Jay Kelly (2025)

De zestigjarige filmster Jay Kelly [George Clooney] heeft tot nu toe zijn carrière altijd op de eerste plaats gesteld. Dat kostte hem meerdere huwelijken en bemoeilijkt ook de relatie met zijn kinderen. In afwachting van zijn volgende film besluit hij onverwacht in te gaan op een uitnodiging van een filmfestival in Toscane, waar hij een oeuvreprijs in ontvangst kan nemen. Een mooi excuus om zijn jongste dochter [Grace Edwards] te volgen tijdens haar reis door Frankrijk, maar een probleem voor zijn manager [Adam Sandler], die ook worstelt met de balans tussen werk en privéleven. “Niets is zo moeilijk als jezelf spelen”, zegt Jay op zeker moment. Toch speelt Clooney zijn rol op een manier die dicht bij zijn publieke imago staat, zonder ironie of verlegenheid. Sandler is minstens zo goed als de manager die zichzelf beschouwt als Jays beste vriend en hunkert naar erkenning. Baumbach verspilt geen frame in deze intelligente, vermakelijke dissectie van het leven van een filmster. Er zijn bijrollen voor o.a. coscenarist Emily Mortimer, Laura Dern, Jim Broadbent, Patrick Wilson en Greta Gerwig.

Uitstekende film over een beroemde Hollywood acteur die met zijn verleden geconfronteerd wordt als hij een oude vriend tegen het lijf loopt. Een origineel verhaal met een mooi neergezet en boeiend hoofdpersonage (de perfecte casting van George Clooney maakt het af). Een cast met flink wat bekende namen en simpelweg allemaal goeie scenes. Ik kan begrijpen dat dit niet iedereens cup of tea is, maar wel het mijne.

Melodrama over het leven van een acteur en zijn gezelschap die alles regelen. Je ziet in deze alle negativisme die dergelijk leven met zich meebrengt. Zowel wat een acteur moet lijden, maar ook wat de mensen rond hem moeten opofferen.

Wat je ziet zal wel kloppen, maar hier zijn bewust alle positieve zaken weggelaten. Wat maakt dat het dus een ‘donkere’ kant van het leven wordt. Wat in realiteit dus wel wat anders zal zijn.

Niettemin pakt het mij en ben ik vol lof over George Clooney als de acteur. De bijrol van zijn persoonlijke assistent met dus ook zijn eigen problemen wordt gespeeld door Adam Sandler. Wat hij meemaakt raakt mij, maar ik heb het nog nooit echt gehad voor deze acteur. Is hier bij momenten goed, maar bij andere momenten blijft hij mij enerveren. Doet het niet slecht, maar blijf toch met dubbel gevoel achter bij Adam. Zal nooit mijn favoriet worden.

Valt op dat George al jaartje ouder wordt, maar blijft een top-charme-acteur.

Film moet het vooral hebben van veel dialogen, die soms best diepgaand zijn. Weet dus waar je aan begint bij deze film. Zelf hou ik wel van dergelijke genres. Heeft wat mij betreft enige verhaal en inhoud.

Nog volgende leuke anekdote:

Een bijrol in de trein, zag een gezicht die ik niet kon thuisbrengen. Betrof een rol van een Nederlandse coureur. (Oranje t-shirt en koersfiets). Kende deze acteur van ergens en wou echt weten van waar. Na wat zoeken ontdekte ik dat dit Ferdi Stofmeel betrof, die ik kende uit de komische sketches ‘Komt een man bij de dokter’. Kun je afvragen hoe dit in in deze productie terecht kwam. Maar doordat dit een Nederlander betrof had ik dit niet verwacht in deze Amerikaanse productie…

Gezien ‘origineel’ verhaal, geef ik deze film 4*

Flauw, te dik aangezet komisch melodrama over een ouder wordende akteur (George Clooney) die terugkijkt op zijn leven tijdens een trip door Italië. Hier en daar een oprecht aanvoelende scene, maar overwegend is dit erg gekunsteld en voor de hand liggend, bevolkt door karikaturen. Vooral de treinreizigers zijn heel erg. Al met al doet dit sterk denken aan italiaanse genregenoten als 8 1/2 en La Grande Bellezza. Twee films waar ik ook al weinig mee kon.

