Hundreds of Beavers (2022)

Een krankzinnige beverdroom.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo hard heb gelachen om een film. Hundreds of Beavers is een stomme film over, nou ja, bevers. De verhaallijn is heel eenvoudig, maar de komedie is puur goud. Van begin tot eind bleven de visuele grappen maar komen. Verbazingwekkend genoeg werken ze meestal allemaal erg goed. Het theater zat bomvol en het leek alsof iedereen het naar zijn zin had.

Er is een klein dipje in de kwaliteit aan het begin van de derde akte. De grappen worden een beetje repetitief en het gaat te lang door. Misschien hadden ze zo'n 10 of 15 minuten filler kunnen schrappen.

Dit is waarschijnlijk een van de meest obscure en absurde films die ik in mijn leven zal zien.

Een echte aanrader.

4,5*

“Lord grant me chastity, but not yet!” ; St Augustinus van Hippo, beschermheilige van onder andere brouwers,

Oh Jongen, hoe leg je uit, waarom ik deze film zo goed vind? Grotendeels is het een niet-gesproken zwart-wit film met veel geluidseffecten en buitensporige grappenmakerij. De humor in deze film van één uur en 48 minuten is aan elkaar geplakte scenes met een slapstick-stijl

Het opent met een gek vrolijk dronkenmansliedje over Applejack-verkoper/brouwer genaamd Jean Kayak (co-schrijver Ryland Brickson Cole Tews en regisseerde Lake Michigan Monster(2018) en dat is nog maar het begin.! Hierna volgt er van alles; van het maken van vuur, tot het vangen van konijntjes en uiteraard hordes aan ambitieuze bevers, voor hun bont.

En de dieren die hij wil doden? Niet de schattige pluizige beestjes die je misschien verwacht, maar mensen in kostuums, en ook gebreide vissen, sneeuwvrouwkonijnen en geanimeerde vliegen en een specht. Alhoewel er dus honderden dieren zijn, is de cast klein, afgezien van Tews in de hoofdrol, is er een pruimtabak spugende bonthandelaar, zijn dochter, die een pelsdier van vilten ingewanden ontdoet, een indiaan en zijn paard, en een meesterpelsjager die lijkt op de kerstman inclusief arrenslee maar met kaartspelende sledehonden.

De bevers zijn een genot om naar te kijken en de introductie van bever-versies van Sherlock Holmes en John Watson die opduiken en onderzoek gaan doen, naar de brute moorden op hun broeders is gewoonweg heerlijk! Net als de vele visuele grappen en effecten. Ik was een beetje bang dat met de lange speelduur de ideeën op zouden raken maar gek genoeg was dit niet het geval en tijdens de finale in een beverdam levert, het nog steeds verfrissend waanzinnig. visueel spektakel op!

Deels geanimeerd, deels live-action haalt de film zijn inspiratie videogames (items kopen om op een hoger niveau te komen, Super Mario Bros, Donkey Kong en Frogger) komische films van weleer met Buster Keaton, Charlie Chaplin, Harold Lloyd of Laurel en Hardy en tekenfilms met herhaalde grappen en over-the-top capriolen van Looney Tunes of Silly Symphony Ja het is raar, dwaas, om nog maar te zwijgen van het feit dat het echt verdomd grappig is...oftewel het resultaat van vier jaar \van specifiek en ongelooflijk vakmanschap.

Wauw, dat ik zo'n 100 jaar na de originele slapstickfilms toch nog zo'n film mocht zien. En dan eentje uit de tegenwoordige tijd, die zichzelf niet zo serieus neemt, en daardoor ook nog zo'n pareltje aflevert. Ik was blij verrast! De humor werkte zeer goed, de muziek past geweldig, en de geluidseffecten zijn heerlijk overdreven. Die anderhalfuur vlogen daardoor voorbij. Een mooi en gewaagd project van Cheslik!

Kan niets anders zeggen dan dat je deze film een kans moet geven.

Maffe, unieke low budget mix van live-action en animatie, over de strijd van een pelsjager tegen een leger van bevers. In zwartwit. Het lage budget werkt in het voordeel van de film en levert heel wat inventieve visuele vondsten op, al is de voortdurende slapstick overwegend erg flauw en duurt het allemaal veel te lang. In het laatste half uur gaat de film volledig los en pakt regisseur Mike Cheslik flink uit met groots (!) opgezet spektakel en allerlei malle aktiescenes, maar tot die tijd is het flink behelpen. Cultstatus is echter gegarandeerd.

