Vleesdag (2025)

Fijne Nederhorror met een aantal gruwelijke beelden, ook al kan de regie van Martijn Smits op dit gebied natuurlijk niet op tegen zijn internationale collega's die soortgelijke paden hebben bewandeld. Daarvoor komen alle vleeswonden te weinig in beeld en wil het acteerwerk niet echt lekker mee, maar Vleesdag levert in de basis wat de marketing beloofd. De eerste helft staat in het kader van opbouw en die werkt door een gebrek aan spanning niet altijd even goed, maar de tweede helft daarentegen vermaakt uitstekend dankzij een gezond tempo en wat lugubere beelden. Doorgewinterde horrorfans zullen vast hopen op nét dat beetje extra, maar 2025 vormt een goed jaar voor de Nederlandse griezelindustrie.

Ik schrik altijd een beetje van dit soort berichten. Het mag toch aardig duidelijk zijn dat deze film binnen het desbetreffende genre valt? Is het enkel en alleen geen horror omdat specifiek jij als persoon dit niet kan waarderen?

Voor mij zijn genrefilms een manier om op een speelse, niet moralistische manier in te haken op de actualiteit. In die zin is het jammer dat er zo weinig Nederlandse horrorfilms verschijnen. Want welk ander genre weet zo treffend in te haken op onze angsten, twijfels en onderlinge spanningen als horror? Het is jammer dat Nederhorror toch vaak verzandt in humoristische parodiefilms of eindeloze kopieën van slasherfilms. Maar 'Vleesdag' (2025) brengt ons trots tot de psychologische martelingen uit Saw, Hostel en Terrifier. Eindelijk een onvervalst gorefest waarin gespeeld wordt met het spanningsveld tussen activisme en de bittere realiteit van de vleesindustrie. Hoe ver mag je gaan om maatschappelijke misstanden te slopen? En wat gaat er verloren met een te rigide vijandbeeld? Het acteerwerk had een tandje beter gekund, maar het is toch genieten hoe 'Vleesdag' (2025) met de botte bijl onze gepolariseerde samenleving stuk hakt.

Een Nederlandse boerenfamilie heeft het niet onder de markt. Buitenlandse concurrentie en stikstofregels hangen hen als een molensteen rond de nek. Tot overmaat van ramp sterft de moeder des huizes en ligt dochter doodziek in bed. Wanneer ze ook nog ongewenst bezoek krijgen van misdadige activisten à la Code Rood of Extinction Rebellion, slaan de stoppen bij vader door. Hoewel ik veel respect heb voor dierenrechtenactivisten en ik veel medelijden voel voor varkens in een veehouderij, wordt toch al snel duidelijk dat het hier om losgeslagen gajes gaat dat bereid is om veel geweld te gebruiken en gedreven wordt door haat. De veehouders daarentegen wekken wel enige sympathie op. Om die reden kon ik een zacht gejuich niet onderdrukken toen de activisten tot moes werden geslagen. In een latere fase ging vader veehouder wel wat ver, toen hij de activisten aan vleeshaken hing en begon te spenen. Maar dat was niet vooraleer zijn twee zonen verminkt (en gedood) werden en dochter werd geterroriseerd in haar ziekenbed.

Vleesdag is een, naar de standaarden van de Lage Landen, meer dan behoorlijke horrorfilm. De veehouders spreken overigens in een heerlijk accent. Is dat Drents of Achterhoeks? Het deed me alleszins sterk denken aan die heerlijke boerenrock van Normaal en Mooi Wark. Ter illustratie: Ik Bin En Blief Een Boer.

Voor een Nederlandse horrorfilm, zeker tof.

Genoeg gore!

Heftige, bijzonder bloederige horrorfilm van nederlandse bodem over een groepje dierenactivisten die 's nachts een varkensfokkerij proberen te saboteren. Dit loopt op bevredigende wijze volledig uit de hand. Goed gespeeld en vooral goed gemaakt, met een simpel maar doeltreffend script, prima camerawerk en eersteklas make-up effecten. Duidelijk beïnvloed door frans genrewerk als Haute Tension en Frontière(s) maar zeker zo effectief. Regisseur Martijn Smits, bekend als regisseur van een reeks kinderfilms, gaat er hier volledig voor.

