorbereiding; want van een Nederhorror moet je nou eenmaal niet te veel verwachten, helaas hebben we deze angst zelf gecreëerd, al is het Nederlandse aanbod qua horror films sowieso barslecht.

Vleesdag vond ik qua naam trouwens al wel echt heel slecht hoor, een naam die wel ontzettend kazig is man. En eigenlijk laat dat wel doorschemeren dat het ook weer behoorlijk cliché kan gaan worden. Qua concept vond ik deze film juist wel weer erg tof, hoewel sommige personages echt heel erg irritant waren was het leuk bedacht, al zou het nooit echt "top" gaan worden hoor. Het viel me vooral op dat qua acteerwerk ik deze film toch wel heel slecht vind man, en dat gaat denk ik ook nooit beter worden. Of het trouwens persé hun acteerwerk is, of dat ik het gewoon allemaal heel fout vind klinken in het Nederlands, dat is iets waar ik niet niet echt over uit ben.

En dan de tweestrijd. Aan de ene kant dus de ontzettend slechte acteerprestaties, een onwijs cliché verhaal (wel leuk dus) én dialogen die je neusgaten uitkwamen, om van te janken bijna. Echt goed klinkt dat allemaal nog niet, en dat was ook niet goed. Maar de film kent daarom heen wel een verdomd fijne gore. De eerste Nederlandse film die ik heb gezien, waar de gore eigenlijk prioriteit krijgt en waar de regisseur ook zeker niet bang is eindelijk een beetje bloed te laten vloeien. Het moest nog wel een beetje opgang komen, maar éénmaal daar werd het wel echt heel lekker hoor.

Het einde is ook verrassend, en wat dat betreft best goed gedaan. En hoewel Smits het boekje blijft volgen van de slasher genre (of misschien toch meer een wraakfilm), en daar oprecht ook leuke twists en eigen invullingen aan geeft, weet hij toch ook niet dusdanig een klapper te maken dat de film je frontrust achterlaat, gebeuren er dingen die té cliché zijn of gewoon onnodig; een leuke middag kun je hier dan wel weer mee hebben.