KPop Demon Hunters (2025)

Ik heb mijn eten laten afkoelen omdat ik tijdens de laatste dertig minuten te veel aan het huilen was.

Ik had geen hoge verwachtingen van KPop Demon Hunters, maar ik ben heel blij dat ik het heb gekeken. De animatie is verbluffend en de karakters zijn leuk ontworpen. Elk personage heeft een aangrijpend en herkenbaar verhaal en velen zullen hun eigen angsten in zichzelf herkennen.

De liedjes zijn geweldig en de teksten zitten best nog diep in elkaar. Qua verhaal is het bijna perfect, met een paar plotpunten die ik niet leuk vond, maar dat is gemakkelijk te vergeven als al het andere zo overweldigend is.

Zo schrijf je een film. Spannend, emotioneel, grappig.

En ja, mijn kat keek weer eens neerbuigend naar mijn zielige kont omdat ik aan het huilen was.

Opvallend hoge cijfers hier maar zo bijzonder was dit allemaal toch niet? Qua thematiek is niets nieuws te zien, animatie is aardig maar niet bijzonder en de liedjes zijn oké maar ook niet helemaal mijn smaak maar ook niet heel memorabel. Blijft een wat duffe film over rond een geinig idee en wel met een vrij origineel verhaal verder. 2,0*.

Een regenachtige zaterdagmiddag. Man (40) zet 'KPop Demon Hunters' (2025) op. Hij hoort Nederlandse nasynchronisatie. Netflix gaat weer uit...

Toch doorgezet met de Engelse versie. Het is jammer dat 'KPop Demon Hunters' (2025) een wat voorspelbaar verhaaltje heeft, want de film heeft zeker een geheel eigen feel. De verwijzingen naar de populaire Koreaanse cultuur, zelfs terugkomend in de dialogen en de songteksten. Oprecht catchy nummers ook. Energieke actiescènes in de traditie van de betere Aziatische animatie. Wel een sof dat hoofdrolspeler Rumi net iets te weinig chemie heeft met Mira en Zoey. Echt niveau Pixar wordt hun zusterschap nooit.

Erg leuk en ik snap waarom dit zo scoort momenteel. Het is een geinige combinatie van Kpop in combinatie met een superheldenverhaal. Puur entertainment met ook een diepere laag en dan ook nog aanstekelijke Kpopliedjes met danspasjes waar half Tik Tok natuurlijk gek op gaat.

Op zich vertelt het verhaal niet heel veel nieuws. Het zijn de gebruikelijke thema's van goed vs kwaad, geloven in jezelf, de held(in) met een mysterieuze achtergrond, etc. Het jasje waarin het is gestoken, is echter heel origineel.

Als de film alleen op de gimmick zou werken dan zou ik het maar een flauwe hype vinden, maar het is wel degelijk een goed uitgewerkte film. De karakters zijn sympathiek (al hebben uiteindelijk alleen Rumi en Jinu een beetje diepgang), de animatie is heel mooi, het verhaal is goed opgebouwd, het hele gegeven met de Honmoon en Gwi-Ma is sterk uitgewerkt en de muziek is oprecht goed. Golden is terecht een grote hit geworden, maar ook Soda Pop is een heerlijke oorwurm. Wat je vaak ziet is dat de muziek bij zo'n film een beetje bijzaak is en er maar wat flauwe nummertjes bij worden geschreven, maar dat is hier niet het geval: het zijn allemaal hitwaardige nummers die niet ondergeschikt zijn aan het verhaal.

En wat hierboven ook al eens wordt aangehaald: de nummers zijn ook echt een onderdeel van het verhaal en de muziek speelt ook echt een rol in de plot en heeft daar invloed op. Het zijn niet simpelweg nummers tussen het verhaal door, en dat vind ik ook noemenswaardig.

Al met al echt iets wat we vandaag de dag eens nodig hebben: vermaak, leuke liedjes, leuke dansjes, een mooie boodschap en een klassiek verhaal over goed en kwaad. Is dit een meesterwerk? Nee. Verdient het alle populariteit? Ja.

Rumi [Arden Cho], Mira [May Hong] en Zoey [Ji-young Yoo] van poptrio Huntrix gebruiken hun zangtalenten om de wereld te beschermen tegen de demonen van Gwi-ma [Lee Byung-hun]. De cynische Ji-noo [Ahn Hyo-seop] helpt Gwi-ma met de oprichting van boyband Soja Boys die Huntrix van de troon moet stoten als de populairst popact ter wereld. Binnen Huntrix ontstaat spanning als één van hen een schokkende ontdekking doet over haar vader. Nadrukkelijk gericht op niet al te veeleisende beginnen tieners, maar dankzij een aangename dosis verlichtende humor en een prima soundtrack is dit ook voor cynici als Ji-noo te veteren. Ken Jeong sprak de stem in van Bobby, de manager van Huntrix.

Dit was nog eens een leuke verrassing.

Ik hoorde het nummer Golden toevallig ergens en toen stuitte ik op deze film. Het hoge gemiddelde maakte me toch nieuwsgierig. En die is wat mij betreft zeker verdiend, want het is een heel frisse mix van popcultuur en meer supernatural demon stuff. Ik vond het zelf in ieder geval heel goed werken allemaal, ook met de muziek, al zal het vast niet ieders cup of tea zijn.

Het verhaal met het goed vs. kwaad-thema vond ik eigenlijk wel fris uitgewerkt en de visuele stijl is een leuke mix van Aziatisch en westerse animatie.

4,5*

Best leuk! K-popsupersterren Rumi, Mira en Zoey gebruiken hun geheime identiteiten als demonenjagers om hun fans te beschermen tegen het altijd aanwezige bovennatuurlijke gevaar. Kleurrijk, aantrekkelijk geanimeerd, met sympathieke personages en een goed gedoseerde mix van drama en humor. De muziek blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar ik vond dat de zoetsappige maar o zo catchy liedjes subliem in het geheel waren verwerkt.

Qua animatie weinig op aan te merken, maar snap niet waar alle lof en Oscarwinst vandaan komt.

Als je niks met K-Pop hebt of niet tot de doelgroep behoort die de cute'y animaties en kawaii faces enorm kan waarderen, dan blijft er weinig over.

Wat K-Pop en superhelden/demon-hunting met elkaar hebben, geen idee. Het past totaal niet bij elkaar, alsof de makers gewoon twee ongerelateerde passies hebben samengegooid en er een stompzinnig plotje omheen hebben gebreid. Waarom zou de populariteit van een popband een beschermende barrière vormen die demonen tegenhoudt? Gaat het nou om vechtskills of zangkwaliteiten? Het gaat gewoon helemaal nergens over.

Maar goed, als er nou wat interessante universele thema's zouden worden aangeboord, maar ook thematisch blijft het ontzettend oppervlakkig; de personages zijn saai, de antagonisten (een demon-boyband en een 'vuurmonster') zijn nikszeggend en hoewel er nog een zielige achtergrondverhaaltje in werd geperst over Rumi en Jinu, is er geen enkele diepgang.

Het voelt als een opzichtige poging om een commerciële franchise op te tuigen rondom stoere (vrouwelijke) characters en catchy popliedjes. Geen artistieke meerwaarde, puur een marketing cash cow om merchandise te kunnen verkopen en in te spelen op de populariteit van K-Pop.

Tel daarbij de constante "hippe" popliedjes bij op, inclusief alle vervelende K-Pop danspasjes en cliché's, en het waren een lange, naja, gelukkig was het maar 90 minuten, langer had het niet hoeven duren.

2*