Natty Knocks (2023)

Onvoorstelbaar slechte cast, nog minder dan een toneelschool zou moeten afleveren. Verhaal rammelt ook aan alle kanten en niets is genieten hier. Wat eeuwig zonde van alles!

Als je niet teveel verwacht was dit nog een aardige tienerhorror waar uiteraard horror, bloed en schrik tot een minimum worden beperkt. En het plot klinkt als een typische slasher: “Op Halloweenavond moeten een babysitter en de kinderen voor wie ze zorgt, de verschrikkingen van seriemoordenaar overleven.”

Maar in eerste instantie lijkt het erop dat we te maken krijgen met hekserij of een wraaknemende heks want Natty Knocks was... nou ja... veel dingen; een prostituee, een scream queen uit de B-film, en dus waarschijnlijk een heks. Echter na de opening verdwijnt dit spectrale element naar de achtergrond en Is de heks geworden tot een urban legend De tieners (en preteen Charlotte Fountain-Jardim) zijn getuige van wat lijkt een moord in een zogenaamd verlaten huis, ze starten een onderzoek naar het slasher-kwaad (Bill Moseley)

Horrorlegende Robert Englund kom nog even het heksenverhaaltje van het begin toelichtingen. In de rol van alleenstaande moeder is Danielle Harris (Jamie Lloyd, Halloween 4/5) te zien, deze werkte 35 jaar al eerder samen met regisseur Dwight H. Little in 'Halloween 4' Maar bekende horror-gezichten maakt nog geen goede film! Het ziet er een beetje teveel uit als een lifetime-channel filmpje en bouwt ook zelden genoeg spanning op

Dat betekent niet dat de film geheel zonder positieve punten is. Er is één geweldige scène waarin de kijker door de ogen van Abner Honeywell kijkt, en je babysitter Britt ziet maar als in een jaren ’70 grindhouse-film stijl. Het einde is ook nog best opvallend. Maar verder is het voorspelbaar, niet erg eng, er zijn geen kills en bepaalde delen voelen te los van elkaar. Maar de film heeft op zijn minst iets van een oktober-horrorgevoel.

Horrorregisseur Dwight H. Little heeft jaren terug meegewerkt aan grote filmproducties en hoopt die tijd waarschijnlijk te kunnen herleven met Natty Knocks, waarin allerlei bekende namen binnen het genre voorbij komen. Bill Moseley is echter de enige die fatsoenlijk in het verhaal wordt vermengd, Robert Englund en Danielle Harris staan er namelijk overduidelijk alleen voor de marketing. Het problematische van de film is verder de tijd die het nodig heeft om op gang te komen, want tegen de helft van het gebeuren aan is er amper wat noemenswaardigs achter de rug. Daartegenover staat wel het opvallend enthousiaste acteerwerk van de jonge cast, die uit hun zeer banaal geschreven dialogen het meeste proberen te halen. De finale is een uiteindelijke wirwar van allerlei horrorideeën die voorheen onvoldoende zijn uitgewerkt en dus amper samengaan, maar dat neemt niet weg dat Little een vermakelijk tussendoortje aflevert die vooral wordt ondersteund door de degelijk presterende cast. Dat allerlaatste shot vond ik overigens oprecht heel sfeervol.