Vleesdag heeft een uitstekend concept en heeft voor de gore-fanaten zeker voldoende te bieden. Toch kon het mij niet volledig overtuigen met een verhaal dat te dun is en een hoopje extremistische activisten die hun uiterste best doen het bloed vanonder de nagels te halen. Stereotypes over wappies en boeren worden overvloedig uit de kast getrokken en dit werkt alleen maar op de zenuwen. De film heeft wel een vlot tempo maar heeft uiteindelijk te weinig substantie om écht uit de startblokken te komen. Maar het is een verdienstelijke poging om volwaardige horror naar de Nederlandse bioscopen te brengen.

Een film als Vleesdag heb ik niet nodig om me ervan te overtuigen geen vlees meer te eten, ik doe het al een jaar of vijf niet meer. Het is wel erg verfrissend dat deze boodschap naar voren geschoven wordt en hopelijk anderen ook laat zien dat het anders kan. Maar ik blijf erbij: het is mijn dieet, niet dat van jullie dus ik ga niet beginnen preken.

3*

Uiteindelijk toch iets teveel een Nederlandse film die maar weinig blijvende indruk achterlaat. Op de poster prijkt een quote van Jan Doense dat ‘Vleesdag’ met afstand de bloederigste “Nederhorrorfilm” ooit zou zijn. Misschien wel want die lat lig niet zo heel hoog, echter natuurlijk ook gewoon marketingstunt. Dat betekent overigens niet dat het geen goede film is!

Dierenrechtenorganisatie versus de varkenshouder beide hebben hun eigen motieven, geen van beide kanten is echt "goed". Enigszins vergelijkbaar met The Devil's Rejects. Het is niet moeilijk te begrijpen dus het wordt allemaal snel en efficiënt opgezet, echter zijn de eenvoudige dialogen en het letterlijk benadrukken wat er op het spel staat, iets wat typische Nederlands lijkt. Al doen de acteurs nog zo hun best, daarmee sta je 1-0 achter.

Waar de film wel punten ophaalt is de splatter-effecten. Er zijn op een boerderij/slachthuis voldoende gereedschappen aanwezig om de rode lichaamssappen op het beeld te toveren. Misschien niet zo extreem als de marketing deed vermoeden, maar liefhebbers van gore kunnen nog steeds hun lol op! Alhoewel ik van de strenge leeftijdskeuring van achttien jaar en ouder, ook niet veel snap...Tja voor mij een beetje een gemengde filmervaring, vooral door het te houterige script en de dialogen. Maar zeker tof dat iemand het toch weer probeert met een Nederhorror en er ook gedeeltelijk goed in slaagt.

Keek best uit naar deze film, maar wat een tegenvaller was dit zeg. Waarom? Erg matig (en wellicht te serieus) geschreven met enkel onsympathieke bordkartonnen karakters en bekaaide dialogen. Vlak en zo cliché als de (varkens?)pest. Bovendien vond ik het verhaaltje weinig spannend of boeiend om te volgen. De acteurs zijn ook niet al te best (gecast) en het camerawerk vond ik ronduit lelijk. 3/10*

"Dit is mien huus"

Lachen, ja. Maar Vleesdag laat mij wel echt met een dubbel gevoel achter. Van Nederhorrors verwacht ik sowieso maar heel weinig, alleen toen ik deze voorbij zag komen was mijn interesse wel echt gewekt! En tot mijn grote verbazing was hij dus ook al te zien op Amazon Prime, dus vanmiddag direct maar de keuze gemaakt deze samen met een kameraad van mij te kijken, toch wel met de nodige voorbereiding; want van een Nederhorror moet je nou eenmaal niet te veel verwachten, helaas hebben we deze angst zelf gecreëerd, al is het Nederlandse aanbod qua horror films sowieso barslecht.

