The Last Showgirl (2024)

Een film over de poging om de oude nostalgie te doen overleven. Ik heb het dan niet over Pamela, maar over de amusement cabaretiers zoals je die hier en daar nog ziet. Anachronismen lijken het wel in een wereld van hippe trendy bars. Beetje dat Moulin Rouge gevoel. Fijne insteek, zeer zeker die verder golft op een gevoel van sereniteit en passie.

Erg aangenaam verrast ook door de twee hoofdprotagonisten. Pamela Anderson in een acteerrol die ik niet van haar had verwacht. Kwetsbaar en sterk tegelijk. En ook Bautista verraste me met zijn innemende empathische rol. Nou niet dat ee oscarnominaties jn de wacht gaan slepen, maar dit was best prima!

Bij het horen van de naam Pamela Anderson denk ik aan Baywatch en aan een sekstape. Bij de naam Pamela Anderson heb ik geen associaties die duiden op een groot acteertalent. In The Last Showgirl bewijst Pamela Anderson dat ze meer kan dan schaars gekleed paraderen en seksueel actief zijn in een video. Pamela Anderson kan daadwerkelijk acteren.
Nu moet wel worden opgemerkt dat de rol van danseres Shelly in The Last Showgirl voor haar gemaakt lijkt te zijn. Anderson speelt een oudere vrouw die ooit sekssymbool was en worstelt met het feit dat de gouden jaren achter haar liggen. De toekomst is onzeker. Nou, zeg nou zelf. Dat verhaal klinkt bijna autobiografisch en is haar op het lijf geschreven. De schrijfster heeft het verhaal echter niet geschreven met de figuur van Pamela Anderson in haar achterhoofd. De film baseert zich op het toneelstuk Body of Work van Kate Gersten. Een toneelstuk dat nooit werd opgevoerd maar dat dus wel het draaiboek voor The Last Showgirl opleverde. Voor het script is Gersten ook verantwoordelijk.
Dat de oorsprong van de film in een toneelstuk is gelegen, is goed te zien. Er zijn slechts enkele locaties. De meeste scènes spelen zich in de woning van Anderson of backstage af. Een ander toneelmatig aspect aan de film is dat er weinig handeling is. De meeste tijd wordt er gepraat. Daarbij blijft veel onuitgesproken. Om uit het gebabbel een boodschap te filteren moet je als het ware onder de woorden kijken. De personages hebben de neiging om het vooral niet over bepaalde persoonlijke issues te hebben. Te pijnlijk. Te confronterend. Zo wordt Shelley niet graag herinnerd aan het feit dat zij haar carrière boven haar dochter verkoos. Dat onuitgesproken feit levert wel een van de mooiste en aangrijpendste scènes van de film op als de dochter de show van haar moeder bezoekt en zich realiseert dat die carrière niet meer voorstelt dan een rol in een ordinaire dansparade van vrouwelijk vleeswaar.
Regisseur Gia Coppola laat de film nooit te dramatisch worden. Het verhaal passeert op een rustige toon. Gebeurtenissen doen zich zonder veel ophef en als terloops voor met als gevolg dat veel in de film wordt aangestipt zonder dat een afsluiting van het aangestipte volgt. Bij de personages blijven louterende momenten en besluitvaardige inzichten uit. The Last Showgirl is geen feelgood. In de film worden de dingen zonder enige vorm van zoetsappigheid tegenover elkaar geplaatst. Schoonheid en lelijkheid. Begeerlijkheid en onaantrekkelijkheid. Introspectie en oppervlakkigheid. De film schroomt niet om de droomwereld waarin de meeste personages zo gerieflijk en vol zelfbedrog verkeren, te demonteren. En dat levert een schrijnend beeld op en is ontroerend zonder dat Coppola opzichtig op de traan speelt. Goeie film.

De 57-jarige Shelly [Pamela Anderson] werkt al bijna veertig jaar als danseres bij ‘Le Razzle Dazzle’. Wanneer de laatste geldschieter aankondigt de show op te doeken, moet Shelly zich beraden op haar toekomst. Tegelijkertijd hernieuwt ze het contact met haar dochter [Brenda Lourd] die wrok koestert over wat zij ziet als een gebrekkige opvoeding. Ook de band met haar collega’s staat onder druk, maar ze vindt steun bij haar oud-collega Annette [Jamie-Lee Curtis] en lichttechnicus Eddie [Dave Bautista]. Anderson schittert in een rol die haar op het lijf is geschreven en legt op indrukwekkende wijze een deel van haar ziel (en dat van veel vrouwen die een soortgelijke carrière kenden) bloot. In haar schaduw valt Bautista op met een ingetogen rol waarmee hij definitief bewijst meer te zijn dan de zoveelste actiester.

