Twinless (2025)

Een tragikomedie over rouwverwerking. In films over rouwverwerking worden de feiten vaak in het begin al over de kijker uitgestort, waarna de film zich verantwoord psychologisch met de rouwende protagonist kan bezighouden. In Twinless zijn de feiten vanaf het begin niet helder. En als je denkt de feiten helder te hebben, volgt nog een wending die alles weer overhoop haalt. Het gaat niet per se om een wending die wordt ingebracht vanwege het verrassingseffect hoewel dat effect wel wordt gesorteerd. De wending dient voornamelijk om bij te dragen aan meer verdieping in de personages en aan een verbreding van de tragiek in het verhaal. Door de wending verandert de aard van het verdriet. Een prima truc van scenarist en hoofdrolspeler James Sweeney die de emotionele chaos waarin twee rouwende protagonisten zijn terechtgekomen hiermee nog eens extra beklemtoont..

De film is vooral een praatfilm en is behalve van goede dialogen afhankelijk van de geloofwaardigheid van zijn personages. Die geloofwaardigheid is er. James Sweeney speelt een wat wispelturig karakter die de neiging heeft zich aan iemand vast te klampen. Zijn personage is een aimabel persoon maar in zijn doen en laten ook wel wat vermoeiend. Dylan O’Brien heeft een dubbelrol en laat twee totaal verschillende personages tot leven komen. Het ene personage in een bijrol is flamboyant en arrogant. Het andere en belangrijkere personage is niet erg toegankelijk, een moeilijke prater en tamelijk onbeholpen in zijn interacties met anderen. De personages hebben allen zo hun eigenzinnigheden en gedragen zich niet altijd even voorbeeldig. Ze zijn menselijk. Het zijn mensen die in een emotioneel dal zijn beland en de weg naar boven weer proberen op te pakken.

Tot nu toe klinkt het allemaal vrij ernstig. Valt mee. De film behandelt weliswaar een zwaar thema maar doet dat niet alleen op een dramatische manier. De film is eveneens een komedie. Centraal staat de kennismaking tussen twee rouwende mannen die elkaar in een praatgroep tegenkomen. Er ontwikkelt zich een vriendschap waarin grappige momenten worden afgewisseld met ontroerende momenten. Soms is het alsof je naar een platonische romantische komedie kijkt. Neem bijvoorbeeld een ongemakkelijke en kneuterige scène waarin de beide mannen samen boodschappen doen in de supermarkt. Een scène die zowel grappig als ontroerend is. De film heeft veel meer van dergelijke kleine scènes die voor opklaring zorgen. Het zijn vooral dergelijke scènes die de film sfeervol kleuren en ervoor zorgen dat de film niet verzinkt in een algeheel tranendal. Prima gelukt wat mij betreft.

Dit is best een aardige leuke film.

Soms een beetje saai en langdradig, maar meestal geinig en mooi gespeeld.

De spanning stijgt, als de waarheid vertelt moet gaan worden.

Daardoor blijft het interessant.