Pfau - Bin Ich Echt? (2024)

Vanaf 3 juli 2025 in de bioscoop (Gusto entertainment)

Ik heb weleens grappigere absurdistische films gezien. Ik haalde met moeite het voorspelbare einde.

Matthias [Albrecht Schuch] en Sophia [Julia Franz Richter] blussen een in de brand staand golfkarretje in deze subtiel opgebouwde tragikomedie voor geduldige kijkers. De gebeurtenis blijkt in scène gezet, want Matthias is een acteur die zich laat inhuren, zodat anderen zich beter kunnen voor doen dan ze in werkelijkheid zijn. Hij is nu echter op een punt geraakt dat hij zijn rollen niet meer los kan zien van zichzelf. De gevolgen van die identiteitscrisis ontvouwen zich in een bedachtzaam tempo waardoor het lange tijd niet helemaal duidelijk is in welke richting dit gaat. Het had allemaal iets compacter gekund, maar voor liefhebbers van intelligent geschreven satires over de moderne wereld (waarin sociale media het makkelijk maken om ons anders/beter voor te doen dan we zijn) is dit zonder meer een aanrader.

Ik vond hem sterk en uiterst vermakelijk. Het neemt slim diverse ideeën en films eigenlijk nog net iets meer op de hak dan dat Wenger die invloeden naar z'n eigen hand zet. Ik heb me kostelijk vermaakt, dikke 4*, eigenlijk wel 4.5

Pfau - Bin Ich Echt? (Peacock) (2024)

Er worden nogal wat films gemaakt – zeker in het Duitstalige – over de contactarmoede als crisis van de huidige samenleving en dit is er ook weer zo een. Het is met name een kritiek op de huidige door dienstverlening gedomineerde maatschappij waarin we aldoor diensten leveren of afnemen – in dit geval zelfs een ‘companion’ als huidige versie van de gezelschapsdame – welke diensten we dan achteraf kunnen recenseren: het maakt dat we volmaakt moeten zijn (want een goede recensie willen krijgen) waardoor we niet meer echt zijn, welke zelfvervreemding ons ook van de ander doet vervreemden en ook de communicatie niet meer echt is en we opgesloten raken in onszelf en onze bubbel. Menselijk contact is nog slechts een dienstverlening en daarmee juist geen menselijk contact. Zoals gezegd is het thema niet erg origineel: de satirische film doet misschien nog het meest denken aan de films van Ruben Östlund maar haalt niet helemaal dat niveau al is het ook zeker geen slechte film.

Eigenzinnig en vermakelijk, maar toch ook wat braaf. En zoals eerder gememoreerd, eerder gedaan, en beter.

Matthias wordt ingehuurd om sociale situaties draaglijker te maken. Hij vervult diverse rollen, variërend van gesofisticeerde vriend tot relatietherapeut of voorbeeldige zoon. Het aanvankelijk ogenschijnlijk onschuldige concept evolueert tot een scherpe satire omtrent identiteit, schijn en maatschappelijke verwachtingen. Gaandeweg vervaagt voor Matthias de grens tussen spel en werkelijkheid. Dit resulteert in spanningen binnen zijn relatie met Sophia, terwijl hij worstelt met verlies van authenticiteit en geconfronteerd wordt met een existentiële crisis.

De film belicht Matthias' zoektocht naar zijn ware zelf en stelt vragen over wat het betekent om authentiek te zijn. De symboliek van de pauw, gekenmerkt door zijn imposante verentooi, dient als metafoor voor het aanpassen van uiterlijk en gedrag ter impressie van anderen. Door een combinatie van emotionele diepgang en enkele visueel extravagante scènes wil de film aanzetten tot reflectie op authenticiteit en zelfbeeld. De absurde humor kon mij echter maar matig bekoren.

Pfau - Bin Ich Echt? vertelt van Matthias die wordt ingehuurd om een rol te spelen. Tegen betaling speelt hij (al naar gelang de opdracht) iemands partner, zoon of wie de klant ook maar wenst. De voortdurende wisseling van identiteiten maakt het lastig voor Matthias om zichzelf te zijn. Hij is zichzelf kwijt geraakt. Wie is hij eigenlijk zelf?

In eerste instantie deed de film mij denken aan Rental Family (2025). Die film zag ik een tijdje terug en die film speelt met hetzelfde thema. Gelukkig volgt dit verhaal een andere route en is er eigenlijk alleen de beroepsmatige overeenkomst en dat levert een interessant thema op. Regisseur en schrijver Bernhard Wenger beschrijft in zijn debuutfilm hoe iemand steeds aan de verwachtingen van anderen voldoet en vergeet wie hij zelf is. Het is iets dat in mildere vorm ook in het dagelijkse bestaan van de kijker voortkomt. Tot op zekere hoogte zijn we gewend om ons iets anders te profileren dan als de persoon die we werkelijk zijn. De neiging om je identiteit te verfraaien, steekt natuurlijk vooral op de onlineplatforms de kop op. Het leven op sociale media wordt gekenmerkt door de wens om iemand te spelen die je niet zelf bent. De interactie met andere gebruikers op de platforms stimuleert die wens nog eens.

De film legt deze verbanden overigens niet expliciet, maar bracht mij impliciet tot deze gedachtegang die derhalve geheel voor mijn rekening is. Ik heb niet het idee dat er een intellectuele opzet achter de film steekt. De film wil vooral vermaak bieden en zet veel in op humor. Absurde humor. Het scenario biedt daartoe voldoende mogelijkheden en plaatst Matthias in curieuze situaties. En passant deelt de film nog wat satirische kwinkslagen uit aan de mensen die zich in de bovenlaag van de samenleving bevinden door de leegte achter hun hautaine fundament te accentueren. Altijd leuk.

Hier en daar treedt tijdens het kijken een gevoel van stilstand op als situaties zich enigszins herhalen en het personage Matthias weinig ontwikkeling doormaakt. Het vervelende van een innerlijk leeg persoon is natuurlijk dat hij als zichzelf niet erg boeiend is. Gelukkig gebeurt er over het algemeen voldoende om de momentjes van stilstand niet al te zwaar te laten wegen in het kijkplezier. Wat vooral blijft hangen na afloop is dat ik naar een eigenaardige, fascinerende en humoristische film heb gekeken.