Maria (2024)

Goeie film over de laatste twee weken uit het leven van operazangeres Maria Callas. Niet de eerste biopic van regisseur Pablo Larraín. Maar wel iets meer standaard vergeleken met zijn vorige biopics door het gebruik van flashbacks. De film ziet er mooi uit met mooi camerawerk. Angelina Jolie zet een goeie rol neer en weet ook te overtuigen tijdens de zang-scenes (did somebody say Oscar?).

Deze film toont een exentrice Maria Callas die beschermd door haar huishoudster en lakei de laatste dagen van haar leven ingaat waar de medicijnen haar duidelijk doorheen slepen.

Meesterlijke rollen van deze 3 personages maken dat dit perfect geplaatst en weergegeven word binnen de tijdspanne van de jaren '70 in Parijs.

Het is duidelijk voor iedereen dat "La callas" niet meer zal optreden en gaandeweg komt dit besef ook bij haar.

Desondanks Maria Callas ondertussen bij de mainstream bevolking totaal vergeten is, geeft deze film toch een mooi beeld van haar grootsheid van weleer en dit in combinatie met het verval op latere leeftijd.

Mooie, ingetogen film, zeker het bekijken waard en een eerbetoon aan deze merkwaardige dame.

Maria is een intiem portret van een van de beroemdste (en volgens velen de beste) operazangeressen. De film slaagt er goed in om haar laatste dagen als gepensioneerde zangeres weer te geven, maar verweeft ook stukjes en beetjes over haar vroege leven.

Laat ik beginnen met te zeggen dat deze film er absoluut prachtig uitzag met zijn Kodak Gold 200-achtige kleurenpalet. Het voelde herfstachtig, gezellig en warm. De subtiele - en niet zo subtiele - camerabewegingen zijn geweldig en er is geen enkel lelijk frame te vinden.

Angelina Jolie is goed. Heel goed zelfs. Ik zou echter wel kunnen zeggen dat ik Callas niet zelf heb gezien, maar eerder Jolie die zo goed mogelijk acteert en probeert als Callas te zijn. Het is indrukwekkend dat ze daadwerkelijk opera heeft leren zingen, dus daar moet ik haar echt voor prijzen. Het enige wat heel duidelijk te zien was, was dat Jolie wanhopig probeert nog een Oscar te winnen.

Tempo is een probleem dat veel films hebben en deze film is niet anders. Sommige plotpunten worden tot vervelens toe uitgediept terwijl ik wachtte om meer van andere aspecten te zien. Het is ook een beetje te lang voor wat het probeert te vertellen.

Maria is zeker een biopic zoals een andere met een bekende structuur, grootse theatraliteit en mensen die acteren alsof hun leven ervan afhangt. Het is goed, maar ik vind dat Callas een meer diepgaande en evenwichtige film had verdiend.

3,5*

De film typeert Callas voor mij: goed maar het raakt me niet. Dat geldt dus ook voor Callas zelf. Geweldige zangeres maar het doet me niets als ik haar hoor. Dan liever een bekende operazangeres als Montserrat Caballé. Maar zelfs Paul de Leeuw raakt me meer.

Enfin, mooi geschoten film en een biopic die gelukkig niet van hoogtepunt naar dieptepunt gaat maar bewust een heel beperkte range heeft, in dit geval de laatste dagen met een enkele flashback. Daar houd ik van. Anderzijds ook geen heel normale film want droom en werkelijkheid lopen weleens door elkaar heen. Dat maakt dat de film een zekere kwaliteit heeft door een idee te geven hoe Callas die dagen zelf beleefde (in de ogen van de makers dan toch) maar ook dat de film me niet echt wist te grijpen. De wat saaie vertolking van een kleurloze Jolie helpt ook niet echt, de twee bedienden in huis deden me al meer.

Niettemin, visueel mooi, sprookjesachtig haast met die kleuren. Muziek prima. Tempo ook uitstekend want ondanks dat de film me niet raakte gingen die ruim 2 uur vrij vlotjes voorbij. En het einde is oprecht wel mooi. Niet nog allemaal lyrische teksten hoe het verder ging met bepaalde personen of hoe geweldig Callas was maar een soort ambient muziek met oude beelden zonder poespas. Dat voelde oprecht aan. 3,0*.

Vol verwachting de film gaan bekijken. Groot fan van Callas. De film is mooi gemaakt, de beelden zijn prachtig. Maar, ik had gehoopt meer over het gehele leven van Callas te zien. De focus op de laatste 2 weken van haar leven is een keuze, maar deze doet haar in mijn optiek tekort. Voor de nieuwe generaties is dit misschien een eerste kennismaking met Callas en dan voelt het verhaal incompleet.

Maar, ik snap ook de enthousiaste meningen van anderen.

Ik ken Callas alleen maar van naam en reputatie. Geen idee dat ze jaren gestopt was en sukkelde met haar (mentale) gezondheid, dito verslavingen. Het zijn dan ook die laatste periode waar de film de focus op legt. Met hier en daar een zwartwit flashback, soms ook synchroon met de locatie zodat het leek op lang vervlogen herinneringen.

