Eternity (2025)

Lolliger dan ik aanvankelijk dacht. Vanavond in de sneak gezien.

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Kunstmatige romantische film. Het concept van de film is nog best geinig maar de uitwerking is nogal flauw. Het kan mij niet echt schelen welke man Olsen nou uitkiest. Dat duurde echt te lang, de film duurt te lang, de film leek wel een eeuwigheid te duren. Deze film is ook wel de ultieme atheïstische kijk op het leven vanuit moderne Amerikaanse ogen bekeken waarin je nooit doodgaat en de dood een oneindige vakantie is. Als je doodgaat dan kom je in een moderne trein terecht en mag je overnachten in een luxe appartementscomplex en lekker je eeuwigheid uitkiezen. Natuurlijk Amerikaan! Pak nog een Xanax Amerikaan en los je depressie op. Perfect voorbeeld van moderne, zwakke mensen in een lege maatschappij waarin de dood compleet verbannen is. Het is alsof de dood niet bestaat en mensen niet doodgaan maar dat is wel zo en we gaan allemaal dood en het is geen luxueuze vakantie waarin je terecht komt. En in deze film is de dood zelfs niet de dood maar de dood is gewoon verder leven.

Het concept hoef je natuurlijk niet serieus te nemen al is deze film ook alweer geen komedie. Hier en daar proberen ze grappig te zijn maar ze hadden het wel grappiger mogen maken. Ik weet niet of Elizabeth Olsen nou een slechte actrice is of dat ze gewoonweg niet in staat is tot gezichtsuitdrukkingen door botox of een ziekte. Hoe dan ook, de film duurt veel te lang, een eeuwigheid al is het wel een originele kijk op romcoms.

Een beetje vlak inderdaad, en had noch de humor, noch de emotionele impact die de film nodig heeft om hem boven de middenmoot uit te trekken. De setting geeft je natuurlijk de kans om met geweldige concepten te komen, maar ook daar verrast Eternity niet echt. Het is best een aangename cast, maar voor mij was het niet genoeg voor een ruime voldoende.

2,8*

En het allerergste van deze film is het einde. Keuzes hebben consequenties maar niet in deze film. De regels waren duidelijk. Als je eenmaal een keuze maakt dan moet je blijven. Je kan niet switchen anders wordt je verkast naar de ultieme leegte tot in de eeuwigheid. Maar in deze film hebben keuze geen consequenties en de regels maken ook niet uit. De vrouw maakt een verkeerde keuze maar uiteindelijk maakt dat niet uit en kan je ontsnappen. Waar hebben we dan twee uur naar gekeken? Het is gelijkwaardig aan een superheldenfilm waarin de superheld doodgaat en weer tot leven wordt gewekt.

Geen woorden aan vuil maken, anderen hierboven hebben alles gezegd. Slechte film.

Leuke romcom die zich afspeelt in het hiernamaals. Het script ontvouwt zich op voorspelbare wijze en visueel is het allemaal weinig bijzonder, maar de prima cast maakt er iets leuks van, met ook erg grappige bijrollen. Vooral Da'Vine Joy Randolph en John Early zijn hilarisch als bekvechtende 'adviseurs'.

Zelden zie je een personage zo onsympathiek als Elizabeth Olsen in deze film. Zodra zij haar oude geliefde in de vorm van Callum Turner ziet, lijkt Miles Teller niet meer te bestaan en is het leven wat zij samen hebben gehad compleet inwisselbaar. Het is dan ook de vraag waarom Miles gedurende deze film zich zo blijft inspannen voor iemand die hem totaal niet lijkt te waarderen. Daarnaast weet de film nooit echt de juiste toon te vinden tussen komedie en drama, waardoor het al vrij snel begint te slepen en deze film zelf als een Eternity begint aan te voelen.

Idee: niet slecht verzonnen

Uitwerking: vrij matig

Film probeert soms heel grappig te zijn om weer terug te vallen in de standaard rom-com. Leuk bedacht, maar kwa uitwerking valt het vies tegen. Had veel meer in kunnen zitten denk ik...

2*

Beetje flauw, en dat blijft zo de gehele film. Ik heb deze in de ochtend gekeken, dus was te vroeg voor chips. Met wat zout was deze wellicht minder flauw geweest.

Het is toch wat. Zelfs na je laatste ademtocht word je nog geconfronteerd met aardse beslommeringen. Er moeten nog steeds existentiële beslissingen worden genomen. Reeds lang vergeten (mis)stappen uit het verleden blijken je na je dood nog steeds na te jagen. En verder ontkom je niet aan de frustratie van de bureaucratische molens, die in het hiernamaals ook heftig malen. In Eternity van regisseur en schrijver David Freyne zijn de personages na het uitblazen van de laatste adem niet vrij van zorgen maar moeten nog hele vervelende stappen nemen om hun definitieve positie te verwerven. De aftrap is leuk en fris.

