Will & Harper (2024)

Lieve en eerlijke docu.

Tja je moet er van houden. De mensen die behoren tot de lgbtq tot en met z gemeenschap of de mensen die deze gemeenschap steunen die zullen het een top documentaire vinden.

Persoonlijk vind ik deze documentaire de zoveelste poging van de lqbtq tot en met z community die dit gedrag probeert te normaliseren. En laten we eerlijk zijn, dit is niet normaal. Je word geboren als vrouw of man en daarmee moet je het doen de rest van je leven. Mensen kunnen ook niet veranderen in een hond of een kat. Kom op wat is dit voor flauwekul. Op basisscholen beginnen ze al aan kleine kinderen te vertellen dat er meer keuzes zijn dan of jongen of meisje zijn. Kom op jongens. En ook deze documentaire draagt weer bij aan de normalisatie van dit afwijkend gedrag.

Maar waarom kijk je deze docu dan? Je wist toch aan de hand van de plot omschrijving op Netflix dat het een docu over deze onderwerp ging toch?

Ik snap niet goed waarom hier Andrew Steele wordt genoemd i.p.v. Harper Steele. Op IMDB staat ook Harper Steele. Het zou netjes zijn om niet haar deadname te gebruiken. Juist ook omdat de docu daar nu net over gaat.

'laten we eerlijk zijn'. .

En hiervoor maak je een account aan?

Oude vriend wordt nieuwe vriendin. Normaal probeer ik alles te vermijden met Will Ferrell, maar in 'Will & Harper' (2024) laat hij zich van zijn beste kant zien. Will Ferrell is oprecht een sympathieke gast hoe hij zichzelf opstelt als bliksemafleider om vriendin Harper Steele te helpen met haar transitie. Met bekendheid kom je immers een heel eind om mensen in aanraking te brengen met dingen die zij niet helemaal kunnen of willen begrijpen. Zoals Ferrell het gesprek aangaat met een Republikeinse hardliner in een basketbalstadion of zelf ervaart hoe negatief de starende reacties zijn in een Texaans BBQ restaurant. Of als Steele in haar eentje naar dezelfde verlopen bars gaat waar ze als Andrew Steele kind aan huis was. Will Ferrell staat klaar op speed dial om in te grijpen als de sfeer vijandig wordt. Maar er zijn ook positievere momentjes als de twee op klapstoeltjes zitten om goedkoop bier te drinken of langsgaan bij andere castleden van 'Saturday Night Live' of de plek waar ze is opgegroeid.

Op voorhand was ik wat sceptisch over de roadtrip-insteek van 'Will & Harper' (2024). Het lijkt wat gezocht om zo'n reis door verschillende staten te maken als een soort lakmoesproef voor transdiscriminatie. Je kunt de kritiek eigenlijk al uittekenen: weer zo'n ego-project van een acteur uit het progressieve Hollywood, die een graantje meepikt met de hype rond lhbtiq+. Maar zulke kritiek zou eraan voorbijgaan dat 'Will & Harper' (2024) psychologisch zoveel gelaagder is dan alleen een film met een boodschap. Uiteindelijk is het een persoonlijke documentaire over twee vrienden die elkaar opnieuw leren kennen. Wat deel je nog met elkaar na zo'n levensveranderende gendertransitie? Hoe behoud je het fijne van weleer als je vriendin steeds het mikpunt is van discriminatie en spot? En wat zegt het over een vriendschap als iemand zoiets wezenlijks over zichzelf verborgen moest houden?

'Will & Harper' (2024) raakt omdat het op een speelse, ontroerend onhandige manier een vorm weet te vinden om over zulke complexe onderwerpen te spreken. Het is allemaal zo herkenbaar en identificeerbaar. Zowel het ongemak van Will Ferrell om uit te zoeken wat de nieuwe gevoeligheden zijn binnen hun vriendschap als de immense angst van Harper Steele om afgewezen te worden. 'Will & Steele' (2024) werkt toe naar een hartverscheurende apotheose waarin duidelijk wordt hoe duister de angsten zijn geweest van een suïcidale Harper Steele om afgewezen te worden door anderen. En hoe extra bitter is dan de realisatie dat zij een huisje kocht om zich terug te trekken van alles en iedereen, terwijl juist die 'veilige plek' bezoedeld werd met vernielingen en haatteksten.

En toch snap ik 't niet. Ik ga ook niet 'LOTR' opzetten om te concluderen dat ik een hekel heb aan fantasy!? ‍♂️

Aangepast bij deze. Bedankt voor dit op te merken!

Thanks! Dat doet me deugd.

Sympathieke, soms ontroerende documentaire over de langdurige vriendschap tussen Will Ferrell en Saturday Night Live-schrijver Harper Steele. Toen Ferrell ontdekte dat zijn goede vriend uit de kast kwam als transvrouw, besloten ze een autoreis door de VS te maken om deze nieuwe fase in hun relatie te verwerken. Hier en daar wel wat grappige momenten, vooral door de onderkoelde humor van Ferrell, maar de documentaire laat vooral de pijn en het verdriet van Steele zien. Soms is de aanpak wat onbeholpen en klungelig, maar de documentaire heeft het hart duidelijk op de goede plaats.

Dan moet het wel een film zijn met een behoorlijke impact.

Ik was hem (haar?) niet van plan te kijken, maar je maakt me nieuwsgierig.

Ik neem aan de de halve ster wel gebaseerd is op het daadwerkelijk afkijken van de docu, in plaats van 'het onderwerp staat me niet aan'?

Een triest verhaal in een trieste documentaire. Andrew Steele is na een schizofreen leven vol depressies, vernederingen, pesterijen en ongemakken, na 61 jaar eindelijk in transitie gegaan. Hij leeft voortaan verder als vrouw Harper Steele genaamd. Alleen is die transitie ogenschijnlijk weinig gelukkig uitgevallen; het ziet er gewoon niet uit. Harper blijft een man in vrouwenkleren, hoe hoog de naaldhakken ook zijn die haar vrouwelijkheid moeten benadrukken. Allereerst is het natuurlijk, zoals altijd, die dysfonie, de stem die onmiskenbaar mannelijk is en dat waarschijnlijk ook wel zal blijven. Verder zijn haar gelaatstrekken uitgesproken mannelijk. Vooral met een opgestoken kapsel valt dit op. Toch voelt Harper zich minder gelukkig met wapperende losse lokken en make up, terwijl ze dan wel veel vrouwelijker overkomt. In haar ogen ziet ze dan pas hoe ver ze nog van haar ideaalbeeld af staat. Waarom ze deze aanpassingen dan niet gewoon toe wil passen, blijft een raadsel.

De roadmovie met vriend Will komt wat geforceerd over. Wel mooie plaatjes onderweg, maar Harper is te vaak 'gelukkig' en Will is weliswaar een en al begrip, maar hun gesprekken ademen over het algemeen toch weinig diepgang. Je vraagt je aan het eind dan ook af hoe het verder zal gaan met dit nieuwe leven van en voor Harper. Blijft ze zo gelukkig met de nieuwe status en hoe gaat ze dit verder vormgeven? En blijft de samenleving zo 'aardig' voor haar, ook zonder Will?