Hundreds of Beavers vertelt een simpel verhaal, doet dat zonder dialogen en biedt 100 minuten lang fantastisch vermaak. Het duo Mike Cheslik en Ryland Brickson Cole Tews brengt een hommage aan de tekenfilm en de slapstick. In de film die overigens in prachtig zwart-wit is geschoten verliest hoofdpersonage Jean zijn bron van inkomsten en heeft hij geen andere keus dan jager te worden. Dat gebeurt erg onbeholpen en zijn confrontaties met bevers, konijnen, vissen en vogels zijn hilarisch.

De film is hartstikke grappig. Visuele humor. Absurde humor. Veel slapstick. Veel leedvermaak. Jean in een getekende setting glijdend en vallend in beeld, voor gek gezet door zijn prooien en zijn leed becommentariërend met teleurstellend gekreun, verblufte uitroepen en allerhande dwaze gezichtsuitdrukkingen. Het verveelt nooit. Door steeds elementen toe te voegen aan het verhaal, blijft de film niet steken in een herhaling van zetten. Jean evolueert. Hij wordt professioneler. Zijn uitdagingen worden groter. De humor houdt gelijke tred met zijn evolutie en teert minder op Jean’s dwaze gedrag. Niks aan de hand, want de film blijft vol zitten met slapstick, leedvermaak en bizarre gebeurtenissen en blijft gewoonweg erg grappig.

Het meest vermakelijke aan Hundreds of Beavers is de onzinnige verbeelding van de dieren. De dieren zijn in de meeste gevallen overduidelijk mensen in pakken. Een fantastische vondst die gedurende de hele speelduur van de film hilariteit opwekt. Het is tekenend voor de tomeloze fantasie waar de film bol van staat. Hundreds of Beavers is creatief, absurd en hartstikke grappig. Heerlijke film.

Redelijke film over een man die jacht maakt op bevers om te overleven. Een unieke film met geen gebrek aan originaliteit. Het geheel doet een beetje denken aan ouderwetse cartoons, met een geheel eigen visuele look en nagenoeg zonder dialoog. Maar de film is ook repetitief en gaat echt veel te lang door.

Cheslik en Tews dachten dat ze wel eventjes een hommage konden maken aan Looney Tunes en de klassieke slapstickkomedies uit de periode van de zwijgende cinema. Ze stonden er blijkbaar niet bij stil dat grootheden als Chaplin, Keaton, Lloyd en Arbuckle al jaren in vaudeville hadden gewerkt voor ze op het witte scherm verschenen. In feite is het een avondvullende variant op ‘The Road Runner’ met Tews als Wile E. Coyote en de mascottes als Road Runners. Het getuigt wel van lef dat Cheslik en Tews het probeerden en de liefde voor slapstick straalt er vanaf, maar het is een geval van een welwillende amateur die een doorgewinterde professional wil nadoen. Het gebruik van mascottes geeft dit een zekere charme, maar de enige originele grappen zijn gebaseerd op de visuele stijl van oude arcade games. Tews overacteert, de komische timing laat te wensen over, de montage is rommelig en de geluidseffecten gaat vooral in de tweede helft behoorlijk op de zenuwen werken.

Absurd! Maar wel geweldig! Kinderlijk ook haast en eigenlijk niet goed, maar net daarom bijzonder leuk! In al zijn eenvoud en simplisme toch creatief en spitsvondig. De humor en de grappen zijn geslaagd in deze silent movie waarbij de dieren niets meer zijn dan mensen in een dierenpak. Een beginnend jager wil trouwens met de dochter van een pelshandelaar, maar dient nog wat te werken aan zijn skills.

Ik had ook wel wat gedachten bij andere films. Zo moest ik in de beverfabriek denken aan Temple of Doom en bij de achtervolging op de sleeën kwam overduidelijk Return of the Jedi naar boven. Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd. Die pluchen beesten waren geweldig. Bijzonder grappig en zo herkenbaar om dode beesten aan te duiden met kruisjesogen. Misschien net iets te lang in speelduur. Die bingokaart kon anders of sneller afgewerkt worden.

Technisch zeker niet altijd geweldig - los van de stijl dan. Maar het heeft zijn charmes. Een guilty pleasure, maar dit krijg ik niet verkocht aan mijn omgeving, mijn kinderen daargelaten. Their loss, my gain ...

