Maigret et le Mort Amoureux (2026)

Een paradoxale zelfparodie, deze nieuwe Maigret. Volgens le Figaro, een rechtse krant, vinden we in deze laatste Pascal Bonitzer een verrukkelijke uitbeelding van le Paris à l’ancienne. Samen gaan tafelen in un bistrot de quartier, nappes blanches, escargots en entrée, tête de veau, avec un verre de muscadet bien frais. De recensie werd geschreven door de cultureel rechtse Eric Neuhoff. De vraag is alleen: wie is Pascal Bonitzer? Een vroegere recensent van extreem-linkse signatuur, met communistische sympathieën. Hij behoorde tot de linkerflank van Cahiers du Cinéma met Pascal Kané en Jean-Louis Comolli. Maakte zelfs ooit een verfilming van een boek van Michel Foucault. Klinkt dat als iemand die een verheerlijking zou maken van le Paris à l’ancienne? Een trouwe adaptatie van die rechtse potentaat commissaris Maigret? Pascal Bonitzer is er zo eentje die het polargenre liever uitkleedt. Ik had mij allesbehalve verwacht aan een Maigret à l’ancienne, zeker niet na de deerniswekkende bekendmaking dat dat schriel ventje Denis Poladydès de hoofdrol zou spelen. Uit het oeuvre van Simenon blijkt klaar en duidelijk dat de commissaris Maigret een serieuze embonpoint heeft. Een goed doorvoede rechtsige man van middelbare leeftijd. Het hoeft niet te verwonderen dat hij in het verleden gespeeld werd door Jean Gabin, Bruno Cremer, Depardieu. Dat zijn lichamen die ruimte innemen, imposeren. Zeker het geval Depardieu, bij hem is het een fysieke aanwezigheid die de intelligentsia stoort, ongemakkelijk maakt – zoals Richard Millet beschreef in zijn essay Le corps politique de Gérard Depardieu. De linkse goegemeente zou liever willen dat zo’n fossiel als Depardieu verdwijnt, maar je kunt letterlijk niet om hem heen. Vergelijk dat dan met die uitgemergelde Podalydès met z’n nerveuze linkse professor maniertjes en zijplukken, een lichaam dat zich haast verontschuldigt voor zijn bestaan en liever plaats wil maken voor de nieuwe generaties. Dit is geen Maigret, maar een Maigret die zichzelf uitwist.

Dan nog iets meer over dat vermeende Paris à l'ancienne. De film lijkt bewust in verschillende tijdzones af te spelen. Pascal Bonitzer wilde Maigret 'sortir du grenier' en zou de film naar de 21ste eeuw hebben verplaatst. Maar er is een duidelijke clash met de setting het personage van Maigret zelf, die nog altijd met pardessus, hoed en pijp door de straten van Parijs deambuleert. Op Quai d'Orsay des sandwich jambon beurres et des demis laat aanrukken – ik zie het de eerste norse Parijse ober anno nu niet doen. Af en toe raken de tijdsgewrichten elkaar, zoals wanneer Maigret verduidelijkt dat hij nog steeds geen mobiele telefoon heeft. Hier zit eigenlijk de angel. Bonitzer heeft juist een pedante minachtig voor dat 'Paris à l'ancienne'. Hij vindt het maar een troosteloos verkleedpartijtje, dat hij opvoert zonder ironie of sprankeling, gewoon prima facie. De intrige behelst een moord binnen het milieu van aristocraten en hier raakt Neuhoff in zijn stuk al helemaal de pedalen kwijt. Volgens hem is het moeilijk voor Maigret om zich te integreren in het zevende arrondissement, in deze wereld van costume cravates. Maar binnen de vermeende context van de 21ste eeuw ziet Maigret er net zo traditioneel gekleed uit als de aristocratische familie, dus van contrast is er geen sprake. Bovendien: de verschillen tussen de ‘bourgeois’ en volkse wijken van Parijs zijn totaal verwaterd. Het zevende is heel wat van zijn glamour verloren, maar blijft duur, en ‘volksbuurten’ zoals Belleville of La Bastille zijn intussen evengoed bobo, gentrified en onbetaalbaar geworden. Maar van die stedelijke realiteit toont de film niets. Wat resteert is een stoffig en betekenisloos feuilleton, het product van een Foucaultiaanse kwelgeest die misbehagen cultiveert als einddoel.