Så Var det Jul Igjen (2023)

Een cliché kerstfilm is eigenlijk een pleonasme. Dat is hier niet anders. Aan meligheid en voorspelbaarheden zeker geen gebrek. Al bij al een lekkere wegkijker voor tijdens de feestdagen zonder ook maar ergens boven het genregemiddelde uit te komen.

Ik las hier dat er zich kijkers stoorden aan het racisme. Nouja, nogal een beladen term, ik hou het bij xenofobie en drang om de eigen traditionele waarden in stand te houden, dan sta je nu eenmaal minder open voor andere dingen. Maar dat het af en toe pijnlijk wordt, dat is wel duidelijk. Het verbaast me overigens en het lijkt me enkel een filmisch gegeven dat toekomstige schoonouders nog nooit iets vooraf gezien of gehoord hebben van hun toekomstig schoonkind. Krijg je er meteen ook een verloving bij, tja ...

Men probeert vervolgens wat grappig te zijn met miscommunicatie en pijnlijke situaties. Jammer dat het pijnlijke het haalt van de humor. Het gevecht met de kerstman was toch het dieptepunt dan. Om te eindigen krijg je ook de traditionele relatiebreuk vooraleer het terug koek en ei wordt, zélfs met de schoonfamilie. Tja.

Kerstfilm waar culturen (Noors vs. Indisch) en tradities botsen en waar xenofobie nooit ver weg is… Speelt zich af met beperkt aantal acteurs en vindt plaats in een dorpje in Noorwegen. De pogingen om de cultuurverschillen grappig te doen overkomen, tot zelf op het slapstick-achtige niveau, zijn niet geslaagd en deden me niet echt lachen, temeer omdat er altijd een racistische ondertoon bijkwam… Kerstsfeer hierdoor wat onderdrukt en humor te geforceerd. Wel leuk om Noorwegen in de winter te zien. Naar einde toe ging het dan ook allemaal wat snel, alsof tijd en budget op was en men nog een gans verhaal moest vertellen om te kunnen afsluiten. Vond het allemaal wat irritant overkomen. Heb al Hallmarks gezien die van beter niveau waren dan deze. Omdat het gebaseerd is op echte feiten en er wel een boodschap in het verhaal zit, geef ik deze net de helft, 2,5* dus.