Nattevagten - Dæmoner Går i Arv (2023)

Herinner je je Nattevagten nog, de Deense horror-thriller uit 1994? Het was de speelfimdebuut van regisseur Ole Bornedal en kreeg in 1997 een vergeetbare Amerikaanse remake. Nu is er na dertig jaar een niet overtuigend vervolg op die film. Een onnodig vervolg, want voor een heel groot gedeelte volgt het de vergelijkbare verhaallijn (tot zelfs de de Walkman, motten en identiteitsverwisseling toe) maar dan met vrouwelijke personages en de focus op of de cyclus van trauma ka worden doorbroken.

Martin (een oudere Nikolaj Coster-Waldau) en Kalinka (Sofie Gråbøl keert als enige niet terug) trouwden en kregen uiteindelijk een dochter genaamd Emma (een relatief solide rol van Ole Berdenals dochter Fanny Fordenal), maar achtervolgd door wat Peter Wörmer (Ulf Pilgaard) deed, pleegt Kalinka zelfmoord. Martin is een gesloopte man. Om haar vader te helpen, neemt Emma hetzelfde nacht-baantjje en gaat op bezoek bij de beroemde seriemoordenaar. Tegelijkertijd duikt er een copycat-moordenaar op.

De uitvoeringen van de cast is toegewijd (Deense acteurs stellen niet gauw teleur) en sfeer is er zeker in deze film! Het laat zich dus nog prima bekijken maar het trapt in de valkuil dat het veel van de speeltijd gebruikt voor nostalgie Hierdoor werd een film die zijn eigen vaak herhaalt en dus meer een ​​moderne update van de oude film lijkt.

Nattevagten was nog redelijk om naar te kijken, maar deze was barslecht, vind trouwens Coster-Waldau één van de slechtste Deense acteurs, hij weet mij nooit te overtuigen, de hele film weet mij trouwens niet te overtuigen. Ben beter gewoon van een Deense film of zeker serie...

Een Deense film laat ik zelden links liggen. Nattevagten ontvouwt zich als een mystery thriller en dan komt het genre als horror ook om de hoek leunen. Zo erg wordt het nooit, maar de film creëert wel een bepaalde heimliche ongemakkelijke sfeer. Niet zo onlogisch als je als jobstudent nachtwaker bent in een forensische site of als je later op bezoek gaat in de gevangenis bij een psychopaat.

Op dat vlak wel een prima begin van de film. Alleen valt het dan wat stil en vond ik het nog weinig boeiend. Vernieuwend en creatief wordt het niet meer en de film verzandt in zijn clichés. Jammer, ik zag er al betere op Deens niveau.

Na zijn eigen amerikaanse remake keert de deense regisseur Ole Bornedal hier na bijna dertig jaar terug naar zijn doorbraakfilm voor een laat vervolg. Nota bene met zijn eigen dochter in de hoofdrol. Zij doet het niet slecht maar beschikt niet over heel veel charisma. Het duurt even voordat plot en spanning op gang komen en de film haalt het niet bij het origineel, maar al met al steekt het script best leuk in elkaar en zijn er hier en daar wel wat sterke momenten. Een hoge tempo en strakkere montage hadden echter geen kwaad gekund. Alsmede een leukere hoofdrolspeelster.

Zeer teleurstellend vervolg op bronmateriaal dat nooit om een nieuw hoofdstuk heeft gevraagd. Spijtig genoeg zien de makers er een specifiek soort succes in (dat mij als kijker volstrekt ontgaat) en het resulteert in een ellendig oninteressante wirwar tussen diverse genres. Het drama-aspect werkt niet door een gebrek aan innemende personages, maar het griezelige aspect werkt al helemaal niet door een tekort aan effectieve spanning. Nergens slaagt regisseur Ole Bornedal erin om een bepaalde dreiging of gevaar tot leven te wekken, enkel de finale (na een minuut of 100) leeft kort op. Het acteerwerk is aardig, maar het gebeuren dat hier wordt neergezet boeit simpelweg totaal niet.