Regisseur BaumBach kan bij mij wel een potje breken, maakt altijd wel films die het aanzien waard zijn, en ook deze valt, hoewel niet helemaal geslaagd, niet uit de toon. Duidelijk dat men hier iets wil vertellen over ouder worden en dat behaalde roem op respectabele leeftijd er niet meer veel toe doet, maar dit soort vertellingen hebben we wel wat beter gezien in het verleden. Met het hoofdpersonage krijg je niet echt emotionele binding: Clooney, meedogeloos oud hier, loopt voortdurend met een big smile rond, maar we hadden toch graag de tranen achter die lach willen zien. Sandler doet het beter in wat feitelijk een bijrol is. De rest van de cast, vol met bekende koppen, krijgt nauwelijks minuten om iets van een karakterrol neer te zetten(alleen Cudrup gaat even helemaal los in de eerste minuten). Feelgood movie met veel melancholie welke je als kijker niet helemaal kan plaatsen, kijkt goed weg maar stemt niet tot lang nadenken en vermoed dat dit wel de insteek was van de ambitieuze makers.

De film opent met een citaat van schrijfster Sylvia Plath. Een citaat dat je als het motto van de film kunt beschouwen. “It’s a hell of a responsibility to be yourself. It’s much easier to be somebody else or nobody at all.” De uitspraak geeft goed de strijd weer die acteur Jay Kelly met zichzelf uitvecht. Zijn innerlijke gevecht om zichzelf los van zijn rollen te definiëren. Door zich altijd maar te verschuilen achter een karakter lijkt hij zichzelf te zijn kwijt geraakt en slaagt hij er eigenlijk nooit in zijn innerlijke gevoelsleven bloot te geven. Een moeilijk gevecht dat een serieuze aanpak vereist. Echter, de nonchalance waarmee hij de strijd met zichzelf aangaat, maakt dat je de poging en daarmee het personage Jay Kelly nooit serieus neemt. Het maakt ook dat het op zijn minst erg lastig is om met hem te sympathiseren.

Het citaat wordt door Jay Kelly uitgesproken in de slotscène van zijn laatste film. Nadat de laatste scène is opgenomen belandt de acteur eerst in een emotioneel gat. Een aantal gebeurtenissen en de openbaring van een aantal verdrongen herinneringen maken dat hij inziet dat hij een groot deel van het leven van zijn jongste dochter heeft gemist. De dochter maakt voor zij gaat studeren een rondreis door Europa en Jay Kelly besluit haar in een soort wanhopige opwelling te volgen. Regisseur en schrijver Baumbach laat Jay Kelly en zijn entourage per trein door Frankrijk en Italië reizen. De trein passeert diverse uitheemse stations die toevallig meteen ook diverse stations in Jay Kelly’s leven markeren. Het zijn flashbacks die iets te gemakkelijk voortkomen uit of corresponderen met de gebeurtenissen tijdens de reis.

De reis dient tevens om een wereld dichterbij te brengen waarmee de acteur al decennialang geen contact heeft gehad. De gewone wereld. De wereld waarin zijn fans vertoeven. Heel geestdriftig treedt de acteur in contact met de treinreizigers die enigszins ontdaan zijn door de aanwezigheid van de wereldberoemde acteur die zich zowaar in hun midden begeeft. Baumbach maakt er kitscherige scènes van. De wagon baadt in het licht. Weeïge orkestmuziek speelt op de achtergrond. De camera zwenkt heen en weer van een gelukzalig lachende Jay Kelly naar de gewone burgers die in de tweede klasse reizen en zich verheugen in de aandacht van de ster. De contrasten zijn groot. De wereld waarin de acteur leeft is overduidelijk niet de wereld waarin zijn bewonderaars leven. Het leken me scènes vanuit het perspectief van Jay Kelly die zich wentelt in de bewondering van zijn fans. De scènes impliceren geen gelukte afdaling van de wereldberoemde acteur naar de wereld van de normale burger. De acteur speelt nog steeds een rol. Het is het enige dat hij blijkbaar kan.