Vleesdag vond ik qua naam trouwens al wel echt heel slecht hoor, een naam die wel ontzettend kazig is man. En eigenlijk laat dat wel doorschemeren dat het ook weer behoorlijk cliché kan gaan worden. Qua concept vond ik deze film juist wel weer erg tof, hoewel sommige personages echt heel erg irritant waren was het leuk bedacht, al zou het nooit echt "top" gaan worden hoor. Het viel me vooral op dat qua acteerwerk ik deze film toch wel heel slecht vind man, en dat gaat denk ik ook nooit beter worden. Of het trouwens persé hun acteerwerk is, of dat ik het gewoon allemaal heel fout vind klinken in het Nederlands, dat is iets waar ik niet niet echt over uit ben.

En dan de tweestrijd. Aan de ene kant dus de ontzettend slechte acteerprestaties, een onwijs cliché verhaal (wel leuk dus) én dialogen die je neusgaten uitkwamen, om van te janken bijna. Echt goed klinkt dat allemaal nog niet, en dat was ook niet goed. Maar de film kent daarom heen wel een verdomd fijne gore. De eerste Nederlandse film die ik heb gezien, waar de gore eigenlijk prioriteit krijgt en waar de regisseur ook zeker niet bang is eindelijk een beetje bloed te laten vloeien. Het moest nog wel een beetje opgang komen, maar éénmaal daar werd het wel echt heel lekker hoor.

Het einde is ook verrassend, en wat dat betreft best goed gedaan. En hoewel Smits het boekje blijft volgen van de slasher genre (of misschien toch meer een wraakfilm), en daar oprecht ook leuke twists en eigen invullingen aan geeft, weet hij toch ook niet dusdanig een klapper te maken dat de film je frontrust achterlaat, gebeuren er dingen die té cliché zijn of gewoon onnodig; een leuke middag kun je hier dan wel weer mee hebben.

Waarom dit niet gewoon woensdag gehaktdag heet weet ik niet, vleesdag klinkt nergens naar. Hij is wel enigzins bruut voor een NL film, maar tegelijk ook veiligjes, de meest brute moorden komen slecht in beeld en zoals al eerder gezegd, acteerwerk is zozo.

Redelijke horror gore uit eigen land. Het verhaal is niet hoogstaand maar dat mag binnen het genre. De uitwerking is best geslaagd. De opbouw is het sterkst. Er wordt langzaam aan naar een climax toegewerkt waarbij het bloed ook steeds rijkelijker gaat vloeien. De film verveelt ook geen moment, maar valt iets te veel in herhaling. Visueel dik in orde met een sfeervolle locatie. Ook de gore ziet er goed uit. Het acteerwerk is verder okay. 3.0/3.5

Mirthe [Caro Derekx] heeft stiekem gefilmd in de slachterij waar ze werkte en deelt die beelden met radicale dierenactivisten onder leiding van Nasha [Emma Josten]. Mirthe sluit zich bij hen aan voor een inbraak in de slachterij op de boerderij van Jonas [Bart Oomen]. Dat leidt tot een confrontatie, ook met Jonas’ zonen Jacco [Derron Lurvink] en Jonathan [Sweder de Sitter]. Horrorfilm met een dubieuze moraal en een hopeloos schmierende cast. Oomen is de uitzondering en geeft dit in ieder geval nog een beetje venijn, ook al wordt het pas leuk in de finale, een sterk staaltje grand guignol dat voor fans van splatterhorror voor de broodnodige compensatie zorgt.

Zeer matig.

Zeer belabberd geacteerd bloedvergieten. Het concept is nog wel tof - de activisten zijn een leuke tegenpartij met hun irritante gedoe. Het is alleen niet zo verrassend. Kat - en muisspelletje dat al eens de rollen wil omdraaien. Spannend is het hoe dan ook nooit. Dan maar kijken naar een inventieve moord hier en daar en dat kan er wel mee door. Aan liters bloed mankeert het evenmin.

2