En Dag och en Halv (2023)

De meningen zijn verdeeld, maar ik vond dit wel een prima film. Een film die niet verder gaat dan een ontvoering en zich voor 80% afspeelt in een auto. Kan saai overkomen, maar ik zat wel geboeid te kijken naar de situatie. Ook Fares Fares heb ik vrij hoog zitten en doet hier weinig verkeerd.

Dat onze Artan geen koelbloedige moordenaar is, dat was al snel duidelijk. Maar een mens tot het uiterste en wanhoop gedreven kan rare sprongen maken. Blijkbaar is er wel iets aan van zijn verhaal. Blijkbaar verliep de regeling rond zijn kind niet optimaal. Wat niet wel zeggen dat hij niet wat meer begrip kon tonen voor zijn zieke vrouw. Of dat hij ze moet ontvoeren natuurlijk.

Die schoonouders, ja, wat was me dat. Wat racistische opmerkingen allerhande om dan meteen ook de dochter de grond in te boren. Geen fijne familie...

Ik heb Fares Fares leren waarderen voor zijn detectiverollen in de Afdeling Q-films. Zijn regiedebuut sla ik minder hoog aan, omdat deze film weliswaar af en toe spannend is maar met meer van hetzelfde teveel in herhalingen vervalt.

Ik vond dit geen slechte film, het zou om een waargebeurd verhaal gaan, maar eigenlijk is de film gewoon gebaseerd op een klein krantenartikel van enkele zinnen. Er heeft ooit iemand zijn vriendin gegijzeld in een dokterspraktijk, dat is al dat waar is, al de rest is verzonnen, dus zoals dikwijls moet je waargebeurd met een grote korrel zout nemen.

De film word volledig gedragen door uitstekende vertolkingen van Manvelov en Fares Fares, waarvan we al wisten dat het een schitterend acteur is, zeker inderdaad in de Q films met de heerlijke Lie Kaas.

Doet niets terzake maar Fares Fares heeft ook het talent om een bloedmooie vrouw te strikken....

Een scheiding ligt ten grondslag aan een gijzeldrama waarbij de man, de vrouw en een politieagent betrokken zijn. Met z’n drieën in een auto achtervolgd door een sliert politieauto’s reizen zij door het Zweedse land.

Het regiedebuut van acteur Fares Fares is veel meer drama dan thriller. De focus ligt erg op de onderlinge interacties van de drie hoofdrolspelers. Erg veel gewelddadige actie en erg veel spanning komt in deze film niet opborrelen. Eigenlijk gebeurt er vrij weinig. In het begin is er wat opschudding als de gijzeling een aanvang neemt. Daarna onderhoudt de film de kijker vooral met dialoog in de auto.

Erg sterk zijn de dialogen niet. Erg sterk is de karaktertekening van de personages ook niet. Het kabbelt allemaal wat voort in de auto rijdend door het Zweedse land. Een verhaal met tragische achtergronden. Met lijdende personages. De tragiek en het lijden kwamen echter niet binnen. Van veel betrokkenheid bij het verhaal of bij de personages was bij mij geen sprake. De film heeft absolute potentie maar zet die niet om in iets prikkelends. Beetje teleurstellend.

Ahh, nooit gedacht dat ik voor een Scandinavische productie 1* zou geven, maar eens moet de eerste keer zijn. In Department Q keek ik graag naar Fares, maar dit was saai en een bron van ergernis.

Na in het eerste kwartier dertig keer ‘Artan. Artan!’ te moeten aanhoren, volgt veel gezwets tussen man, huilende ex-vrouw en agent. De gesprekken zijn te geforceerd en gescript om context te geven van de ontvoering en begrip te kweken voor de dader.

Het gezelschap stopt her en der, je krijgt wat mee over de relatie met haar ouders - erg krampachtig racistisch neergezet - en de godganse tijd gedurende de gesprekken volgt een horde agenten braaf op korte afstand.

Nee, als iemand een pistool op m’n kop houdt om dit opnieuw te moeten kijken, zou ik weigeren