Super Happy Forever (2024)

Bijzonder dat dit onder de noemer komedie wordt geplaatst.

Naar mijn idee een te langzaam en te dun verhaal om er 1,5 uur mee te vullen, het voelde als 3 uur.

Veel scenes die niet veel aan het verhaal of de sfeer toevoegden. Persoonlijke "kleine" verhalen die op een laag tempo worden verbeeld liggen me doorgaans goed maar hier gebeurt gewoon te weinig naar mijn idee.

De film doet denken aan het werk van de populaire auteur Murakami of de film Past Lives: het thema van de liefde wordt even vaag (mystiek) als concreet (fysiek) behandeld waarbij het enigszins gissen is naar de betekenis. In ieder geval gaat het over vinden vs. kwijtraken of verbinden vs. loslaten. Waar in het Westen wordt gesproken over een ‘klik’ die alleen kan worden ervaren, is er in de film aldoor een concrete, fysieke gebeurtenis of voorwerp waardoor de verbinding (zielseenheid) tot stand komt of wordt uitgedrukt en dan laat het tragische lot van zo’n liefde zich eenvoudig voorspellen als een verbinding wordt gevonden met een meisje dat aldoor alles – haar telefoon, haar camera en vooral haar rode pet die hun liefde symboliseert – kwijtraakt. Het voert naar een eindeloze zoektocht naar de pet, zelfs als zij dood is want de verbinding overstijgt elke fysieke grens en dus ook die tussen leven en dood, terwijl de pet in handen blijkt van de schoonmaakster die verleden en heden met elkaar verbindt en zo hun liefde bewaart (in ieder geval zolang ze in Japan is). Of zoiets: de film zet je aan het denken over de betekenis van het verhaal terwijl de film zelf echter behoorlijk saai is met in het eerste deel het contrast en spanning tussen – om in de taal van de film te spreken – de negatieve energie van Sano en de positieve energie van Miyata en in het tweede deel de ontmoeting en ontluikende liefde tussen Sano en Nagi zonder ergens veel dramatische spanning te leveren.

Voor een conferentie over hoe je “Super Happy Forever” kunt leven, keert Sano [Hiroki Sano] met zijn boezemvriend Miyata [Yoshinori Miyata] terug naar de stad waar hij 5 jaar geleden zijn pas overleden echtgenote Nagi [Nairu Yamamoto] leerde kennen. Alledaagse dingen als een rode pet en een geneuriede melodie herinneren Sato aan Nagi. In een lange flashback (gefilmd vanuit Nagi’s perspectief) ontdekken we waarom die kleine dingen zoveel betekenis hebben in de reconstructie van die eerste ontmoeting die volledig is gefilmd vanuit Nagi’s perspectief. Het ongekunstelde acteerwerk en het filmen op locatie maken dit delicate, simpele liefdesverhaal erg meeslepend en ontroerend.

Fijne film die in het eerste deel wat bevreemdt en niet helemaal geslaagd is maar in het tweede deel, als de puzzelstukjes al snel op de plaats vallen, veel beter is en ook warm en zelfs ontroerend wordt. Prima geacteerd dan ook, fijne sfeerbeelden van dat kuststadje en vooral een impressie en niet zozeer plotgericht. Dat zie ik vaker bij Japanse (en breder: Oost-Aziatische) films en dat smaakt me altijd wel prima. 3,5*.