Get Away (2024)

Redelijk vermakelijke horrorkomedie. Grappig dat deze productie geregisseerd is door de regisseur van New Kids. In die tweede film zat ook al een horrorkomedie-element. De Zweden komen er niet echt goed van af als volk. Probleem met de film is dat het pad van het genre horrorkomedie volledig platgetreden is. Resultaat is dan ook dat bijna alles bekend voorkomt. Film is eigenlijk een komedie variant van een kruising tussen Wicker Man en Midsomnar.

Het concept is best goed, de acteurs doen het ook goed maar de uitwerking laat steken vallen. Het is wel vermakelijk maar helaas nergens echt grappig. Het is bijna alsof het concept uit zichzelf grappig moet zijn maar dat is niet genoeg. Het is ook wel een erg overdreven concept natuurlijk waar je niet bij na gaat denken of dat in het echt ook zo gebeurt natuurlijk maar wel geinig. De rollen worden omgedraaid in deze satirische folk horrorfilm. Jammer genoeg zijn er weinig tot geen scenes de speciaal zijn als het gaat om humor of horror. Ik kan me nu al niet veel herinneren van deze film.

Het Britse echtpaar Richard [Nick Frost] en Susan [Aisling Bea] heeft een vermeende B&B geboekt op het Zweedse eiland Svetla tijdens de jaarlijkse ‘Karantan Play’ waarbij normaal gesproken geen buitenstaanders welkom zijn. Zoon Sam [Sebastian Croft] en Jessie [Maisie Ayres] zijn ook van de partij, maar het gezin wordt bepaald niet warm onthaald. Wat volgt is een sneue parodie op de legendarische Britse horrorfilm The Wicker Man. Een totale mislukking.

Al die negativiteit hier weer. Elke willekeurige 200 miljoen Disney meuk kan nog rekenen op een 3 of 4 ster maar op zon film gaat iedereen zitten zagen. Zeker omdat het door een Nederlanders gemaakt is. Ik vond het wel grappig en juist leuk dat het eens een keer wat meer ingetogen is voor Haars begrippen. Het eindigt ook weer typisch. Simpel maar doeltreffend natuurlijk is het niet echt eng of grappig. Maar wat het poogt te doen lukt gewoon goed.

In Get Away komt een gezellig gezinnetje op vakantie in Zweden terecht op een afgelegen eilandje. Hier is een jaarlijkse traditie à la The Wicker Man aan de gang en de buitenstaanders zijn hier niet bepaald welkom. Vreemde figuren en opmerkelijke gebruiken passeren de revue en binnen de kortste keren ontstaat er een strijd om te overleven.

Steffen Haars is niet mijn favoriete regisseur en zal dat ook niet snel worden. Toch heb ik me uitzonderlijk vermaakt met deze zwarte comedy. Echt horror kan je dit niet noemen maar er zitten toch wel wat aangename elementen in de film verwerkt. De humor zit verrassend goed met een altijd leuke Nick Frost. Ook Aisling Bea, met haar droge aanpak, heeft me volledig voor zich gewonnen.

Niet alles werkt want de cliché's vliegen je om de oren. Ook zijn enkele typetjes wel heel vervelend uitgewerkt waardoor scènes met hem wel erg lang lijken te duren. Heel bijzonder is het verhaal niet maar dankzij de humor stoort het nooit écht. De derde akte gaat een richting uit die ik niet had verwacht maar met plezier omarmde.

3,5*