Witte Wieven (2024)

Zo! Wat een aangename verrassing! Koolhoven heeft het beste voor het laatst bewaard, maar alle credits gaan natuurlijk naar de regisseur en zijn team. Heerlijke sfeer die authentiek aanvoelt, mede door het dialect die overtuigend wordt neergezet. Sterk camerawerk, indringende soundtrack maar bovenal visueel ontzettend krachtig. Als je dit ziet krijg je vernieuwde hoop in de Nederlandse cinema, deze regisseur verdient absoluut een groter podium. *4.0

Sfeervolle horrorfilm en een werkelijke verademing wanneer je erachter komt dat dit een productie van eigen bodem is. Verfrissend om de dedicatie van regisseur Didier Konings te zien wanneer het gaat om de opleuking van zijn decors, waarbij zelfs aandacht is geschonken aan de taalkeuze. De film voelt lekker authentiek aan en gaat goed om met de horrormomenten, die zeker tijdens de nachtelijke uitjes in het bos erg knap uitpakken. Links en rechts had er wat meer aandacht geschonken mogen worden aan de spanningsopbouw en ik vond de rol van Anneke Sluiters niet heel noemenswaardig, maar Witte Wieven boeit van begin tot eind. Het acteerwerk van met name Len Leo Vincent viel me ook juist positief op, die volledig opgaat in zijn personage en merkwaardig overtuigend voor de dag komt. De fantasierijke en gedetailleerde visuele weergave deden me als kijker verlangen naar meer, want het blijft erg knap wat Konings hier doet. Dat de sfeer niet consistent vastgehouden wordt en de druk niet heel erg wordt verhoogd weerhouden me ervan de film te bekronen met een hoger cijfer, maar binnen de Koolhoven Presenteert-reeks is dit absoluut mijn favoriet.

Deed denken aan the VVitch inderdaad, maar ik vind deze film een stuk beter te pruimen. Deels door de lengte maar ook zeker door de sfeer die weliswaar duister en naargeestig is maar nog net binnen het acceptabele. Aardig gespeeld verder en knap gemaakt voor dat weinige budget. De film had echter zeker niet langer moeten duren. 3,0*.

Paar maanden terug opgenomen en gisteren ingestart vanwege de redelijke cijfers en het verhaaltje van Martin Koolhoven. Toch benieuwd wat zo'n Koolhoven dan ziet en aanraadt en met deze Witte Wieven snap ik hem wel want dit vond ik ook een interessante film.

Onmiskenbaar is de gelijkenis die de film heeft met The VVitch van Robert Eggers die in principe het zelfde doet qua sfeer, setting en gebeurtenissen. Van het verhaal moet Witte Wieven het vervolgens niet hebben dat uitermate simpel te noemen is. Maar gelukkig is de rest dan ook goed voor elkaar, want wat maakt de film van meet af aan indruk met een godszalige sfeer die van begin af aan indruk maakt net als de muziek. Werkelijk heerlijk, net als de fraaie filmposter. Net zo mooi zijn een aantal opgebouwde scènes zoals de dood van Gelo, nog mooier de zoektocht in het donker naar dezelfde Gelo spookachtig verlicht door fakkels en constant omweven met een bepaald spanning en sfeer.

Het verhaal en het idee van de film richt zich vervolgens veelal op werkelijk Godvrezend geloof, bijgeloof, angst en het veroordelen van alles dat onbekende en anders is. Net als in The VVitch waar ook de beperkte mindset en kennis van de mens parten speelt wat natuurlijk niet raar is want de mens was nog niet bepaald ontwikkelt. Zijn er dan geen minpunten binnen dit korte, soepele en sfeervolle geheel? Nee eigenlijk niet echt behalve dat het verhaal niet zo veel voorstelt, iets dat parten was gaan spelen rond een langere film maar nu niet echt en daarom eerder een kanttekening is.

En dat resulteert in een prima cijfer voor deze korte film die vooral muziek en sfeer technisch door een ringetje te halen is. Benieuwd wat Koolhoven nog meer aanraadt.

Deze film is geregisseerd door Didier Konings onder het kader ‘Koolhoven Presenteert’. Konings is natuurlijk niet zomaar iemand want hij was al betrokken bij Hollywoodproducties Star Track en Pirates of the Caribbean en werkte als concept en Visual effect-artist mee aan onder andere aan Wonder Woman, Tomb Raider en X-Men: Dark Phoenix. Geen kleine jongen dacht ik zo!

Nederland ergens in de vroege middeleeuwen. In een kleine nederzetting waar mannen de touwtjes in handen hebben en vrouwen slechts gezien worden als voortbrengers van kinderen, wijkt Frieda enigszins af door haar kinderloosheid. Als ze op een dag noodgedwongen het dwaalbos in gaan maar er weer levend uitkomt is dat voldoende voor de godvrezende gemeenschap om haar als obstakel te zien. Frieda moet om te overleven wel keren tot de mysterieuze schimmen in de mist.

De film is grauw en bezit weinig kleur...zoals het hoort in de donkere middeleeuwen. Met kaarsje en vuur als spaarzame lichtbron creëer je natuurlijk een prima angstsfeer. Ja ik smul daarvan! Gek genoeg is het wel opgenomen in de bossen van Lommel in België Wat de film ook bijzonder maakt, is dat de film volledig in het historisch Nederlands-Saksisch dialect is opgenomen. Het acteerwerk in de film is namelijk op hoog niveau en de speciale effecten zijn erg goed gelukt. Groots dit!

