Wunderschöner (2025)

De film is een vervolg op Wunderschön. Dat wist ik niet maar had ik dat natuurlijk uit de titel kunnen afleiden. Waar de eerste film over gaat weet ik niet. En na het zien van Wunderschöner heb ik niet echt de behoefte om dat te weten te komen. Wunderschöner gaat in ieder geval over vrouwen die zich niet langer willen onderwerpen aan de seksuele behoeften van mannen. Zij maken dat duidelijk in een anthologiefilm.

In diverse verhaallijntjes die onderling zijn verbonden staat steeds een andere vrouw centraal en speelt het thema toxische masculiniteit een grote rol. Je weet wel. Dat verfoeilijke beeld dat jonge tieners al krijgen voorgeschoteld van de man die nooit tranen vergiet en enkel is geïnteresseerd in de jacht op het vrouwelijke geslacht. In deze film boffen de meeste vrouwen, want hier zien we praktisch enkel goed opgevoede mannen die de vrouw keurig vragen of ze gekust mag worden. In de wereld van regisseur Karoline Herfurth is het toxische aspect van de mannelijkheid zo goed als uitgebannen. En als die masculiniteit even de kop opsteekt dan wordt het gedrag van die man natuurlijk zonder enige vorm van relativering veroordeeld. Heel spannend is de film dan ook niet.

In de film beleven de vrouwen wat vervelende dingen die uiteraard wel met mannelijke schoonheidsfoutjes hebben te maken maar die vooral door hun overdreven uitgesponnenheid nooit heel interessant zijn. Vaak komen de relatiecrises nogal banaal en geforceerd over. Dat de personages nogal oppervlakkig zijn vormgegeven en eigenlijk erg saai zijn, helpt bepaald niet om de beleving positief te stimuleren. Tegen het eind speelt eveneens erg geforceerd de feelgood op. De film sluit erg zoetsappig af en het zal geen wonder zijn dat alle verhaaltjes een bevredigend einde kennen. Bah.