Day Zero (2022)

Een zombiefilm met in de hoofdrol de Filipijns-Amerikaanse Brandon Vera die uiterlijk sterk aan Dwayne Johnson doet denken. Vera is een gepensioneerde kooivechter die zijn gevechtskunsten nu in films mag vertonen. Day Zero bevat logischerwijs dan ook de nodige martial arts-scènes. De film is gelukkig meer dan enkel martial arts. De rol van Vera houdt meer in dan die van de koele held die emotieloos zijn tegenstanders uitschakelt. Het verhaal is niet heel ingewikkeld maar vraagt wel iets meer van een acteur dan het neerslaan van tegenstanders. Brandon Vera is geen goede acteur. Toch weet hij zich zodanig gevoelvol te presenteren dat hij de sympathie van de kijker gemakkelijk verkrijgt.

Day Zero is geen gecompliceerde film. Feitelijk gaat het om een zombieplaag die de mensen in een appartementencomplex bedreigt. Over de totstandkoming daarvan vertelt het verhaal niets. De kijker wordt bijna direct in het zombiegeweld gestort. Hectiek en dynamiek zijn gegarandeerd. De kijker die graag wat meer achtergrondinformatie wenst of die wat meer inzicht in de personages wil verkrijgen, zit op dat gebied niet goed.

De strijd om te overleven speelt zich in een kleine setting af. Daar zal het beperkte budget aan ten grondslag liggen. Op zich werkt het. Lange grauwe gangen, bedompte kamertjes en een half verlicht trappenhuis werken beklemmend. Op dit kleine speelveld wekt elke hoek en elke bocht dreiging op. De zombiemeute maakt meestal een alerte indruk en straft onoplettendheid resoluut af. Dergelijk zombiegedrag verhoogt het kijkplezier. Dat doen de gevechtscènes ook. Leuke intermezzo's die bijdragen aan de kijkvreugde. Day Zero hoort wat mij betreft bij de betere films van de laatste jaren in dit uitgekauwde genre.