Aardig drama. Het verhaal is uit het leven gegrepen. De uitwerking is redelijk en men geeft mooi weer hoe tijden veranderen, hoe mensen daarmee omgaan en mee worstelen. Het is allemaal wel wat voorspelbaar en voelt wat gemaakt en geforceerd aan. De film mist een beetje een ziel. Het kan ook wat aan de acteurs liggen, maar je mist een beetje de echtheid, het pure. Verder kijkt de film prima weg. Visueel redelijk gedaan, hoewel het camerawerk soms wat schokkerig is, bewust, maar voelt niet helemaal lekker aan. 3.0

Pamela Anderson gaat voor een moedige rol en speelt iemand die behoorlijk dicht bij haarzelf ligt en doet dat zo goed dat ze meteen bewijst dat ze veel meer kan dan velen (waaronder ik) lang dachten. Ze speelt een vrouw die al sinds de jaren '80 danst in een gedateerde topless dansshow. Ze is daar altijd gebleven en nu is flink in de 50 en stopt de show omdat er geen hond naar komt kijken. Ze wordt geconfronteerd met ouder worden en het leven dat ze geleid heeft, waar haar beroep voor alles ging.

Naast Anderson ook een prachtrol van Curtis die bijna tegen karakter gecast is en er totaal anders uitziet dan meestal. Ook veel leuke kleine rollen en gelukkig geen overvol plot. Anderson maakt van Shelly een theatrale en kwetsbare vrouw.

Fijne film (speelduur van een dikke 80 minuten ook, hoe heerlijk is dat!), zonder een echt groots meesterwerk te zijn of zo. Een gevoelig, droevig, met vlagen poëtisch portret van een Showgirl die eigenlijk geen plaats meer heeft in die Burlesque wereld, een wereld die haar als oud vuil aan de kant schuift, een wereld die alleen maar jonge schoonheid ziet. Qua thematiek is het al eerder gedaan, maar ik vond het mooi gedaan hier. Daar draagt vooral ook de acteerprestatie van Pamela Anderson aan bij - die heel sterk is - én natuurlijk de extra ''meta''-laag dat de film in feite ook gaat over de real life carrière van Anderson, en haar imago en ervaringen in Hollywood. En oprecht: ook ik had geen enkel idee dat ze een acteerprestatie als deze in zich had. Ze zet met verve een complex figuur neer met wie je toch continu medelijden hebt, ook al is ze een slechte ''moeder''figuur; zowel voor haar eigen dochter, als bijvoorbeeld voor dat jonge meisje dat wanhopig aan haar deur om hulp komt vragen, en ook al heeft ze duidelijk alles opgeofferd voor een wereld die het niet waard was. Dat aspect vond ik ook sterk verweven in de film; Shelly is een heel optimistisch, naïef figuur, die ''Le Razzle Dazzle'' in haar hoofd veel meer gesofisticeerd en met meer klasse voorstelt dan het werkelijk is. Ze verwijst de hele tijd naar Parijs, en de mystiek van de Burlesque wereld, maar als die mystiek al ooit bestaan heeft, zijn de tijden nu duidelijk veranderd. Iets dat zij niet kan of wil inzien. Boeiend karakterwerk, en goed neergezet door Anderson.

Voor de rest ook mooi gefilmd door Gia Coppola - kleindochter van Francis, nichtje van Sophia - leuke neon-sfeer zo nu en dan. Al merk je hier en daar wel dat de film met relatief beperkte middelen gemaakt is. Maar The Last Showgirl overtuigt toch zonder meer, dus ik ben zeker benieuwd wat ze in de toekomst nog gaat doen. De bijrollen zijn ook overtuigend ingevuld, hoewel Jamie Lee Curtis en Dave Bautista uiteindelijk niet heel veel te doen hebben. En die laatste probeert soms toch iets te hard om een 'serieuze' acteur te zijn. Ik vond hem sterk in deze film (en elders ook), daar niet van, maar je voelt soms in zijn acteerprestaties dat hij wanhopig is om serieus genomen te worden.

