Refuge (2023)

Dat op handen en voeten lopen met de buik naar boven hebben we nu zo langzamerhand wel gezien. Het lijkt wel alsof dat tegenwoordig in elke horrorfilm zo moet. De film ziet er helemaal zo slecht nog niet uit, maar het onderwerp is een beetje voor de handliggend.

Acceptabel entertainment deze bezetenheidsfilm over de Amerikaanse soldaat Rick die iets kwaadaardigs mee naar huis neemt uit zijn tijd in Afghanistan. Eenmaal terug thuis bij vrouw Kate en vader lijkt Rick te lijden aan PTSS maar is dat wel zo? Geregisseerd door Renny Harlin die van horror- en actiefilms met een laag budget naar blockbusters met een iets groter budget nu weer terug is bij budgetgerichte films die soms ook de bioscoop nog halen (zijn vorige en The Strangers: Chapter 1) Doordat de regisseur dus ervaring bezit zag het er niet slecht uit, echter is het ook opvallend middelmatig. Op een oppervlakkige manier komen vooroordelen, racisme, mentale gezondheid en herstel langs. Wat uiteraard uiteindelijk overwonnen wordt door de liefde van de verenigde kracht van de personages. Wat horror betreft, is het geen vreselijk enge of zenuwslopende film Tja het is niet slecht, best vakkundig genaakt maar het is doordat het ook niets opvallends bezit grotendeels gewoon vergeetbaar.

Vermakelijke oorlogshorrorfilm, waar een regisseur als Renny Harlin natuurlijk wel raad mee weet. Bijster origineel of vernieuwend is het allemaal niet, maar de absurde finale en het hoge tempo zorgen voor de benodigde wonderen. Het acteerwerk is daarentegen ondermaats en de inhoud is clichématig, maar Harlin pakt uit met visueel aantrekkelijke beelden en legt een interessante nadruk op de combinatie tussen islamitische invloeden en Amerikaans patriottisme. Heel subtiel wordt dat vervolgens niet uitgewerkt, maar de spectaculaire finale doet dat snel vergeten.