Le Royaume (2024)

Maffiafilms zijn leuk – anders gezegd: de maffia is een interessant fenomeen – omdat het een terugkeer is naar het tribale dat onder onze moderne samenlevingen ligt (en dat die kan ontwrichten als het te machtig wordt) en dat de dreiging en het geweld terugbrengt die onze moderne samenleving juist heeft willen elimineren. Europese maffiafilms plegen realistischer aan te voelen dan de Amerikaanse omdat ze het glamoreuze missen: in dit geval zien we het hoofd van een clan in wezen slechts alsmaar een nieuwe schuilplaats zoeken en zich verdedigen tegen een aanvallende andere clan waarbij we het vooral vanuit het lekenperspectief van z’n dochter meemaken. De vader van de regisseur zou zelf mafiabaas zijn geweest hetgeen toevoegt aan de authenticiteit.

Dat is een interessant perspectief maar er wordt niet meteen veel mee gedaan: je verwacht dat de dochter – die als 15-jarige wat opstandig is en domme dingen doet die haar vader in gevaar kunnen brengen – de boel uit de rails laat lopen, maar de film is realistisch genoeg dat het dat niet laat gebeuren: dat de dochter onbedoeld met haar vader op de vlucht moet slaan biedt vooral een gelegenheid voor een hechtere vader-dochterbinding welk onderwerp van het tweede deel wat van de spanning en dreiging van het eerste deel weghaalt. Het ogenschijnlijke einde met de vader zie je al een tijdje vantevoren aankomen, maar erna volgen nog een paar scenes die wel enigszins verrassen of je op het verkeerde been zetten (zoals de jonge maffiavader met de dochter nog als baby en het langverwachte element van verraad) en die uiteindelijk de gebruikelijke boodschap verkondigen: de cyclus van bloedwraak is eindeloos (en dat de dochter hecht is geworden met haar vader maakt dat ze vanzelf deel uitmaakt van de misdaadorganisatie en de vicieuze cirkel van het geweld). Ofschoon de film niet heel origineel is, is het toch een aardige maffiafilm die authentiek voelt en die grotendeels vanaf het begin de spanning weet vast te houden.

Na de dood van haar moeder de 15-jarige Lesia [Ghjuvanna Benedetti] meer tijd doorbrengen bij haar 59-jarige vader [Saveriu Santucci] op Corsica, een beruchte misdadiger die bezig met een vergeldingsactie waarbij de vijand pogingen doet om terug te slaan en de politie hem op de hielen zit. Het perspectief van de dochter van een moordenaar is zonder meer origineel, maar tot verbazingwekkende nieuwe inzichten leidt dat niet. De vergeldingsacties vinden grotendeels buiten beeld plaats (via nieuwsreportages ontdekt Lesia wat er is gebeurd) en dus is er weinig actie, maar veel gepraat. Dat een vader onvoorwaardelijk van zijn kind houdt en dat een dochter blind kan zijn voor de fouten van haar vader zal geen verrassing zijn en veel meer heeft Colonna helaas niet toe te voegen in dit goed geacteerde, maar (ondanks spannende muziekjes) weinig meeslepende familiedrama.

De film doet veel goed en eigenlijk niets fout maar voelde af en toe wat lang aan (ondanks de niet superlange lengte) waardoor er geen hogere score uitkomt.

Wat zo fijn is, is dat deze film heel mooi maffia en coming of age combineert en dan vanuit het gezichtspunt van het kind. Ja, vaders is een bendeleider (en heeft vast wat op zijn kerfstok) maar blijft ook de vader. En die combinatie levert een zekere boeiende dynamiek op. Vooral de scènes tussen vader en dochter zijn mooi en ook hoe ze in een zomer elkaar beter leren kennen. Het script helpt ook wel. De vader is niet iemand die zijn dochter verwaarloost maar iemand die zijn dochter simpelweg weinig kan zien omdat hij op de vlucht is. Clichés worden daarmee ontweken. Normaal zie je vaak dat mensen elkaar zelfs haten en dan naar elkaar toegroeien, maar van dat alles is hier geen sprake. Het is wel even weer aftasten maar vanaf seconde 1 zit er wel een liefde, zeker vanuit de vader. Fijn. Een sprekend voorbeeld is met de telefoon. Dat is een stukje ongehoorzaamheid maar ook het feit dat ze telkens nog overal buiten wordt gehouden. Door de film heen wordt ze langzaamaan meer en meer meegenomen. En doordat ze zelf direct opbiecht dat zij belde en de vader hier liefdevol op reageert helpt ook daar weer aan bij. Dit is iemand die weet in wat voor situatie ze zitten en dat zoiets haast een logische actie is voor een puber.

De film is typisch voor het genre door een bepaalde zomer te gebruiken om de ontwikkeling te tonen. En door het script werkt dat ook. Fijne zomerse beelden waarden waar de zomerse warmte vanaf straalt en meehelpt aan de sfeer. Alleen ja, het tempo soms. Jammer. Dus slechts 4,0* en dat heb ik echt met moeite naar boven afgerond.

Fijne coming of age film tegen een maffia achtergrond. Doet niet heel veel nieuws maar doet het wel goed. Wat fraai gedaan is, is dat het maffiaverhaal grotendeels verteld wordt vanuit het oogpunt van de dochter. De dochter is oud genoeg om veel door te hebben, maar wordt er nog te veel buiten gehouden om het volledige plaatje te schetsen. De film stapt daar een enkele keer uit (zoals wanneer de vader met zijn bendeleden vijanden doodschiet en dat is een minpuntje.

Wat fijn is de vader en dochter warmte in de film die erg geloofwaardig is. Met een prachtige lange bekentenisscene. die alle kans krijgt om helemaal uit kristalliseren en echt prachtig is.

Dat trekt deze film toch wel naar een kleine 4 sterren.

Fijne film die ondanks de materie en alle ellende toch nog best luchtig aanvoelt. Vooral het personage Lesia (Ghjuvanna Benedetti) vond ik erg goed en compleet. Ze was typisch een vijftienjarige: soms al volwassen, op andere momenten nog echt een kind.

Het leuke van maffiafilms is dat je met de personages mee gaat leven, ook al doen ze niet altijd dinge waar je achterstaat. In deze film heeft Lesia's vader een duidelijk motief voor zijn moorden, je gaat er ver in mee, tot je bedenkt dat je toch eigenlijk voor een sterke rechtsstaat bent en dat je het recht niet in eigen hand moet nemen.

Desondanks voelde ik enige voldoening bij het slot. Dat kwam ook lekker abrupt. Je krijgt niets mee van de voorbereiding op de moord, gewoon ineens een schot en klaar. Goed gedaan. Ik vond de film dan ook niet te lang, zoals sommigen hier, maar precies lang genoeg.

Dat Corsicanen meer gemeenschappelijk hebben met Italianen dan met Fransen blijkt ook uit deze film. Rauw coming-of-age drama over de dochter van een Corsicaanse mafia-baas dat zich afspeelt midden jaren 90. Ze wordt zich als 15-jarige stilaan bewust over de rol van haar vader in allerlei lokale politieke en klangerelateerde moorden waar men verder niet op ingaat op de details. Het is de tedere band tussen vader en dochter waar aandacht aan besteed wordt en het wordt duidelijk dat ze een prijs moet betalen voor de daden van haar vader. Het mist wat meer couleur locale want Corsica is een prachtig decor om in te filmen (ben er zelf al vier keer op vakantie geweest!) maar dat komt te weinig tot uiting. Toch is het een meeslepend arthouse aftreksel van de Godfather die echter wel heel voorspelbaar eindigt met (de dood van de vader )