Dergelijke biografieën kan je blind toevertrouwen aan Larrain natuurlijk. Cinematografisch opnieuw enorm mooi en ik waardeerde de film wel. Ik werd er in meegezogen, mooie plaatjes ook hier en daar van Parijs, binnen als buiten.

Interessante vertolking van Angelina Jolie, deed het eigenlijk prima. Ook die Onassis was een intrigerend gluiperig figuur. Goede cast ook met Favino en Rohrwacher. Geen operaliefhebber, maar van de muziek kreeg ik ook een mooi warm gevoel. Die Verdi’s 'Anvil Chorus' uit Il trovatore bvb, daar aan de Eiffeltoren... Fijn!

Pablo Larraín heeft met Jackie, Spencer en Maria in mijn ogen de beste filmtrilogie ooit afgeleverd. Maar het laatste deel is wel een tikje minder dan de eerste twee.

Ik ben op zich geen opera liefhebber en vooral halverwege Maria zijn er teveel cross-cuttings met optredens naar mijn smaak. Ook kleurt Larraín hiermee meer binnen de lijntjes van het genre van de biopic, door via flashbacks de levensgeschiedenis van Callas in te vullen. Maar het blijft toch in de eerste plaats een psychologisch portret. Dat op sommige momenten ontroert en indruk maakt. Te beginnen al met de openingsscène, die het gevoel uitstraalt van een in-memoriam reel. Bij alle drie de films zijn er commentaren over afstandelijkheid, maar ik kan me daar niks bij voorstellen, ze ontroeren mij juist diep. Vooral is het bij vlagen zo intiem dat je je een voyeur waant. Het mindere aan deze Maria is dat de problemen waar de diva mee worstelt me niet zo erg boeien. Ze probeert haar eigen stem te vinden, om zo haar persoon en de publieke figuur die ze is beter samen te laten vallen. Voor mijn gevoel brengt Larraín daarin niet veel nieuws voor het voetlicht. En tenslotte was het misschien beter geweest om de figuur van Onassis meer op de achtergrond te houden, analoog aan wat er in Jackie gebeurt met JFK en in Spencer met Charles.

Niettemin een erg mooie film, prachtig aangekleed, met een fraaie score en enkele zeer mooie momenten. De laatste zangscène is ook echt prachtig.

Dreaming of Maria Callas, whoever she is.

Het is wel een beetje schrikken, een film over Callas met Angelina Jolie in die rol. En dan nog zingen ook. Dat kan toch niet goed gaan, denk je dan.

Maar dat gaat het dus wel. De diva komt fraai tot leven, en haar divagedrag is af en toe heerlijk - en Jolie weet dat prima over te brengen. Geloofwaardig en authentiek. En zelfs de zang overtuigt - en dan niet alleen die delen waarbij overduidelijk de stem van de echte Callas gerestaureerd en wel in de recycling gaat.

En behalve het geluid is ook het beeld echt super mooi - en vanaf het begin ook al, maar nog steeds met wat uitschieters - het segment van Mme. Butterfly in de regen is een fraai voorbeeld.

Wat minder goed bij me aankomt is de manier waarop het verhaal uitgewerkt is. Niet de juiste balans tussen biografie en de setting van de laatste week, en daardoor komt het af en toe langdradig over. En wellicht het ergste, er komt maar matigjes uit wie Callas nou eigenlijk was, en waarom ze zo'n diva was - en belangrijker dan dat, waarom ik de tranen al over mijn wangen heb lopen als zij de tweede maat zingt, terwijl ik bij elke andere zangeres vraag of die kat toch maar liefst snel uit zijn lijden geholpen mag. Misschien heel even, als ze uitlegt waarom ze nooit naar haar eigen platen luistert, maar behalve dat is het toch vooral alsof je droomt van iemand waar je eigenlijk niets van weet.

Toch nog steeds een fijne film, en misschien is het gewoon ons ook niet gegeven om er iets van te begrijpen. En behalve dat al, het is toch nauwelijks mogelijk om teveel Callas te hebben.

Ik hou dan wel van muziek, van opera ken ik minder. De naam Maria Callas is mij zeker niet onbekend, maar ik ken te weinig van haar in verhouding met de 2 andere vrouwen uit de trilogie van Pablo Larrain: Lady Diana en Jackie Kennedy. Het is geen standaard overzicht uit het leven van de ster, maar legt de focus op een bepaalde periode. Dat is ondertussen ook niet nieuw, maar je krijgt minder dat rise & fall effect of een grote film die hopt in de tijd om alle grote momenten van een ster vast te leggen.

Maria laat de operazangeres zien zoals ze uiteindelijk was, een grote diva. En dat op een moment dat ze nog wel overtuigd is van haar status, maar niet meer schittert op het podium zelf. Angelina Jolie speelt een glansrol en ze zorgt ervoor dat ik toch geboeid was in een operazangers die ik ondanks mijn liefde voor muziek nooit echt aandacht had besteed. Visueel de moeite en een verhaal dat interessant genoeg is. Al vrees ik dat de meeste kijkers iets meer introductie of bagage mochten krijgen. Wat dan weer de film van kracht had doen inboeten.

