Une Langue Universelle (2024)

De film is absurdistisch in plot, humor en vormgeving en doet denken aan de films van Wes Anderson, Roy Andersson, de Coen-broers, Thomas Jensen, Lanthimos, Kaurismäki, Dupieux en waarschijnlijk nog een aantal Iraanse regisseurs maar is toch ook origineel, al is de humor vaak wat flauw en is het meest maar onbedoeld absurdistische aspect van de film het utopisch idee dat twee culturen zonder conflict als rivieren samenvloeien in een vredig meer (zodat je niet goed weet of de film in Iran of in Canada afspeelt al lijkt het nog het meest op een Canada dat is ingenomen door Iran in een volgende Trumpiaanse land swap). Ook de elementen van de verschillende verhaallijnen komen uiteindelijk keurig samen. Al met al is de film geestig, vermakelijk en heeft het een bijzondere sfeer die een sprookjes-achtig Duizend-en-een-nacht combineert met een ijzig Noorden en warm verlichte huizen. Als de film minder verwarrend zou zijn dan zou het een volmaakte kinderfilm zijn geweest.

Wanneer Meester Bilodeau [Kani Soleymanlou] hoort daar leerling Omid [Sobhan Javadi] zijn bril is kwijtgeraakt omdat een kalkoen het bij een val om de nek van een nu voortvluchtige kalkoen zou zijn beland, stuurt hij de hele klas de bezemkast in tot de bril weer opduikt. Twee klasgenoten [Rojina Esmaëli, Saba Vahedyousefi] gaan op zoek. Eén van de vele baantjes van Massoud [Pirouz Nemati] is dat van rondleider in Winnipeg voor toeristen die er (niet geheel onbegrijpelijk) geen zak aan vinden. Oubollige reclamespots, pogingen om een bankbiljet uit een blok ijs te ontdooien Groucho Marx maken onderdeel uit van de plot van deze absurdistische komedie die na een sterk begin afglijdt richting een stijloefening. Mogelijk verwijst de titel naar de universele taal van cinema – en Rankin zit vol interessante visuele ideeën – maar stijl gaat hier ten koste van inhoud.

Fijne, vindingrijke film. Quirky en absurdistisch en werkelijk propvol ideeën. En een film die speelt in winnipg die in het Farsi is. Begint met een absurde verwijzing naar Iraanse cinema en die cinema, waar kinderen vaak een hoofdrol spelen, heeft ook hier sporen achtergelaten. Maar dan gecombineerd met bijzonder getimede humor. Een beetje a la Roy Anderson of het Chinese Winter Vacaion. Als geheel enigszins onevenwichtig, maar heel fijn en zo'n film waar je benieuwd bent naar de volgende originele ideeën die gaan komen.