Home Sweet Home - Wo das Böse Wohnt (2023)

Home Sweet Home werd in één take opgenomen. Een knappe prestatie. Hoe knap ook, het maakt de film bepaald niet interessanter en zorgt niet voor een hoogwaardige kwaliteit. Leuk hoor zo’n gimmick, maar het blijkt toch weer eens dat vooral de kunst van de montage een verhaal boeiend maakt. Met name als het gaat om spanningsopbouw, sorteren doordacht geplaatste cuts in het algemeen meer effect dan nerveuze beelden van een camera die doorlopend om het hoofdpersonage heen cirkelt.

De camera volgt de hoogzwangere Maria die alleen in haar nieuwe huis verblijft. Een voorspelbaar scenario ontpopt zich. Op de momenten dat zij uit beeld verdwijnt of minder prominent in beeld is, kun je er donder op zeggen dat dadelijk iets beangstigends gaat gebeuren. Het onverwachte, verrassende element dat normaliter in de spanning moet voorzien, ontbreekt derhalve. Een fijne dreigende sfeer ontstaat nooit. De film die werd geregisseerd door Thomas Sieben (die eerder al wat matige genrewerkjes voor Netflix produceerde) overtuigt noch visueel, noch inhoudelijk.

Ondanks de inspanningen van hoofdrolspeelster Nilam Farooq die met haar volumineuze buik door het huis sluipt en rent en een aardige voorstelling geeft, ontstaat nooit een intense sfeer. De metafysische bedreiging stelt visueel weinig voor en de reden voor het bestaan van de bedreiging is behoorlijk onzinnig. Op geen enkel moment kreeg ik de neiging om in het verhaal op te gaan. De hele film is een veel te gepolijst projectje. Veel te gekunsteld. Niet alleen door de one take-gimmick, maar ook door de steriele entourage en het kale verhaal die beide geen spannend gevoel oproepen. De film leeft niet, pulseert niet. Het is een dooie boel.