Rich Flu (2024)

Matig thriller drama. Het verhaal is leuk bedacht en als kijker verwacht je vooraf een mysterieuze en spannende film voorgeschoteld te krijgen. Maar helaas kiest men voor een andere weg, meer drama en maatschappij kritisch. Op zich niks mis mee, want er zitten leuke verwijzingen in, maar verder maakt men er een redelijk rommeltje van. Het begin is warrig en saai. Daarna volgt een redelijke middenstuk waarna het niveau verder daalt richting het einde. Het achterwerk is verder goed te doen. Leuk idee maar niet wat je verwacht. 2.5

Helaas, deze film had alles in zich om een interessante en leuke film te zijn. de premisse is interessant, een virus die de rijksten der aarden treft. Waardoor er een omgekeerde soortvan migratie op gang komt, de rijken zoeken onderdak in arme landen. Die vervolgens de deur stijf dicht houden.

Helaas gaat dit alles zonder 1 druppeltje humor en word alles weer met het vingertje en zwaar aangezet. Het lijkt erop alsof de makers van deze film zitten met diep gewortelde trauma of iets dergelijks tegen het rijke westen en dien een gifbeker op die leeg gedronken dient te worden. Het voornaamste doel van deze film lijkt te zijn de kijker met een flink schuldgevoel op te zadelen? Dat stoort mij dermate.

Het is helemaal niet interessant om een rijk persoon langzaam te zien afglijden naar het niveau asielzoeker. Ik vind het eigenlijk ook niet zaligmakend om rijke mensen te zien worden vernederd. Wat mij betreft is een film als triangle of sadness veel effectiever, zit daar wel een gelaagdheid in en krijgt de wraak op arm tegenover rijk daar echt een bepaalde inhoud die deze film gewoon mist.

Echt zonde, en voor iedereen die denkt daar heb je weer zon linkse goodmensch film. Nou als er iemand een linkse deugneus is dan ben ik het wel maar ik schijt een hoop op dit soort meuk. Het is fantasieloos het brengt niet de boodschap en het is gewoon lui, makkelijk en behandelt ons als kijker als een wereldvreemde idioot die zich schuldig dient te voelen over hoe "we" met asielzoekers omgaan.

Ik heb al sinds het begin hekel aan neo-liberale politiek en heb nooit geloofd in de manier waarop recente politici met asielzoekers omgaan. Dus dit is typisch zon rechtse D66 film. Voor mensen die dachten dat ze wisten hoe de wereld in elkaar steekt en nu erachter komen dat ze hartstikke fout zaten. En zon film maken voor de andere neo liberale rechtsmensjes om ze wakker te kussen. Nou hopelijk werkt het maar de diehard linksen die allang wisten dat het hele asielbeleid op deze manier zou eindigen zijn duidelijk niet de doelgroep. Dus aub dit is niet gemaakt voor en door linkse mensen, kijk dan triangle of sadness.

Eerste Engelstalige film van de Spaanse regisseur Galder Gaztelu-Urrutia (na twee El Hoyo-films) Het uitgangspunt is dat van een rampenfilm; een virus treft de rijkste mensen, wat resulteert in massale paniek wanneer mensen van hun rijkdom proberen af te komen. Om de een of andere reden wordt de naderende dood aangekondigd door helderwitte tanden. Alle drie de films leveren kritiek op de moderne kapitalistische maatschappij. De film begint met een geweldige vaart en werkt goed tijdens de paniek die we zien onder de rijken die proberen met de situatie om te gaan. Echter is het probleem van de film dat het een idee heeft, maar niet goed weet wat het er verder mee moet doen. De speelduur is iets minder dan twee uur en werd vaak hierdoor alleen gevuld met een hoop zinloze details over Mary Elizabeths leven, waren uitstapje naar Alaska en de ontmoeting met haar vader (Timothy Spall) echt nodig? Zodra je halverwege bij Mary Elizabeths moeder (Lorraine Bracco) in Barcelona aankomt, vertraagt ​​de film. Hierna kwam het als je het gezelschap naar Afrika volgtook niet meer goed. Typisch een film met één goed idee en een te lange tijdsduur.