Ro Gi Wan (2024)

De lotgevallen van een Noord-Koreaanse overloper die plompverloren in Brussel terechtkomt, waar hij allesbehalve warm ontvangen wordt. In een haast vijandige omgeving ontdekt bij de liefde voor een jonge vrouw, die er zo mogelijk nog beroerder aan toe is dan hijzelf. Een boeiend drama met prima acteerwerk van de protagonisten Joong-ki Song en Sung-eun Choi.

Bij mijn weten is er geen grote (Noord-)Koreaanse gemeenschap in België of Brussel. De film laat uitschijnen zich in Brussel af te spelen, maar dat gevoel krijg je helemaal niet. Ik herkende wel het Klein Kasteeltje, dat is het eerste aanmeld- en registratiepunt voor vluchtelingen in België.

In dat opzicht dus wel een vrij ongewone film. We volgen Ki-wan, een Noord-Koreaan op de vlucht die een beter leven tracht op te bouwen in België. Een typisch vluchtelingenverhaal met veel eenzaamheid, dakloosheid en strijd om te overleven.

Op zich wel boeiend. Het subplot van de vriendin vond ik minder interessant waarbij er werd uitgeweken naar het misdaadmilieu. Hoefde voor mij totaal niet.

Ik vergelijk deze film een beetje met Amerikaanse slavenfilms waarbij de slaven mooie gespierde acteurs met witte tanden zijn en de slavenmengers viezige blanke mannen me lang vet haar en slechte tanden die niets anders doen dan slaven mishandelen. Loh Kiwan komt in een wereld terecht waar het altijd nacht of in ieder geval donker is en iedereen in Brussel is of dronken, zit in het criminele circuit of is mensenhandelaar. Voor de scene met de man die met zijn hand in het glas valt is tenenkrommend.....

Het laatste halfuur verbrodt toch wel één en ander.

Dáárvoor beleefden we een sociaal, maatschappelijke film met de problematiek van de immigratie en het in de klauwen zitten van een gangsterbende.

Niet zonder emotie dat gedeelte maar plots wordt het heel avontuurlijk met vecht- en moordpartijen, wordt het ongeloofwaardig en komt er nog een hele portie oversentimentele melo op je af.

Jammer.

Dit had een zeer goed Kdrama kunnen zijn maar het stuk met die gangsters in Brussel was er teveel aan. Het acteren is zeer goed, zoals als je het gewoon bent meestal in Kdrama's.

En in de meeste Kdrama's zeker series blijven twee geliefden 45 afleveringen rond elkaar draaien, dat was hier gelukkig niet het geval.

En dan was er nog de karikatuur van Brussel. Het kan een rauwe harde stad zijn, met enorm veel problemen, maar ik weet het uit ervaring Brussel kan ook mooi zijn...

Een stukje Korea in België. Het meest intrigerend aan 'My Name Is Loh Kiwan' (2024) is waarschijnlijk het uitgangspunt van een Noord-Koreaanse vluchteling die asiel probeert aan te vragen in Brussel. Bij vlagen levert het een pakkend sociaal realistisch drama op over ontmenselijking, marginalisering, schrijnende armoede en tergende bureaucratische processen. Nu heeft de Europese hoofdstad absoluut een criminele zelfkant, maar het wordt lichtelijk kolderiek als er moorden worden gepleegd om prijsschieten voor wedkantoren. Het is een absurd vergezochte invalshoek om de gelijkenissen te schetsen tussen een stateloze vluchteling en een Koreaanse die geworteld is in de stad. Toch een halve ster erbij omdat Loosduinen genoemd wordt in een internationale productie. Al is het me niet helemaal duidelijk of de Haagse wijk wordt bedoeld...