De film heeft misschien elementen van de stomme slapstick van Buster Keaton en Charlie Chaplin alsmede van modernere videogames maar ik moest toch vooral denken aan Bugs Bunny of andere cartoons van Looney Tunes maar dan uitgevoerd door mensen in dierenpakken. Dat werkt prima omdat het de humor ondersteunt (kinderprogramma’s kennen natuurlijk ook genoeg mensen in dierenpakken naast de cartoons). Je vraagt je wel af of dat bijna twee uur leuk blijft en het anwoord is toch wel bevestigend: de humor blijft werken door voortdurend kleine variaties aan te brengen. Daarbij is er nog iets als een verhaal waarin een man in de sneeuwwildernis gaandeweg leert op zowat industriële schaal te stropen om de hand van een vrouw te winnen maar daarvoor ook het gevecht aan moet met een heuse beverbeschaving op wie hij genocide heeft gepleegd (om er even een modewoord in te gooien). Het gelukkige einde neemt een mogelijke ecologische boodschap van het verhaal weg maar dat zou de film misschien ook wel te serieus hebben gemaakt: deze film is vooral simpel plezier in grote letters.

In ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. De film is duidelijk gebaseerd op de tekensfilms van Loony Tunes en op oude games en doet daar iets volstrekt origineels mee. Van de ongeveer 35 bezoekers liepen er gedurende de film een stuk of 10 de zaal uit. Het grootste deel gek genoeg pas na een minuut of negentig.

Anderhalf uur was ook wel lang genoeg geweest voor deze film, trouwens. Er kwam geen einde aan. Maar er zaten toch nog net genoeg grapjes in om te blijven boeien.

Jean Kayak (Ryland Brickson Cole Tews) is een applejackmaker in het 19e-eeuwse Amerika. (Opgezocht: applejack is een Amerikaanse sterke drank gemaakt van appels, dus als calvados en appel-pálinka, niet cider. Dit is heel relevante informatie voor deze film, die het moet hebben van dat soort subtiele plotdetails.) Door een combinatie van te grote consumptie van zijn eigen product en bevers die aan zijn opslag knagen, brandt de hele boomgaard af. Om te overleven wordt Jean pelsjager. Dat blijkt nog wel echt een vak om te leren. Hij wordt verliefd op de dochter van de opkoper, tevens de lokale bontwerker (Olivia Graves). Pa (Doug Mancheski) vindt het maar niets. Mocht Jean honderden beverhuiden leveren, dan wil hij wellicht van gedachten veranderen. Maar de bevers zijn sluw en sterk...

Hundreds of Beavers is een mix van klassieke slapstick uit de Chaplin/Keaton-school - door de besneeuwde setting moest ik met name denken aan The Gold Rush - maar boven alles toch Looney Tunes. Specifiek de jager/prooi-grappen van Roadrunner zijn een eindeloze bron van inspiratie. Er is geen dialoog, wel geluid en er is een liedje aan het begin.

Het is slapstick, maar wel goede slapstick. Het tempo is manisch. Als iets dodelijk is voor dit soort humor, is als er zelfbewust even pauze wordt genomen onder het motto: "Dat was een goede grap! Nu lachen!" In Hundreds of Beavers heeft Jean Kayak in die tijd gelukkig al weer drie of vier pijnlijke ervaringen gehad. De opzet van de grappen is meestal overbekend, maar regisseur Mike Cheslik, die de film ook schreef met Tews (ik neem aan dat de rest zijn voornamen zijn), weet er bijna altijd een verrassende draai aan te geven die je niet ziet aankomen. Sporadisch kiezen ze wel voor iets te kinderachtige onderbroekenlol. Het verhaal gaat ook kanten op die je niet ziet aankomen, zo zit er ineens een hele rechtbankparodie over de 19e-eeuwse bevergenocide in.

Het is ook gewoon een ontzettend goed gemaakte film, een volstrekt originele mix van live action, computereffecten en allerlei traditionele animatietechnieken. Dat alle dieren worden gespeeld door mensen in goedkope verkleedkostuums is een gouden greep, die blijft werken. Er wordt veel in de computer gedaan, maar daarbij wordt altijd het tekenfilmachtige benadrukt, waarbij het gebrek aan realisme een plus- in plaats van een minpunt wordt. En af en toe is er ook uiterst charmant knutselwerk te zien. Als er een dier gevild wordt, zijn de ingewanden bijvoorbeeld handwerkjes van vilt. Deze waarschijnlijk voor onder een miljoen gemaakte film ziet er in mijn ogen stukken beter uit dan veel films die honderden miljoen hebben gekost.

Het grootste probleem van Hundreds of Beavers is de speelduur van 108 minuten. Dat is te lang. Dat kan alleen als je er net als Charlie Chaplin een echt dramatisch hart in stopt, niet voor een verzameling grappen als dit. Had de film 20 tot 30 minuten korter geduurd, dan had de impact mijns inziens nog veel groter geweest. Desondanks toch mooi dat de film twee jaar na de Amerikaanse release door Gusto uiteindelijk toch ook in Nederland is uitgebracht, want dat is zeker verdiend.

(Gezien in Lab111)