Amerikatsi (2022)

Na de Tweede Wereldoorlog betaalt Jozef Stalin een vergoeding aan overlevenden van de Armeense Genocide waarmee ze kunnen terugkeren naar hun geboortegrond dat op dat moment onderdeel uitmaakt van de Sovjet-Unie. Charlie Bakchinyan [Michael A. Goorjian], die als kind in 1915 in de VS belandde, besluit hier gebruik van te maken. Hij redt Vanya [Greg Ganoyan], het zoontje van de Russische officier Dmitry Petrov [Mikhail Trukhin], maar omdat hij geen Russische en Armeens verstaat, wordt hij door een opeenstapeling van misverstanden veroordeeld tot 10 jaar strafkamp in Siberië. De gevangenis waar hij zijn transport afwacht, wordt getroffen door een aardbeving en daarom wordt Charlie daar aan het werk gezet. Hij houdt de moraal hoog door over de afgebrokkelde muur te gluren naar het gezinsleven van Tigran [Hovik Keuchkerian], een Armeense schilder die werkt als kampwachter om het strafkamp te ontlopen. Het scenario refereert aan Charlie Chaplins The Great Dictator, Buster Keatons The Scarecrow en Jacques Tati’s Playtime, maar het verhaal is vooral een mix van Rear Window en La Vita È Bella met een weinig expressieve hoofdpersoon. Goorjians achterliggende boodschap is hoopvol en Keuchkerian en Grigoryan (als Tigrans echtgenote) zetten een fraai staaltje pantomime neer. Bakhchinyans komische timing is wisselvallig.

Deze had ik gemist in de bioscoop, maar achteraf gezien misschien niet zo heel erg. De verwachtingen lagen vrij hoog, maar al bij al vond ik het maar matig. Vrij lang uitgesponnen vooral waardoor de nodige flow ontbrak.

Ja, inderdaad, je krijgt een soort Rear window gevoel met dat voyeurisme. Daarnaast ook wat luchtigheid met die humoristische insteek, maar ik had het liever rauwer gewild.

En de geschiedenis van de Armeense bevolking is ook eerder de context, maar ook niet meer dan dat. Al bij al nog onderhoudend, maar een topper is het zeker niet.

Prachtfilm! Over hoe een mens in de meest mogelijke miserie toch blijft lachen.