De film draait om de verhouding tussen verbeelding en werkelijkheid en doet daar ruim twee uur over. Tot verhelderende conclusies komt de film niet. Nou ja, misschien is de conclusie wel dat je vastgeroest zit in de rol die je hebt aangenomen. De kunstzinnig klinkende dialogen zijn daar niet duidelijk over en nodigen ook niet uit tot diepzinniger contemplatie. Gelukkig zijn er voldoende leuke scènes die is er in slagen de aandacht vast te houden. Daarnaast is het acteerwerk gewoon goed te noemen. George Clooney in de titelrol speelt de charismatische en ook kinderlijke Jay Kelly perfect. Ook goed is Adam Sandler als de manager van Jay Kelly die na jarenlang als vanzelfsprekend de acteur te hebben verzorgd en begeleid zich steeds meer realiseert dat hij daardoor zchzelf en anderen tekort heeft gedaan. Ik vond de scènes met Sandler de meest anusante en de meest ontroerende scènes van de film.

Uiteindelijk is de film "Jay Kelly" een redelijk leuke alsook te lange tragikomedie waarin neurotische personages ronddolen die op zoek zijn naar zichzelf en volop bezig zijn met de verwerking van dingen uit het verleden. Veel egotripperij en zelfmedelijden en een dotje humor. Een echte Baumbachfilm dus.

Hoewel verschillende keuzes die in de montagekamer zijn gemaakt niet altijd werken, slaagt Noah Baumbach er vaak genoeg in om een emotioneel realistische en komisch ongemakkelijke snaar te raken, zodat ‘Jay Kelly’ een oprechte en blijvende indruk achterlaat op het publiek, zonder het plot of de personages te overhaasten en met behoud van een natuurlijke flow en tempo. Het resultaat is een levendige en thematisch gelaagde ervaring dankzij het eerlijke acteerwerk van George Clooney, een prachtige visuele stijl, originele muziek en scherpe dialogen.

Jay Kelly gaat over een gearriveerd en succesvol acteur, waarin vooral ook de tragische kant van het sterrendom wordt getoond. Ik geloof dat ik weleens heb gelezen (waarschijnlijk op MM) dat de films van Baumbach vaak over de first world problems van geprivilegieerde mensen gaan, en deze film moet daarin wel een soort logisch eindpunt zijn. Het kost mij heel veel moeite om medelijden te hebben met George Clooney (die steeds meer met het personage Jay Kelly samensmelt) en de omstandigheden waarin hij zich bevindt...

Ik denk dat dit verhaal nog wel had kunnen werken als een soort bijtende satire (ook al is het al veel vaker verteld), maar voor mij niet als melodrama. Daarbij vond ik de film niet grappig, veel te lang en eigenlijk ook gewoon saai. Wel een paar leuke bijrollen (hoewel ik de Europeanen niet kon uitstaan). Marriage Story vond ik heel goed, maar deze film niet.

2*

Regisseur Noah Baumbach blijft altijd wel zijn eigen interesses volgen en voor hem is het fijn dat een streamingdienst zoals Netflix hem daar de middelen en creativiteit voor wil lenen. Helaas zijn de écht overtuigende projecten redelijk miniem, met ook hier weer een terugkerende focus op karikaturale, vervelende personages die ellenlang in beeld komen. George Clooney en Adam Sandler zijn niettemin uitstekend op dreef en zorgen vrijwel eigenhandig voor wat emotionele momenten in de tweede helft, maar Baumbach houdt zich tussendoor veel te lang bezig met nodeloze grapjes en volstrekt zinloze momenten. Vrijwel alle scènes in de trein hadden bijvoorbeeld geschrapt mogen worden, zodat de ruime speelduur van 132 minuten aanzienlijk behapbaarder blijft.

