The Thing with Feathers (2025)

Vond het slaapverwekkend & dit genre van film spreekt me niet echt aan, ik geef het een kans maar ik voel het gewoon niet.

„You’re a cliche“, krast de vogelachtige belichaming van het diepe rouwgevoel dat vader Benedict Cumberbatch verteert nadat zijn vrouw is overleden en hij alleen achterblijft met zijn twee zoontjes. The Thing with Feathers is zowel een fabel als een fantasyverhaal als een familiedrama. En in welk genre je je ook bevindt, altijd staat onverbiddelijk het indringende gevoel van rouw centraal. Altijd dringt in elk aspect van het verhaal de zwarte sluier van de rouw door.

En die is niet alleen zichtbaar in het verdriet, de wanhoop en de somberheid die de vader met in zijn kielzog zijn zoontjes overspoelen. De zwarte sluier wordt ook symbolisch verbeeld door een bizar wezen dat in het huis van het rouwende gezin opduikt. Een antropomorfe versie van een kraai die de striptekenende vader schetst, komt tot leven. Hij wordt Crow genoemd. Een agressieve demonische verschijning. Een onaangename indringer die confronteert en uitdaagt. Een creatuur dat angst zaait. Een creatuur dat al snel wordt gehaat omdat het de rouwende vader niet laat wegzakken in zijn verdriet maar hem dwingt de strijd aan te gaan. Zijn confronterende aanwezigheid werkt therapeutisch zegt Crow, die de vader continu verwijtend, minachtend en dreigend aanspreekt. Visueel en akoestisch creëert de film een verstikkende atmosfeer. We kijken naar pure horror en beleven intens drama.

In zijn benadering anticipeert het creatuur op de geleidelijke normalisering van ‘Sad Dad’, wiens nachtmerries en angstaanjagende visioenen die zijn innerlijke wanhoop verbeelden, geleidelijk minder heftig worden. Wanneer de horrorelementen afnemen en het creatuur zich inschikkelijker opstelt, neemt ook het drama af. De sterke opening als psychologisch horrorverhaal waarin psychisch leed een demonische vorm aanneemt, expressieve beelden floreren en het sounddesignd verontrusting opwekt, ebt enigszins weg in een moralistisch sprookje. Als het wezen eenmaal getemd is, keert heel voorspelbaar de rust weder. “You’re a cliche”, zei Crow. Crow had gelijk.

Een kersverse weduwe [Benedict Cumberbatch] worstelt om zijn rouwproces te combineren met het opvoeden van zijn twee energieke, jonge zoons [Henry en Richard Boxall]. Hij vindt een uitlaatklep in het tekenen van een kraai [Eric Lampaert met de stem van David Thewlis] die de manifestatie van zijn verdriet wordt. Complex, deprimerend rouwverwerkingsdrama doet een beetje denken aan Birdman, maar door het gebrek aan ironie of humor is dit eerder bizar dan ontroerend.