Goed!
Sfeervol, goed geacteerd, met mooie effecten en een setting en locatie die tot de verbeelding spreken. Er wordt uiteraard wel het een en ander afgekeken van The VVitch en soortgelijke films - maar het integreert wel lokale folklore en maakt overtuigend gebruik van het Nedersaksisch als voertaal, waardoor het ook genoeg op eigen benen kan staan.

Enkele elementen (de bezwerende werking op alle kleine houtdeeltjes) en creepy imagery (het tentoongestelde karkas van de dorpsgeilerd maar ook de agressieve uitroep van Frieda tegen het einde aan) zullen me nog wel een tijdje bijblijven. Dikke 4*

Ik vond het wel wat. Heerlijk sfeertje, de taal werkte daarin ook goed mee. Prachtige locaties en ook goed acteer werk. De setting is ook eens wat anders voor een Nederlandse film, gedurfd en dat heeft naar mijn mening goed uitgepakt. Ik zou graag meer van deze regisseur willen zien. Witte Wieven is in mijn ogen verfrissend, vernieuwend en een echte aanrader.

In Des Teufels Bad (Film, 2024) was zelfmoord de grootste zonde. In het evenzeer sfeervolle en gelijkaardige setting van Witte wieven is dit onvruchtbaarheid. En het is telkens de schuld van de vrouw. Aan de man wordt niet gedacht. Meer nog: op een bepaald moment verwijt hij zijn vrouw dat ze het niet moest wagen om het "ons" probleem te noemen.

Al gauw wordt in de kleine religieuze gemeenschap de kaart getrokken van de duivel. Het helpt natuurlijk niet dat het donkere, mysterieuze en enge woud enkele bosgeesten huisvest. In dat opzicht zat de film The Village (Film, 2004) of het recente The Watchers (Film, 2024)ook niet ver weg in mijn gedachten.

Voor een Nederlandse film gewaagd en fris denk ik. Maar het pakt allemaal wel goed uit. Leuk ook dat er aandacht was voor die kleine details zoals de taal. Fijn zo!

allemaal erg vreemd,maar mede door de muziek, de mysterieuze beelden is het toch aardig om gezien te hebben.

maar ook niet meer dan dat.

denk allemaal niet mijn genre

Onder de vleugels van Martin Koolhoven krijgt een nieuwe generatie Nederlandse filmmakers de kans hun eigen genrefilm af te leveren. En leveren? Dat doet de talentvolle Didier Konings met verve.

In Witte Wieven zet de sobere sfeer van middeleeuws ‘Drenthe’ direct de toon. De permanente aanwezigheid van grauwe lucht en kille interacties laten je snakken naar licht en genegenheid. Het gebruik van het Nedersaksisch als voertaal versterkt bovendien het gevoel van authenticiteit. Toch is er niets aan deze wereld dat je als moderne kijker heimwee naar het Nederland van vroeger doet krijgen.

De mistroostige setting wordt verstrekt doordat de communebewoners voortdurend gegijzeld zijn door eerbied en angst voor God. Voor vrouwen lijkt slechts één rol weggelegd: dat van baarwerktuig. Wanneer de kinderloze Frieda daarin faalt, wordt ze door de gemeeschap met de nek aangekeken. Haar grootste horror schuilt niet zozeer in het griezelbos verderop, maar in de godvrezende samenleving waarvan ze zelf deel uitmaakt.

Het is knap hoe dit alles met beperkte middelen tot leven is gebracht. Ondanks enkele visuele imperfecties maakt regisseur Didier Konings handig gebruik van zijn ervaring als concept artist. Hoofdrolspeelster Anneke Sluiters weet met een beperkt aantal woorden toch veel te zeggen. In deze lowbudgetproductie komt Neerlands talent duidelijk bovendrijven.

De film mag dan beperkt zijn in budget en speelduur, maar is overvloedig in ambitie en verbeelding. Witte Wieven voelt aan als een volwaardige polderversie van The Witch – een sfeervolle toevoeging aan de Nederlandse genrecinema.

4,0 * Oudhollands gruwelen

[Horrorfilm Challenge 2025]

Met een irritante en irritant aanwezige soundtrack is het maar goed dat dit als horror vermomde melodrama amper een uur duurt. In een middeleeuwse nederzetting ontsnapt Frieda [Anneke Sluiters] aan verkrachting wanneer een Wief [Easy May Walker] afrekent met Gelo [Léon van Waas]. Wanneer bewoners Gelo’s gruwelijk verminkte lichaam aantreffen, krijgt Frieda de schuld en sommeert haar vader [Reinout Bussemaker] haar om boetedoening te doen. De kritiek op bijgeloof en de patriarchale samenleving ligt er duimendik bovenop. Ondanks de indrukwekkende verschijning van de Wieven uit de titel is dit meer stijl dan inhoud. Zonder die gestileerde soundtrack (en met stiltes) was dit als horrorfilm een stuk effectiever geweest.

Ik tikte per ongeluk 'Wilde Wieven', i.p.v. 'Witte Wieven'. Dat had misschien nog wel een leuke film opgeleverd. Leuker dan deze, want wie dit monstrum verzonnen heeft? Het is geen horror, het is geen mystery, het is gewoon niks. Met een raar taaltje, om het nog wat te laten lijken. Nou ben ik toch al allergisch voor films waarin OLH wordt bewierookt en de Bijbelteksten je om de oren vliegen, maar deze maakt het wel erg bont. Het enige grappige is, dat er heeel veeeel mensen nog steeds zo over denken als in de Middeleeuwen. Daar ga je met je Verlichting.