Hauntology (2024)

Eh.

Regisseur Parker Brennon heeft een redelijk actieve aanwezigheid op Twitter en Letterboxd en oogt daarbinnen als een sympathieke jonge filmmaker, maar kan niet verhullen dat zijn debuutanthologie nogal middelmatig voor de dag komt. Hauntology is een typerend filmpje dat gewoon niet onder de lage productiewaarde kan uitkomen.

Hauntology (2,5*). Het overkoepelende, naamloze segment is het beste stuk van de film. De schrijvers ondernemen namelijk de moeite om het goed door de andere hoofdstukken te schrijven en de ideeën naar de finale toe zijn helemaal niet onaardig. Fijn is dat Brennon en zijn schrijfteam alles van onderstaande verhalen passend bij elkaar weten te brengen, wat een doordachte indruk achterlaat.

Witchcraft Becomes Her (2,0*). Er wordt wat met clichés gespeeld door de heks sympathiek te maken en het doelwit daartegenover de antagonist. Verder heeft dit segment weinig om het lijf, met een kale visuele invulling, een ineffectieve spanningsboog en een gebrek aan creativiteit. Toch is dit niet de slechtste manier om een dergelijke anthologie af te trappen en oogt de omgeving best sfeervol.

The Day Mabel Came Out Of The Grave (1,0*). Dit zal wel een last-minute toevoeging zijn geweest, want de makkelijke opmaak en de weinig verrassende afloop maken beslist geen sterke indruk. Slecht geacteerd en Brennon bekommert zich hier totaal niet om enige vorm van spanning. De uitkomst is daarnaast ook niet bepaald memorabel, eerder krampachtig samengebracht.

Paint and Black Lace (2,0*). Door meerdere reviews gehuldigd als het beste segment, ook al oogt het allemaal halfbakken en onafgemaakt. Bijzonder is dat het concept over een redelijke mate van creativiteit beschikt en er diverse pogingen zijn om een ode aan giallofilms te leveren (de titel geeft dit al weg), maar de moorden zijn braaf en het verloop niet bepaald boeiend.

The Old Dark Cashel House (2,0*). Alhoewel dit een beetje onafgemaakt aan elkaar is geschreven, is het wat mij betreft het beste hoofdstuk van Hauntology. Sfeervoller dan andere hoofdstukken en met een wat actievere poging om spanning te verwerven, ook al is de nogal overzichtelijke aanpak een dooddoener. Als kijker zie je alles gewoon te duidelijk en wat geesten die om de hoek komen kijken doen daar weinig aan af.

Bij elkaar komt dat uit op een gemiddelde van 1,9*. Een maker die oprecht probeert om een filmproject af te leveren zal altijd mijn bewondering ontvangen, maar hopelijk leert Brennon de nodige dingen bij en kan hij meer centjes ontvangen, mocht hij nog een project in de steigers willen zetten. In ieder geval niet de meest valse start, maar daartegenover ook geen opvallende.