Eternity (2025)

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Kunstmatige romantische film. Het concept van de film is nog best geinig maar de uitwerking is nogal flauw. Het kan mij niet echt schelen welke man Olsen nou uitkiest. Dat duurde echt te lang, de film duurt te lang, de film leek wel een eeuwigheid te duren. Deze film is ook wel de ultieme atheïstische kijk op het leven vanuit moderne Amerikaanse ogen bekeken waarin je nooit doodgaat en de dood een oneindige vakantie is. Als je doodgaat dan kom je in een moderne trein terecht en mag je overnachten in een luxe appartementscomplex en lekker je eeuwigheid uitkiezen. Natuurlijk Amerikaan! Pak nog een Xanax Amerikaan en los je depressie op. Perfect voorbeeld van moderne, zwakke mensen in een lege maatschappij waarin de dood compleet verbannen is. Het is alsof de dood niet bestaat en mensen niet doodgaan maar dat is wel zo en we gaan allemaal dood en het is geen luxueuze vakantie waarin je terecht komt. En in deze film is de dood zelfs niet de dood maar de dood is gewoon verder leven.

Het concept hoef je natuurlijk niet serieus te nemen al is deze film ook alweer geen komedie. Hier en daar proberen ze grappig te zijn maar ze hadden het wel grappiger mogen maken. Ik weet niet of Elizabeth Olsen nou een slechte actrice is of dat ze gewoonweg niet in staat is tot gezichtsuitdrukkingen door botox of een ziekte. Hoe dan ook, de film duurt veel te lang, een eeuwigheid al is het wel een originele kijk op romcoms.

Leuke romcom die zich afspeelt in het hiernamaals. Het script ontvouwt zich op voorspelbare wijze en visueel is het allemaal weinig bijzonder, maar de prima cast maakt er iets leuks van, met ook erg grappige bijrollen. Vooral Da'Vine Joy Randolph en John Early zijn hilarisch als bekvechtende 'adviseurs'.

Het is toch wat. Zelfs na je laatste ademtocht word je nog geconfronteerd met aardse beslommeringen. Er moeten nog steeds existentiële beslissingen worden genomen. Reeds lang vergeten (mis)stappen uit het verleden blijken je na je dood nog steeds na te jagen. En verder ontkom je niet aan de frustratie van de bureaucratische molens, die in het hiernamaals ook heftig malen. In Eternity van regisseur en schrijver David Freyne zijn de personages na het uitblazen van de laatste adem niet vrij van zorgen maar moeten nog hele vervelende stappen nemen om hun definitieve positie te verwerven. De aftrap is leuk en fris.

In de eerste helft van de film gebruikt Freyne veel tijd om de regels zoals die in het hiernamaals gelden, op humoristische wijze uit te spelen. De humor en de entourage waarin het verhaal zich afspeelt, zijn best geinig. Dat verhaal stelt overigens niet veel voor. Eternity is in feite een ordinaire romantische komedie en richt zich op drie personages die na hun dood onderling nog iets te verhapstukken hebben. Een simpel verhaaltje over een vrouw en twee rivaliserende mannen die naar haar gunsten dingen. Wat zich tot een origineel liefdesverhaal zou kunnen ontplooien vanwege de metafysische mogelijkheden die in het hiernamaals voor het oprapen liggen, ontplooit zich uiteindelijk tot een tamelijk aards gebeuren. Beetje saai eigenlijk.

De frisse luchtige toon waar de film mee aftrapt, verandert in de loop van de film in een wat melodramatische toon. De aardige screwball-achtige dialogen maken steeds meer plaats voor melodramatisch gewauwel. En opeens is alle oorspronkelijkheid uit de film geveegd en stevent de film af op een einde dat de kijker verwacht en misschien wel wenst. Opeens is de feelgood definitief ingetreden. En zo ontpopt het beloftevol beginnende Eternity zich uiteindelijk tot een doodnormale aardse romantische komedie.

Wanneer mijn vriendin vraagt om weer eens een romcom in de bios te gaan bekijken is het voor mij meestal zucht.

Echter bij deze trok het unieke concept mijn intresse.

En hij heeft het waar gemaakt wel alle clichés afgevinkt maar gewoon een leuk avondje bios is deze.

De acteurs spelen zeer sterk alhoewel Olsen wel op autopiloot maarja dat mag de pret niet drukken.

Wel had deze film meer kunnen floppen met slechtere acteurs.

Ik heb me gewoon vermaakt en laten verassen en met momenten was deze film wel grappig, ook wel mijn humor hoor.

Daarom een dikke

4.0