Pimpinero: Sangre y Gasolina (2024)

"Pimpinero: Sangre y Gasolina" speelt zich af in de vroege jaren 2010 in het uitgestrekte woestijngebied op de grens tussen Colombia en Venezuela, waar benzinesmokkelaars, bekend als pimpineros, hun leven riskeren bij het illegaal transporteren van benzine naar Colombia. Voor veel mensen in grensregio's is deze handel een middel van bestaan in een omgeving waar weinig andere economische kansen zijn. Regisseur Andres Baiz is er in geslaagd de rauwe werkelijkheid van de pimpinero's te verbeelden in deze film die van begin tot einde blijft boeien.

Het verhaal volgt drie broers die betrokken zijn bij deze gevaarlijke handel. Wanneer Juan door omstandigheden gedwongen wordt te werken voor een nietsontziende rivaal komen de duistere kanten van het smokkelaarsleven, dat zich niet beperkt tot benzine alleen aan het licht. Zijn vriendin, Diana raakt eveneens betrokken in dit smokkelnetwerk en begint aan een zoektocht naar de waarheid over de dood van haar geliefde Juan en de ware aard van de smokkelbende.

De verhaallijn is duidelijk gestructureerd. Thema's die worden behandeld zijn overleving tegenover moraliteit: Hoe ver gaan mensen om te overleven in een systeem dat hen tegenwerkt? Familie en loyaliteit. Systematische ongelijkheid: Hoe economische en politieke structuren mensen in een vicieuze cirkel van armoede en geweld houden.

Dit alles wordt prachtig in beeld gebracht door fraai camerawerk en voorzien van een prachtige soundtrack

Nergens in de wereld zijn de benzineprijzen zo laag als in Venezuela., wat heeft geleid tot grootschalige smokkel van de toch al schaarse benzine naar buurland Colombia, een goede honderd kilometer oostwaarts. Geschat wordt dat zo'n 100.000 vaten per dag naar Colombia worden gesmokkeld. Deze film vertelt het verhaal van drie broers, drie Benzinesmokkelaars (pimpineros), die met hun auto benzine ophalen in Venezuela en daartussen een verhaal over liefde en wraak. Geen volwaardige actiefilm maar het gaat meer over corruptie, overleven, verraad en geheimen. De setting (de grens tussen Venezuela en Colombia) heeft een desolate, natuurlijke schoonheid, wat goed werkt en de cinematografie legt eveneens goed vast. Ook het acteerwerk is bovengemiddeld. De film heeft hier en daar net iets meer pit nodig of een kortere tijdsduur. Maar desondanks heb ik er enorm van genoten.