In de eerste helft van de film gebruikt Freyne veel tijd om de regels zoals die in het hiernamaals gelden, op humoristische wijze uit te spelen. De humor en de entourage waarin het verhaal zich afspeelt, zijn best geinig. Dat verhaal stelt overigens niet veel voor. Eternity is in feite een ordinaire romantische komedie en richt zich op drie personages die na hun dood onderling nog iets te verhapstukken hebben. Een simpel verhaaltje over een vrouw en twee rivaliserende mannen die naar haar gunsten dingen. Wat zich tot een origineel liefdesverhaal zou kunnen ontplooien vanwege de metafysische mogelijkheden die in het hiernamaals voor het oprapen liggen, ontplooit zich uiteindelijk tot een tamelijk aards gebeuren. Beetje saai eigenlijk.

De frisse luchtige toon waar de film mee aftrapt, verandert in de loop van de film in een wat melodramatische toon. De aardige screwball-achtige dialogen maken steeds meer plaats voor melodramatisch gewauwel. En opeens is alle oorspronkelijkheid uit de film geveegd en stevent de film af op een einde dat de kijker verwacht en misschien wel wenst. Opeens is de feelgood definitief ingetreden. En zo ontpopt het beloftevol beginnende Eternity zich uiteindelijk tot een doodnormale aardse romantische komedie.

Eternity is geen film die je “volgt”. Het is een film die je bevraagt. Wie haar bekijkt als een klassieke romantische vertelling of als een verhaal dat vooruit moet, zal zich al snel ergeren. Wie bereid is om te vertragen, mee te denken en zichzelf niet buiten schot te houden, kan hier iets zeldzaams uithalen.

Ik keek deze film samen met mijn partner, en we pauzeerden regelmatig om te bespreken wat personages zouden doen, wat wij zouden doen, en vooral waarom. Die gesprekken bleken geen afleiding, maar precies de manier waarop de film het best werkt. Eternity is geen passieve kijkervaring. Ze nodigt uit tot dialoog, tot vergelijken, tot het expliciet afwegen van waarden zoals zekerheid, risico, geluk en engagement.

De kern van de film zit voor mij in één spanningsveld: het idee dat “misschien beter” of "anders", niet automatisch beter is. De film toont hoe verlammend het kan zijn om te blijven twijfelen, zeker wanneer de inzet extreem hoog is. De keuze om niet meteen te kiezen voor een leven dat aantoonbaar goed en gelukkig was, voelde voor mij vreemd en confronterend tegelijk. Juist omdat het mij deed beseffen hoe vaak we in het echte leven het aanwezige geluk relativeren in naam van hypothetische alternatieven.

Het einde vond ik sterk en betekenisvol. Dat ze uiteindelijk voor Larry kiest, voor het leven dat goed was en niet perfect, voelde logisch en menselijk. Dat de film daarbij zijn eigen strikte regels loslaat en haar niet veroordeelt tot de leegte, las ik niet als gemakzucht maar als een existentiële uitspraak. Grote keuzes hebben gevolgen, ja, maar het echte leven laat soms ook toe om bij te sturen, terug te keren, verantwoordelijkheid te nemen voor wat je al had. Die mildheid vond ik niet zwak, maar hoopgevend.

Wie deze film bekijkt vanuit cynisme, behoefte aan tempo of de drang om regels te controleren, mist haar per definitie. Eternity vraagt empathie, zelfreflectie en de bereidheid om niet alles dicht te timmeren. Dit is geen film over romantiek, maar over kiezen. Over stoppen met optimaliseren. Over erkennen dat een goed leven niet minder waard wordt omdat het niet alle mogelijkheden heeft uitgeput.

Dit is geen film voor iedereen. Maar voor wie openstaat voor die manier van kijken, is Eternity geen lange zit, maar een waardevolle confrontatie

Na de eerste kleine 15 minuten van twijfel met het idee van " Waar zit ik in Godsnaam" naar te kijken werd ik alsnog met succes de film ingetrokken. " Eternity" is een heerlijke mix van romcom, drama en fantasie. Het idee van een tussenwereld vlak voor de eeuwigheid is leuk verzonnen. Ik betrapte mij erop dat ik begon te fantaseren waar ikzelf graag zou belanden. Ik heb in tegenstelling tot eerdere veel negatieve berichten juist erg genoten van deze film. A21 maakt altijd bijzondere produkties en dat is ook deze keer niet anders. 4*

Wanneer mijn vriendin vraagt om weer eens een romcom in de bios te gaan bekijken is het voor mij meestal zucht.

Echter bij deze trok het unieke concept mijn intresse.

En hij heeft het waar gemaakt wel alle clichés afgevinkt maar gewoon een leuk avondje bios is deze.

De acteurs spelen zeer sterk alhoewel Olsen wel op autopiloot maarja dat mag de pret niet drukken.

Wel had deze film meer kunnen floppen met slechtere acteurs.

Ik heb me gewoon vermaakt en laten verassen en met momenten was deze film wel grappig, ook wel mijn humor hoor.

Daarom een dikke

4.0