The Greatest Night in Pop (2024)

Destijds best indruk op me gemaakt, het was nogal een happening. Nostalgisch ja, mooi om te zien hoe talentvol sommige mensen toch zijn. En wat is Bob Dylan me toch een partijtje ongemakkelijk.

Geweldige documentaire over het tot stand komen van het benefietnummer We Are The World op 25 januari 1985, toen tientallen van de grootste namen in de muziekwereld zich in het geheim verzamelden in een studio in Los Angeles. Ik heb het altijd een zeiknummer gevonden, maar door deze documentaire heb ik er toch meer respect voor gekregen. Wat een bijzondere samenwerking, ongelooflijk. De archiefbeelden zijn niet minder dan magisch te noemen, met veel prachtige ontwapenende momenten tussen de uiteenlopende artiesten. Een unieke documentaire over een unieke gebeurtenis.

Erg leuk om te zien ja. Toen na een minuutje Lionel Ritchie op een stoel ging zitten dacht ik even weer zo'n docu te zien met vooral pratende hoofden. Dat viel gelukkig reuzemee (en Ritchie zit er ook echt enthousiast, dat scheelt ook).

De docu werkt het beste als deze gewoon iets toont, in dit geval enorm veel enorm boeiende en leuke momenten achter de coulissen met grote artiesten die gewoon mensen zijn en ook met hun onzekerheden. Maar ook heerlijk om zo'n grote ster Michael Jackson te zien die heel professioneel constant bezig is met het nummer of een Stevie Wonder als cement in de groep. Ook de hele aanloop en opzet ervan en alle moeilijkheden erbij, hoe logisch achteraf ook, is interessant om te zien.

In tegenstelling tot wat andere reageerders hier vind ik dat nummer wel een vrij sterke song. Ook door de verschillende stemmen die zo natuurlijk aanvullen. Blijkt uit deze docu dat daar echt goed is over nagedacht en ook speciaal iemand voor is ingevlogen om daarbij te helpen. Erg leuk. Naar boven afgerond 4,0*

Dit is inderdaad een leuke docu, prima vermaak met zo enorm veel muziekhistorie in 1 ruimte. Michael Jackson, Stevie Wonder, Lionel Richie, Cyndi Lauper, Bruce Springsteen en ga zo door, er liepen er nogal wat die fantastisch kunnen zingen. Als docu is het ook weer niks bijzonders, gewoon op een boeiende manier getoond wat er destijds gebeurde met hier en daar ook een terugblik vanuit het heden. En het is nog best een mooi liedje geworden, al moet je 'm niet te vaak horen.

3,5*

Uiteindelijk een documentaire die een stuk ‘spannender’ was dan je verwacht van zoiets. Je voelt de tijdsdruk en de moeite om de mensen bij elkaar te krijgen en te houden.

Ik werd er eigenlijk een beetje nerveus van, zeker de stukjes waarin individuele artiesten aan het struggelen zijn om hun stukje te zingen, ook met de wetenschap hoe warm en muf het daar moet zijn geweest met zoveel mensen de hele nacht. Zou niks voor mij zijn geweest (en hoewel ik Prince nogal een lul vind snap ik hem wat dat betreft ook wel weer dat hij niet kwam opdagen).

Maar inderdaad in de popgeschiedenis wel een groots moment. 1985 was wel een mooie tijd met al die artiesten.

3,5*

Leuke docu over de totstandkoming van We are the world, de beroemde hitsingle die uiteindelijk voor de oplossing van hongersnood heeft gezorgd en een sterk, economisch onafhankelijk Afrika.

Nee maar even serieus, het is wel bijzonder om te zien dat zoveel topartiesten destijds samenkwamen om dit te doen en bereid waren om vrijwillig een nacht door te halen om dit voor elkaar te krijgen. De sterke impromptu speech van Bob Geldof vooraf droeg wel bij aan het gevoel van 'hier doen we het voor'.

Dat de sessie geplaagd werd door wat technische mankementen, onzekere zangers, té zelfverzekerde zangers die per se Swahili in de tekst wilden (looking at you, Stevie Wonder) en vele re-takes was ook wel interessant. Het is wat dat betreft een wonder dat het nog gelukt is.

Het lied is misschien niet iedereens smaak, en wat sentimenteel (wat wil je ook met Lionel Richie en MJ als songwriters), maar toch, het is wel een uniek hoogtepuntje van de jaren '80.

Helaas zijn er al best veel van deze mensen overleden maar om enkele artiesten van weleer hun zegje te zien doen over hoe zij het beleefd hebben was ook tof.