Dikke 3.5*. Ik zou hem niet per se snel nog eens kijken, maar wel tof voor een keer.

Uitstekende film over een vrouw die al 30 jaar als showgirl optreed in Las Vegas. De film deed me hier en daar wat denken aan The Wrestler. De moeder dochter relatie levert een paar goeie momenten op, maar had iets beter uitgewerkt mogen worden. Maar verder is dit een mooi portret met een perfect gecaste Pamela Anderson die niet teleur stelt en ook een fijne bijrol van Jamie Lee Curtis. Een nipte 4.0 sterren.

Pamstalgie.

Het is de afgelopen jaren in de mode geraakt om het verleden te verheerlijken zonder daarbij ook maar enige realiteit in acht te nemen, en daar drijft deze film vrolijk op mee - en zelfs in meerdere dimensies. In het hoofdmotief al dat de hoofdpersonen vergeten lijken te zijn dat het allemaal echt niet zo leuk was op het moment zelf, een laagje dieper dat buiten hun eigen bubbel niemand zo onder de indruk was van hun kunstvorm. En vanzelf dan ook nog het eeuwige sic transit, het alle Menschen muessen sterben. Boo hoo hoo cry me a river.

Maar ook daarbuiten is het eigenlijk hetzelfde Droste effect. Ja, Pam speelt prima, maar om dat nu tot een prijswinnend fenomeen te verklaren gaat me toch echt een paar tandjes te ver - dat is voor die mensen die haar nooit in Baywatch gezien hebben en geen vergelijk kunnen trekken misschien, maar ik zie er geen openbaring in. Net zoals JLC als gecremeerde kroket wellicht wel wat punten verdient op de schaal van onzelfzuchtige acteerprestatie, maar daar staat tegenover dat het toch ook wel een vrij ontluisterende rol is die erg zwaar op het visuele aspect leunt en niet op kunde of talent. Bautista wint het hands down van beide dames op dat vlak.

Coppola levert hiermee wel een aardige film af, maar meer dan dat kan ik er echt niet in zien.

"The Last Showgirl" (gisteravond gezien op "Film 1" waar het in première ging) is een innemende en ingetogen Drama film die zijn charme vooral haalt uit sterke performances, maar op sommige momenten net wat te weinig scherpte heeft om echt te blijven hangen.

De destijds 57 jarige Pamela Anderson schittert in de hoofdrol als Shelly, een doorleefde Las Vegas-showgirl die na dertig jaar moet omgaan met het abrupt stoppen van haar carrière, een rol die haar de nodige emotionele diepgang geeft en een frisse kijk biedt op haar imago als actrice. Haar vertolking is overtuigend en warm, en hoewel het scenario af en toe wat vlak blijft, draagt Anderson de film met veel gevoel.

De cast wordt verder versterkt door fijne bijrollen van de destijds 66-jarige Jamie Lee Curtis als Shelly’s trouwe vriendin en ex-showgirl Annette, Billie Lourd als haar dochter Hannah, Dave Bautista (met behaard hoofd) als stage manager/producer Ediie van de Vegas-revue "Le Razzle Dazzle" waarin het verhaal zich afspeelt en Kiernan Shipka en Brenda Song als jongere collega-danseressen Jodie en Mary-Anne, wat het ensemble levendig en geloofwaardig maakt.

Vooral de scènes samen met Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis zijn om door een ringetje te halen. Samen halen ze het beste in elkaars acteerwerk naar boven en zijn ze bijna eng geloofwaardig als twee middelbare vrouwen die ooit het ultieme doelwit van de 'male-gaze' waren.

Visueel voelt de film soms wat zachter en dromerig aan doordat er gekozen is voor een subtiele cinematografie, wat past bij de melancholische toon maar af en toe het tempo vertraagt. Ook is er heel af en toe wat bloot (borsten) te zien, maar niet van Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis (die wel hele grote rondingen had). Het verhaal, over identiteit, ouder worden en afscheid nemen van een leven dat je definieerde, is aangrijpend, maar laat je soms hongerig naar meer diepgang achter. The Last Showgirl heeft geluk dat de cast de emotionele kern weet vast te houden, ook als het plot af en toe wat voorspelbaar blijft.

Met een goede balans tussen liefdevolle nostalgie en realisme is "The Last Showgirl" wel een film die je bezighoudt, maar niet volledig weet te verrassen. En de film duurt met circa 80 minuten ook niet lang.