Wicked: For Good (2025)

Ik heb het boek gelezen, de musical meerdere keren gezien en ken de partituur uit mijn hoofd. En toch heb ik zitten huilen als een baby. Wat ben ik toch een sentimenteel stuk vreten.

Ga er niet vanuit dat Wicked: For Good dezelfde vrolijke luchtigheid heeft als de eerste film. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat dit geen opgewekte film is. Het verhaal is sterk politiek geladen, en het is moeilijk om geen parallellen te trekken met het huidige klimaat.

De personages die we kennen en liefhebben, zijn hier heel andere versies van zichzelf, omdat ze andere keuzes in hun leven hebben gemaakt. Keuzes waar het publiek het niet altijd mee eens zal zijn, maar de manier waarop deze personages zijn uitgewerkt is uitzonderlijk. Het is pijnlijk om te zien hoe hun gelaagde persoonlijkheden botsen en met de gevolgen moeten leven. Zelfs ons fantastische duo Glinda en Elphaba maakt niet altijd de juiste keuzes, maar dat voelt juist heel menselijk.

Erivo en Grande bewijzen zonder twijfel dat ze thuishoren in deze film. Het zou schandalig zijn als geen van beiden in de prijzen zouden vallen. Jonathan Bailey is even getalenteerd als sexy. Ethan Slater en Marissa Bode wisten me in het vorige deel niet te overtuigen, maar laten hier zien dat ze het materiaal prima aankunnen. Goldblum is, zoals altijd, charmant en voelt minder als een stuntcasting dan aanvankelijk gedacht. De enige acteur die wat mij betreft opnieuw miscast is, is Michelle Yeoh. Haar vocale bereik is niet wat de rol vraagt en ook haar acteerwerk past niet helemaal bij het personage. Ze komt eerder vervelend over dan dreigend, en haar rol als slechterik voelt geforceerd aan.

Er waren wel een paar dingen die me stoorden. Zo zijn de openings- en slotscènes te veel opgeknipt, waardoor ze uitgerekt aanvoelen. De nieuw toegevoegde song The Girl in the Bubble is op zich goed, maar haalt de vaart er bijna volledig uit. En As Long As You’re Mine is compleet verpest door slordige enscenering. Hoe kun je zingen “Lying beside you, with you wanting me” terwijl de personages letterlijk aan tegenovergestelde kanten van de kamer staan?

Daartegenover is No Good Deed overweldigend en heb ik bij For Good weer moeten huilen. John M. Chu weet echt hoe je een spektakel neerzet en benut het medium optimaal. De film ziet er prachtig uit en voelt episch aan. De kleinere scènes zijn heerlijk intiem, terwijl de grote momenten me compleet van mijn stoel bliezen.

Een perfecte aanvulling op de eerste film. Het zal de sceptici niet bekeren, maar iedereen die al fan is, zal erdoor betoverd worden.

4,5*

Vervolg op Wicked verliest zichzelf zo nu en dan in visueel spektakel en heeft te veel (vaak bombastische liedes). Het verhaal geeft echter op slimme wijze een duistere wending aan The Wizard Of Oz en Jeff Goldblum is subliem als ‘The Wonderful Wizard’. Madama Morrible [Michelle Yeoh] verspreidt leugens over ‘Wicked Witch’ Elphaba [Cynthia Erivo] en spant ‘Good Witch’ G(a)linda [Ariana Grande] en Fyero [Jonathan Bailey] voor haar propagandakarretje met een spectaculair huwelijksfeest. Voor Elphaba is dat de ideale gelegenheid om Oz [Jeff Goldblum] te ontmaskeren als een bedrieger. Ironisch genoeg dreigt Elphaba’s zus Nessarose [Marissa Bode] roet in het eten te gooien. Onnodig lang, maar vooral de tweede helft steekt goed in elkaar.

Net een slagje minder dat het eerste deel, dat ook al niet super geweldig was. Een deel van de euvels toen komt hier terug: als geheel nogal duf en visueel erg saai in beeld gezet. Maar vooral het tempo nekt de film vaak.

Twee films, samen bijna 300 minuten aan beeld en dat is echt te veel. Wat ook niet helpt is dat de liedjes vaak een gevoel uitdrukken, een gevoel dat er is en in vijf seconden verteld kan worden. Dan krijg je 4 minuten aan muziek zonder dat het verhaal ook maar een centimeter is opgeschoten. Vergelijk dat eens met Aladdin van Disney, veel liedjes in die film helpen echt de plot vooruit want via de songteksten leer je wat er zoal speelt en wat er gebeurt. En daar duurt een liedje 4 minuten maar heb je informatie gekregen die normaal zo'n 10 minuten of langer zou duren.

Los daarvan zijn de liedjes sowieso erg matig. Ze zijn vooral bombastisch en dat verbloemt nog een beetje dat er geen enkele memorabele melodie in te vinden is. Goed gezongen vaak, dat wel, maar de basis ligt altijd in een goed liedje.

Aankleding verder is behoorlijk, cgi niet altijd even overtuigend en gelukkig zijn de twee hoofdrolspeelsters goed op elkaar ingespeeld en voel je de chemie gewoon. Dat maakt de film nog wel draagbaar. 2,0*.

De 1e was nog best leuk.
Deze vond ik vooral heel rommelig en wat meer gezocht.
Ik had ook het gevoel dat het zingen wat vaker irritant werd, wat me in deel 1 niet overkomen is omdat het daar ook tenenkrommend was, maar dan aan de leuke kant. (Los van de kwaliteit van de zang, die prima is.)
Wel een paar geinige details, zeker met Dorothy.
Maar verder kan ik niet hoger komen dan een 2,5.