Een film als een familieopstelling. Het spelen van een rol, waardoor je na beroemdheid een rol speelt en dat in hoofdrol of bijrol met het werkelijke leven. Meesterwerkje van Baumbach, waarbij ook Sandler fenomenaal zijn acteerkunst afgeeft. 4*

Jay Kelly een film waarin met de dagen dat we ouder worden we steeds meer gaan terugkijken naar ons eigen leven. Dat is soms mooie uitgebeeld maar net allemaal wat te langdradig om een hele film mee te vullen zoals met deze. Echte diepgang was er niet en Clooney is nu weer net niet die acteur waarbij alles van het doek spat.

Jay Kelly (George Clooney) is zo een filmster met veel mensen om zich heen, die toch eenzaam is. Zijn relatie met zijn dochters Jessica (Riley Keogh) en Daisy (Grace Edwards) is moeizaam en eigenlijk is zijn manager Ron (Adam Sandler) zijn beste vriend. Tegen 15% van zijn inkomsten. Dan overlijdt de regisseur die Kelly's doorbraakfilm heeft gemaakt en krijgt Kelly na de begrafenis een aanvaring met zijn jaloerse oud-huisgenoot Timothy (Billy Crudup), die vindt dat Kelly zijn carrière heeft ingepikt. Dat resulteert in een crisis bij Kelly, die op stel en sprong besluit Daisy achterna te reizen, via Parijs naar Toscane, waar hij een oeuvreprijs kan ophalen op een festival.

Het eerste deel van de film gaat duidelijk voor een soort Capra-achtige sfeer. Veel snelle grapjes, afgewisseld met stukken melancholie, waarbij het sentiment niet wordt geschuwd. Af en toe stapt Kelly door een deur en komt dan in een melancholische flashback over gemiste kansen in zijn leven terecht. Vond ik zeer Capra, ondanks dat ik niet zeker ben of die dat ook ooit echt zo gedaan heeft. Op een gegeven moment gaan we ook met een trein - die ook uit de jaren veertig of vijftig lijkt te komen - van Parijs naar Italië. Ook weer erg retro, ook met het soort humor met veel druk gedoe met de passagiers, waaronder met de acteur die de vader speelt in De regels van Floor.

Op zich vond ik dit best geslaagd, zeker omdat Baumbach die hele stijl wel naar het heden weet te brengen; het is niet alleen maar nostalgie. George Clooney is wat betreft acteerstijl ook de acteur die het meest lijkt op die sterren uit die tijd.

Maar dan komen we in Italië (waar iedereen om de een of andere reden nog in auto's uit de jaren negentig rijdt.) En zeg je Italië en creatieve mensen met een midlife crisis, dan zeg je Fellini. Dus neemt Baumbach gewoon ongeveer 1-op-1 het hele subplot rondt het bezoek van de vader uit La Dolce Vita over. En drukke etentjes waar iedereen door elkaar praat. Maar La Dolce Vita is natuurlijk een inktzwarte film, heel anders dan dat lach-en-een-traanidee van de eerste helft. De film gaat dan ook uit de comfortzone van Clooney als acteur. Jimmy Stewart is wat hij kan als geen ander, Marcello Mastroianni ligt hem stukken minder.

Nou heeft Baumbach met The Squid and the Whale en Greenberg wel laten zien dat hij dat donkere, existentialistische ook heel goed kan, maar hier lukt het hem niet om de draai helemaal te maken. Sterker nog: het einde gaat weer vol op het sentimentele Capra-orgel met plink-plink pianomuziek en enkele tranen die over wangen rollen.

Dus krijg je een nogal onevenwichtige film die niet helemaal lijkt te weten wat hij nu wil zeggen, een rare hybride van klassiek Hollywood en existentialistisch Italiaanse cinema. Wat wel blijft staan zijn een aantal sterk gefilmde en geschreven losse scenes. Clooney zal nooit mijn favoriet zijn, maar hij zakt nooit door het ijs en er is sterke support van Sandler, Crudup en Laura Dern als zijn pr-medewerker.

(Gezien op Netflix)