Deze biografie over Maria Callas focust vooral op haar latere leven. Af en toe zijn er via interviews flashbacks naar haar verleden.

De cast deed het prima, al leken de zangpartijen wel geplaybacked. In sommige films komt het overtuigd over, maar in deze film vond ik dit toch minder. De film was wel oké, maar had er misschien wat meer van verwacht, misschien een wat interessantere invalshoek.

Vond het goed voor een keertje.

Mooi, dromerig portret van de laatste dagen van operazangeres Maria Callas, in afzondering levend in Parijs met haar personeel en poedels. Terwijl haar gezondheid steeds verder achteruit gaat zien we haar leven voorbij trekken. Regisseur Pablo Larrain weet wel raad met het onderwerp en er zijn veel overeenkomsten met zijn eerdere films Spencer en vooral Jackie. De akteur die JFK in die laatste vertolkte duikt hier zelfs ook op in dezelfde rol. Angelina Jolie is uitstekend in de hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken, ook al lijkt ze niet erg op Callas.

Ik houd van opera en ik houd van Callas maar deze film.... wat een gedrocht. Ik ben bang dat de film precies is geworden hoe de regisseur het bedoeld heeft, maar het sprak mij totaal niet aan. Alle shots zijn met een kleurfilter bewerkt. Realiteit en dromen lopen door elkaar heen. Veel scenes voegen niets toe, maar geven meer van hetzelfde. Het geheel straalt een deprimerende sfeer uit van vergane glorie (ik snap dat dit de bedoeling is, maar daar hoef ik niet persé 2 uur naar te kijken). Er wordt weinig in gesproken en de dialogen die er zijn konden me weinig boeien. Ik ben regelmatig in slaap gevallen. Het voordeel: je mist helemaal niets en kunt de film daarna weer prima oppakken.

Pluspunten: de muziek uiteraard. Ook een een compliment hoe Jolie heeft leren zingen voor deze film (wat je hoort is een mix van archiefopnamen van Callas en Jolie zelf). De twee bedienden vond ik ook prima acteren. Maar het is allemaal echt te weinig om twee uur te boeien.

Ik word er steeds beter in om binnen een half uur te zien of een film wel of niets gaat worden, maar bij deze ben ik de mist in gegaan. Deze had ik écht af moeten zetten na een half uur. Ik hoopte op meer dat nooit kwam. En ik heb weinig meer geleerd over het leven van Callas. Jammer. 1,5 ster voor de moeite.

Niet La Callas. Wel Maria.
Niet het verhaal van een diva, wel het fermate van een icoon in haar nadagen.
Niets geen documentaire of journalistieke biografie, wel een poëtische meditatie die schijnbaar lukraak grabbelt uit de ton met cruciale herinneringen.
Geen film zoals film doorgaans is, wel cinema die meedogenloos en tegelijk vol mededogen naar de strot grijpt.

Leert de toeschouwer Maria Callas kennen? Hooguit een beetje, en toch heel wat. Alleen een eigengereid durfal als Pablo Larraín kan dit mythische leven met zoveel flair en zo beknopt uit de doeken doen, met slechts een handvol elementaire, haast anekdotische passages.

Hoe zij zich nimmer heeft kunnen ontdoen van de smet uit haar jeugd.
Hoe zij eerst opleefde en vervolgens gebroken werd onder de eisen van Aristotle Onassis, een man die autoriteit afdwingt door haar simpelweg voor feit aan te nemen en uit te stralen.
En hoe Parijs het decor werd voor zwerftochten richting haar eigen vergane gloriedagen, richting triomfen die ze nimmer zal evenaren.

Is het al te eenvoudig om Mandrax als personage op te voeren? Misschien, maar voor haar schept die medicatie een realiteit, de enige waarin ze nog kan wakker worden, kortom het karakter is haar poort naar het sprankeltje hoopvol bestaan dat haar nog rest. Is de intimiteit van haar huishoudster en butler wat al te clichématig? Allicht, maar beschouw dat als een operatesk element: een stereotiepe code waarbinnen Larraín integriteit, kwetsbaarheid en zelfs schoonheid legt.

En dan – natuurlijk! – de muziek, die het heuse verhaal vertelt. Het verdriet, de wanhoop, de afgrond: Maria voelt in haar laatste dagen wat La Callas jarenlang op de bühne heeft geïncarneerd, namelijk de bittere tragiek van de gevallen vrouw, waarvoor slechts compassie op zijn plaats is.

Tot slot: hoed af voor Angelina Jolie, die de film draagt met een even onaanraakbare als naargeestige en pathologische vertolking. Talloze registers, in een interpretatie die Maria tot mens maakt, en tegelijk mysterie laat zijn. Een biopic die nieuwsgierig maakt naar een lijviger studie van wie deze vrouw was, kortom hooguit een tipje van de sluier gelicht: meer hoeft kunst niet te doen…

4*