Animal (2023)

Flink stukkie sterker dan Exarchou's vorige, Park (Film, 2016) . Het vertelvermogen schiet nog wat tekort, en qua cinematografie kan er nog wat magie bij. Maar er zit tenminste nu een helder plotverloop in, momenten van breekbaarheid en schoonheid oid en Vlagopoulou is erg sterk. Ik moest behalve aan Park ook denken aan Rimini (Film, 2022) en aan nummer/clip "Habits" van Tove Lo. Bijna 4*.

"Yes sir I can boogie" in mn hoofd, bitter.

Film draait nog een keertje op filmfestival Assen komend weekend, nog niet aangekocht (onterecht) dus verdwijnt waarschijnlijk net als Park eerder. Grijp je kans.

Via Previously Unreleased nu toch te zien, alleen schandalig niet in Rotterdam (Foei Lantaarn/Venster!). Daarom naar Den Haag gegaan. Nadat iemand die mijn smaak goed kende er heel erg op aandrong dat ik toch echt zou gaan. In tegenstelling tot bovenstaand was ik nogal weg van Park en dat heeft veel te maken met de stijl van Sofia Exarchou. Na twee films veruit mijn favoriete hedendaagse Griekse regisseur.

De openingscene laat het al meteen zien. We zijn in hotel dat duidelijk betere tijden heeff gehad. Daar zingt iemand die een stel oudere toeristen moet vermaken Let's Get It On van Marvin Gaye. Is het goed? Nee, zeker niet. Maar waar andere regsseurs zoiets als een dimensionaal lelijk laten zien schijnt er bij Exarchou gevoel doorheen. Dat is zo knap en wat er precies gebeurd kan ik niet eens volledig uitleggen.

De film laat de hele groep animatoren van het hotel zien die ook nog wat extra's verdienen in een plaatselijke club waar jongere toeristen vermaakt worden in de lichtelijk verlopen toeristische plaats. Een groep jonge mensen van verschillende leeftijden, afkomstig uit verschillende landen. En zo wordt gesuggereerd, meestal met een krasje en niet klaar om zich te settelen. De film focust op Kalia, een Griekse die het werk al vele jaren doet en zeer waarschijnlijk heeft ze er veel aan gehad om haar demonen te lijf te gaan, maar deze zoveelste zomer is anders voor Kalia, De film speelt het klaar me te raken met karaoke versies van oude zomerhitjes. Zoals Yes Sir I Can Boogie. En ironisch genoeg werden de originele uitvoerders van dat nummer, Baccara, ontdekt terwijl ze zongen in een toeristenhotel.

De film heeft weinig plot, neemt heel veel tijd om scenes te laten uitspelen en onderlinge verhoudingen te laten zien. De film is vooral een sfeerfilm en is voor mij in staat om gelaagde gevoelens weer te geven. Zoals je tegelijk verdrietig en bevrijd voelen. Dit is zeker niet voor iedereen, maar wel een serieus onderdeel van mijn filmsmaak.

Eentje voor de jaar top 10.

Als een film alleen sfeerreportage is, en karakter- danwel plotontwikkeling ontbreekt, rek het dan niet onnodig tot twee uur

Sinds 1 augustus te zien in de bioscoop (Eye Filmmuseum)

Sofia Exarchou over Animal - Filmkrant