3.5*

Allereerst: wat een leuke poster bij deze docu! Ik zag The Greatest Night in Pop langskomen op Netflix, ging voor de gein even een stukje kijken en bleef geboeid kijken tot het einde. Het lied is natuurlijk overbekend. Ik heb hem met de hele klas nog eens geplaybackt in groep 6. Ik was de eerste stem, dus Lionel Richie met "There comes a time...". Van de juf moest ik daarbij in de verte wijzen, weet ik nog.

Ik besefte me alleen nooit dat het best een prestatie moest zijn geweest om tientallen artiesten van - op dat moment - werkelijk ongekende populariteit op één plek te krijgen. En dat hadden ze slim aangepakt! En ik had nooit verwacht dat er zoveel beeldmateriaal van zou zijn. Ook van stukjes die de mist in gingen en de oprecht blije gezichten als een solo, diep in de nacht, eindelijk goed ging. Nooit gedacht dat zelfs de stem van Bruce Springsteen "hij heeft een strot met gebroken glas erin" ook een keer op is om 6 uur in de ochtend.

En wat een genot om MJ aan het werk te zien. Verlegen, eenvoudig, beleefd, gewoon een vrij normale kerel. Maar wel met continu een zonnebril op - binnen in een studio, 's nachts. Maar hij is tenminste nog herkenbaar als normale neger. Zijn haar is hier al een beetje raar (een jaar eerder had het in de fik gestaan bij de opnames van een Pepsi commercial). Het uiterlijk van MJ zou hierna alleen maar gekker en gekker worden. Maar dit is hoe ik hem graag zie.

Ook Bob Dylan, die ik altijd al een rare autistische vent heb gevonden, laat hier zien dat hij echt niks kan met meer dan 2 mensen om zich heen. Hij leek continu liever ter plekke door de grond te zakken dan nog één minuut in dezelfde ruimte te zijn als al die mensen.

Het is opvallend hoe men zich beperkt tot de feiten. Men prijst de mensen die iets wezenlijks hebben bijgedragen, maar dan is het ook klaar. Geen eindeloze stroom zever over hoe geweldig iemand is om mee te werken, hoe getalenteerd, bla bla. Sterker nog: Sheila E voelde zich een beetje bedonderd omdat zij naar haar idee was uitgenodigd om Prince naar de studio te lokken (wat wellicht ook wel zo was). De docu draait daar niet omheen. Ook windt men er geen doekjes om dat Prince geen zin had in al dat gedoe met al die mensen. En Waylon Jennings, die hem voortijds al smeerde. Het ging niet allemaal van een leien dakje.

Lionel Richie is ook een hele leuke verteller, trouwens. Oprecht, geen nonsens en prettig om naar te luisteren.

4 sterren! Must see voor iedere liefhebber van 80s muziek.

Fun fact: in de beelden van de American Music Awards zie je dat ze een categorie hadden met "Favorite Black Artist". Dat was toevallig het enige jaar dat die categorie zo heette, daarvoor (en erna) heette het "Favorite R&B/Soul artist". Het had iets te maken met de dominantie van MJ in het jaar ervoor. Hier meer info. In retrospectief natuurlijk volledig absurd

Mooie documentaire die een goede kijk geeft achter de schermen van de opname van dit mooie nummer. Zoals ook door anderen aangegeven, heb ik nooit geweten dat het nummer in zo’n kort tijdsbestek is opgenomen, direct na de AMA’ s. Ook het verzamelen van de diverse artiesten wordt mooi in beeld gebracht. Hoogtepunt is wel het doorbreken van de comfort zone van Bob Dylan. Schitterend. Aanrader. 4.0

In de nacht van 28 op 29 januari 1985 verzamelden de grootste Amerikaanse popsterren (minus Prince) zich in de A&R Studio’s in Los Angeles voor de opname van de single ‘We Are The World’. Lionel Richie schreef het lied samen met Michael Jackson en is de ideale gastheer voor deze terugblik op deze bijeenkomst die niet alleen bijzonder was vanwege het resultaat. Deze documentaire onthult het ontstaan van het idee, hoe Lionel Richie en producer Quincy Jones erin slaagden om de pers in het ongewisse te laten en wat er gebeurde toen deze wereldsterren zonder entourage bij elkaar in één ruimte kwamen. Deelnemers Cyndi Lauper, Smokey Robinson, Bruce Springsteen, Huey Lewis, Sheila E. en Dionne Warwick lichtten één en ander toe, maar minstens zo interessant zijn de bijdrages van de aanwezige technici. En het mooist van alles: Ken Woo legde deze bijzondere gebeurtenis vast op video. “Check your ego at the door”, was de boodschap van Quincy Jones en deze film toont een menselijke kant van popsterren die zelden boven komt drijven.