Vorig jaar heb ik me laten overtuigen door mijn dochtertje om gezellig samen naar Wicked te gaan. Toen het eerste liedje destijds begon zonk de moed me in de schoenen, hoe kom ik hier de komende 2.5 uur doorheen?! Ik ben meer van de artshouse films.

2.5 uur later kwam ik echter naar buiten als nieuwe Wicked fan.

Het was voor mij de grootste verrassing in jaren, vooral omdat normaal gesproken een bloedhekel heb aan musicals.

Er is iets in Wicked wat mij kennelijk wel trekt. Zijn het de personages, de acteurs, het verhaal, of toch stiekem de liedjes? Ik denk allemaal wel een beetje.

Vandaag ben ik weer samen met mij dochtertje naar deel twee geweest, en heb er minimaal evenveel van genoten als van het eerste deel, en ik denk eigenlijk nog iets meer.

De tweede film is vlotter dan het eerste deel, soms wellicht te vlot, maar op andere momenten vertraagt hij weer te veel, onder andere richting het einde. Voor mij niet perse storend, maar dit had beter gekund.

Grafisch is het een spektakel, soms wat overweldigend, maar daar hou ik wel van.

De acteerprestaties van onder andere Cynthia Erivoen Ariana Grande zijn dik in orde. Ik vind het super gespeeld allemaal.

Wat de muziek betreft, in deel 1 zaten meer liedjes die snel blijven kleven (heb ze weken moeten aanhoren thuis), in deel 2 is dat minder, maar het hoogtepunt van de film was voor mij het nummer “no good deed”. Erg gave muziek, en goed gezongen.

Al met al ben ik na het zien van deel 2 nog een beetje meer wicked fan geworden. En als je me dat 5 jaar geleden had verteld had ik je keihard uitgelachen.

Goeie film waarin de gemene heks en de goede fee lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Dit tweede deel is minder lang en heeft vooral meer drama. Hierdoor beviel deze me beter dan het eerste deel. De kleurrijke, fantasievolle wereld ziet er opnieuw prachtig uit. De liedjes wisten niet echt indruk te maken en van de cast springt Cynthia Erivo er wel uit.

George Orwell's dystopie in een "kinder"film. Geweldig zangspektakel, doch het verhaal is te dun en te doorzichtig. Grappig element, hoe Dorothy terloops aanwezig is.

Regisseur Jon M. Chu neemt ook het fantasierijke vervolgdeel voor zijn rekening dat korter duurt qua lengte, maar dit opvult met een nog zwaardere laag aan sentiment. In Wicked: For Good valt vooral op hoe saai het personage van Cynthia Erivo wel niet is in vergelijking met een Ariana Grande, ook al krijgt ze qua onkunde nog concurrentie van een schmierende Michelle Yeoh (haar populariteit is me persoonlijk dusver volledig ontgaan). Chu legt de emotie er soms zo dik bovenop dat het geheel een onbedoeld komisch effect teweegbrengt, ondanks een aantal slimme manieren om op het bekende Oz-verhaal in te spelen. Een aantal wat spectaculairdere scenes zien er qua animatie verder niet best uit en de finale is zwakjes, maar toch komen de makers met een aantal verrassingen aanzetten samen met epische, grootse decors om in ieder geval niet te vervelen.

Goh, Hij was goed. Minder overweldigend dan deel 1.

Maar gewoon bovengemiddeld goed, het verhaal is hier beter.

Maar de liedjes zijn gewoon minder memorabel.

Deel 1 vond ik tegen m'n verwachtingen in best een fijne blockbuster, dus ik had wel wat goodwill bij het ingaan van dit vervolg. Maar die opgebouwde verwachtingen gingen wel uit als een nachtkaars. De film vliegt echt van hot naar her en weet amper zelf welke richting het precies wil uitslaan, maar ook welke toon het wil hebben. Soms best duister, dan weer infantiel grappig. En ook de personages hebben weinig consistentie en draaien met de wind, naargelang wat het plot van hen nodig heeft. Plus: alle referenties naar The Wizard of Oz voelen te letterlijk en onsubtiel aan, waardoor dit tweede deel gewoon minder echt z'n eigen identiteit lijkt te hebben. Of in ieder geval moeilijker op zichzelf kan staan, terwijl deel 1 gewoon een film was die zich in de wereld van Oz afspeelde, maar wel echt haar eigen verhaal had.

De meeste liedjes zijn ook minder memorabel. Mijn vriendin was als grote musical-fan ook best kritisch, want er zouden twee nummers zijn toegevoegd die niet in de Broadway-musical zaten, gewoonweg om de speelduur wat op te rekken. Dat voel je, want die liedjes voegen echt absoluut niets toe. Enkel ''No Good Deed'' vond ik qua tekst en uitvoering op het niveau van de eerste film. Voor de rest is het ook allemaal m'n ding niet zo - maar het viel me toch op dat de film als musical zijnde toch danig teleurstelt op dat vlak.

Voor de rest ook geen totale draak van een film, voor alle duidelijkheid, want met momenten was het wel heel entertainend, en ondanks de overload aan CGI-achtergronden en -effecten, zag het er allemaal ook wel oké uit op het grote scherm. En de emotionele kern tussen Elphaba en Glinda/Fiyero komt uiteindelijk nog degelijk uit de verf. De acteurs doen het sowieso allemaal naar behoren, misschien met uitzondering van Michelle Yeoh, die amper lijkt door te hebben waar ze in staat te acteren.

2.5*