Daughters (2024)

Volledig

Enorm knap gedaan hoe je als kijker zelf ook 'toeleeft' naar het moment dat de gevangen vaders in contact komen met hun dochters. Cinematografisch sterk in beeld gebracht. Sfeervol. Een beetje dromerig en toch rauw. Het moment dat ze met elkaar in contact komen is inderdaad een rollercoaster aan tegenstrijdige emoties. Ook indringend hoe 'Daughters' (2024) geportretteerden jarenlang in beeld blijft brengen, zodat je zicht krijgt op de effecten van deze methodiek. Soms pakt het fantastisch uit, maar soms blijft de band tussen vader/dochter moeizaam verlopen. Uiteindelijk blijft het bittere gevoel hangen wat een wissel het trekt op complete Afro-Amerikaanse gemeenschappen als mensen zo onredelijk zwaar worden gestraft.

Een regelrechte tranentrekker van een documentaire, eerlijk en prachtig intiem. Ik heb echt zoveel meer met dit soort documentaires dan met de zoveelste Oscargenomineerde docu over een belang groot onderwerp. Niet dat deze film niet over een belangrijk onderwerp gaat. Er wordt op een sterke manier nog maar weer eens getoond hoe verrot het gevangenissysteem in Amerika is, en hoe belangrijk ouderlijke rolmodellen zijn voor kinderen.

Dat Date With Dad-project is ook een fantastisch initiatief met duidelijk geweldige mensen erachter. De gevangenen worden altijd als echte mensen neergezet. Er zijn een hoop van die kleine dingen die je eigenlijk voor lief neemt die een mens waardigheid geven, en de docu weet een hoop daarvan knap te benoemen. Het spreekt ook heel erg voor de docu dat het niet een soort van propaganda is. De Daddy Daughter Dance is niet de positieve climax van het verhaal. De ongemakkelijke momenten en de nasleep van de bijeenkomst worden ook uitgebreid getoond. Om uitgerekend die eerder zo open en intelligente Aubrey later zo anders te zien is echt hartverscheurend.

Uitstekende documentaire legt de zere vinger op de zwakke plek van de Afro-amerikaanse mannelijke gemeenschap. Sterk gebracht met de mens voorop.

“Als jouw papa niet naar het schoolbal kan komen, dan houden we het toch gewoon daar?” Deze woorden van een onschuldig meisje resulteerden in een project waarbij vaders die in de gevangenis zitten een unieke kans krijgen om een mooie herinnering te maken met hun dochters. Regisseur Angela Patton begeleidt de moeder en de meisjes voor een klassiek eindejaarsbal. Chad Morris maakt de mannen bewust van hun voorbeeldfunctie en van de waarde van deze kans, voor alle betrokkenen. Documentaire zoomt in op vier vaders en hun dochters (van 5 tot 15 jaar oud) naar het moment suprême, waarbij je zeker de zakdoeken in de aanslag mag houden.