Relay (2024)

Uit 2021 met Pierre Niney

Prima en snel wegkijkende film. Maar het einde dat kan echt niet.

Wat een afknapper was dat. Zou je de film nogmaals kijken met de kennis van nu dan klopt er weinig nog van het verhaal.

Tot minuut 50 is de film goed qua opbouw, daarna kantelt t helaas en wordt de film t zoveelste op dezelfde manier uitgewerkte actiegebeuren met te simpele finale voor het intelligente begin. Ahmed levert goed acteerwerk af. Het spel van James was redelijk. Jammer dat de outcome van de film na zo'n 20 minuten al bekend is voor de oplettende kijker. Learningpoint: Houd jezelf altijd aan de door jezelf opgestelde regels. Krappe 3*

De plottwist halverwege kwam geheel onverwacht, die had ik niet zien aankomen, maar het einde is een regelrechte aanfluiting: De scenarist had blijkbaar niets origineels meer in zijn trukendoos. Dat is jammer, want deze film had een beter einde verdiend.
Wat de verslavingsachtergrond en AA-bijeenkomsten van Ash toevoegt aan het verhaal blijft voor mij een raadsel. Dit zijstraatje had achterwege gelaten kunnen worden. Ik vrees dat de scenarioschrijver er niet meer uitkwam en dit toegevoegd heeft om de politieactie aan het einde te verklaren als Ash in handen valt de vrou.welijke AA-politieagente
Het acteerwerk is goed en overtuigend. Ik ben geen liefhebber van in mijn ogen overdreven blauwfilter in de nabewerking en begrijp nooit waarom dit gedaan wordt. Het levert wel een aardig blauw/oker/bruin kleurschema op. Dat dan weer wel.

Relay is een spannende film met in principe een sterk idee vervat in een intelligent scenario. Verrassend tot aan het eindspel waar de geloofwaardigheid ernstig geweld aan wordt gedaan.

Originele corporate thriller die wat te lang doordraaft en laten we eerlijk zijn, ook wel vergezocht overkomt. Maar er is ook weinig reden om dit werkje af te breken : de ondertonen over eenzaamheid, polarisatie en de onmacht van mensen om rechtvaardigheid te doen gelden in een wereld waar geld steeds meer corrumpeert klinken heel actueel en zorgen dat de film kan steunen op sterke funderingen. Het hele gegeven met de relay service werkte een hele tijd prima, alleen jammer dat de maker vond dat er nog een ferme twist nodig was want die vond ik niet zo denderend, en zoals mijn voorganger aangeeft, inderdaad vragen oproept over de geloofwaardigheid van alles wat daarvoor kwam. 3,5* al is het echt nipt.

Begon leuk, eindigt meh.

Zonder het verhaal vooraf gelezen te hebben deze fillm ingestapt na eerst een gedrocht (pater Noster) en een matige film (Shutter) gezien te hebben. Dan was dit ineens toch wel stukken beter.

De film boeit en neemt je mee, al zitten er halverwege wat zijstappen in, die ook ik niet begrijp (zie andere reacties). Dat de uiteindelijke twist er duimendik bovenop ligt, vond ik dan weer niet. Wellicht omdat ik altijd helemaal in de huid kan kruipen van een personage in de film en in dit geval Ash. In ieder geval vond ik het een goede film om op een zaterdag namiddag te kijken.

Ik heb me vermaakt en daar gaat het om.

Lily James en Riz Ahmed zijn op dreef in deze thriller met actie en suspense, die aanleunt bij de spionagethrillers van Hitchcock en de paranoiathrillers uit de jaren ‘70. New York wordt getoond als een hectische metropool met neonreclame, verkeerschaos en hoge gebouwen. In zo’n miljoenenstad kan iemand in isolement en anonimiteit leven.

Paranoia — achterdocht die ongezonde proporties aanneemt — uit zich op drie manieren: angst om fysiek achtervolgd te worden, angst om elektronisch bespied te worden, en wantrouwen ten aanzien van de medemens. Sarah wantrouwt elke voorbijganger op het voetpad. Ash is bang om zich bloot te geven, zelfs om z’n echte naam te gebruiken. De geadresseerde op een postpakket is Archibald Leach — de echte naam van Cary Grant.

De achterdochtige mens dekt zich in. Ash heeft burner phones voor eenmalig gebruik, en een Faraday pouch — een etui dat elektromagnetische stralen tegenhoudt. Hij maakt gebruik van teksttelefoon of telecommunications relay service — een dienst die eigenlijk bedoeld is voor doven die een boodschap intypen die vervolgens door een telefonist voorgelezen wordt. Het gevolg is dat Sarah niet weet hoe de stem van Ash klinkt.

In het eerste halfuur heeft Riz Ahmed geen gesproken tekst. Hij acteert met z’n lichaamstaal en z'n mimiek. Nog voordat ze elkaar ontmoeten, ontstaat er een vertrouwensband tussen Ash en Sarah — die dan toch weer verbroken wordt. Er zijn momenten van herkenning, morele dilemma’s en verrassende wendingen. Het dossier van Optimo is een macguffin, want we komen nooit te weten wat er precies in staat. Ernstige thema’s zijn alcoholisme, islamofobie en voedselveiligheid. Puik acteerwerk en een kundige montage versterken het gevoel van rusteloze argwaan.