Hurry Up Tomorrow (2025)

Aangekocht door Independent Films. Release: TBA

EDIT: Vanaf 15 mei 2025 in de bioscoop

Hmpf... deze net met een vroege voorstelling gezien, maar vond dit toch wel een tegenvallertje. Met het acteerwerk is niets mis en er zit ook best mooie, dromerige muziek bij... maar het verhaal an sich raakte mij niet zo. En eigenlijk gaat het over The Weeknd zelf met tig liedjes van hem. Dus als je hier van houdt: zeker kijken!

Verder vond ik de eerste helft best wel chaotisch en rommelig. De tweede helft leek het meer richting een thriller te gaan en was de spanning ook meer voelbaar, maar ik miste uiteindelijk toch wat. Halve ster erbij vanwege het acteerwerk en de muziek.

Recensie: Hurry Up Tomorrow

⭐️⭐️⭐️⭐️☆ (4/5)

Hurry Up Tomorrow is geen film voor het grote publiek — en dat lijkt ook precies de bedoeling te zijn geweest. Deze film is een diepgaande, artistieke afsluiting van The Weeknd’s muzikale trilogie die geïnspireerd is op Dante Alighieri’s De Goddelijke Komedie, met name De Hel (Inferno). Als fan die bekend is met de thematiek en symboliek van zijn laatste drie albums — After Hours, Dawn FM en Hurry Up Tomorrow — valt alles op zijn plek.

De film volgt een artiest die zich op het hoogtepunt van zijn carrière bevindt, wat visueel en thematisch aansluit op After Hours, het eerste album uit de trilogie. Denk aan het iconische “Blinding Lights”, dat symbool staat voor succes, roem en de roes van het leven aan de top — het begin van de reis van Dante, vóór zijn afdaling in de hel.

Al snel slaat de sfeer om. We zien de artiest aftakelen, verdwalen in zijn psyche, en uiteindelijk terechtkomen in een soort mentale hel — een directe verwijzing naar het tweede album, Dawn FM. De film brengt deze fase pijnlijk realistisch in beeld: verwarring, depressie, controleverlies en de confrontatie met jezelf. Op dat dieptepunt verschijnt een vrouwelijk personage dat in eerste instantie moeilijk te plaatsen is. Uiteindelijk blijkt zij symbool te staan voor de ‘waarheid’ of de ‘bekentenis’ — een figuur die hem confronteert met zijn fouten, zijn ego, zijn trauma’s. De scènes met haar zijn intens en verontrustend, en onderstrepen opnieuw het psychologische karakter van de film.

Tijdens deze duistere fase horen we nummers van het derde en laatste album Hurry Up Tomorrow. Deze songs markeren het begin van zijn wedergeboorte — opnieuw een link naar Dante’s werk, waarin de hel wordt gevolgd door het vagevuur en uiteindelijk het paradijs. In de climax van de film komt alles samen: de artiest ondergaat een transformatie en bevrijdt zich van zijn verleden. De laatste scène, begeleid door het gelijknamige nummer “Hurry Up Tomorrow”, symboliseert dit keerpunt.

Deze afsluiting is niet alleen het einde van een filmtrilogie of een muziekverhaal, maar ook het einde van The Weeknd als artiest. Na deze film laat hij zijn artiestennaam achter zich en gaat hij verder als Abel Tesfaye. Daarmee is deze film zijn artistieke wedergeboorte — moedig, kwetsbaar en persoonlijk.

Voor fans is deze film een meesterlijke afronding van een indrukwekkend tijdperk. Wie echter zonder voorkennis de film bekijkt, zal waarschijnlijk veel lagen en verwijzingen missen. Hurry Up Tomorrow is gemaakt voor de fanbase, niet voor de massa — en dat maakt het juist zo krachtig en gedurfd.

Conclusie:

Een visueel sterke en inhoudelijk diepgravende film die het muzikale werk van The Weeknd perfect afrondt. Niet altijd even toegankelijk, maar voor de ingewijde fan een waardevolle en betekenisvolle ervaring.

Cijfer: 4 van 5 sterren

Regisseur Trey Edward Shults maakt indruk met zijn thrillerelementen en toont een aantal opvallend ijzingwekkende scenes binnen een geheel waar je het niet direct van zou verwachten. Op het vlak van visuele beelden scoort Hurry Up Tomorrow dan ook een ruim voldoende, met aandacht naar treffend camerawerk en oogstrelende belichting. Helaas boeit het inhoudelijke verhaal aanzienlijk minder, met een finale die eigenlijk te lang doorgaat en twee personages die niet voldoende worden uitgewerkt. In principe is de volledige eerste helft inwisselbaar en rechtvaardigt zichzelf onvoldoende, maar genoeg kwaliteit wordt niettemin afgeleverd voor een voldoende.

Matig drama met wat thriller elementen. Het verhaal is eenvoudig. De uitwerking is niet zo geslaagd. De film is traag en zwabbert wat tussen een drama en een halfbakken thriller. Geen idee wat Shults hier mee wilt bereiken. In ieder geval geen geslaagde mix van genres. Ook The Weeknd is zoekende in het geheel. Visueel is de film wel sterk, met fraai camerawerk en belichting. De soundtrack is zwak met wat makkelijk scorende oude songs van de hoofdrolspeler. 2.5.

Pijnlijke misser, deze dodelijk saaie egotrip van Abel Tesfaye aka The Weeknd. Als akteur schiet hij hopeloos tekort, al valt dat hier niet echt op omdat de film om hem heen dermate belabberd is dat de aandacht doeltreffend van hem wordt afgeleid. Het script is een rommeltje, net als de regie van Trey Edward Shults. Halverwege werd ik even wakker toen de film zowaar een uitstapje nam richting horror, maar daarna kon ik rustig verder slapen. Vooral aan de futloze finale lijkt geen einde te komen.

Matige film over een beroemde zanger die van slag raakt als hij een jonge vrouw ontmoet. Iets te vaag gebracht als geheel. Inhoudelijk wist het me ook niet te boeien en de dialogen zijn spaarzaam. Het kijkt soms te veel weg als een lange videoclip. Wel mooie beelden hier en daar en de muziek is ook mooi.