Kill Her Goats (2023)

"Stupid horrormovies, with Stupid naked chicks, running arround chasing by chainsaws or whatever"

Bimbo's die naar een afgelegen locatie reizen, waar geen mobiele ontvangst is, uit de kleren gaan en worden achtervolgd door een psychopaat. Dat beloofde deze film; een slasher in jaren 80-stijl met Kane Hodder (Friday the 13th, Hatchet) als een met elektrisch gereedschap zwaaiende moordenaar genaamd Goatface. Met een cast van meerdere Playboy Playmates en 100% praktische effecten. Het klonk als het perfecte materiaal voor een ​​old-school slasher, toch...?

Dat potentieel houdt zeker stand tijdens de openingsscène, de moord op een paar kampeerders door Goatface zorgt voor veel bloed en blote huid. Het beloofde een lekker bruut filmpje te gaan worden! Helaas gaat het bergafwaarts als "Earlier that Day" verschijnt op het scherm. De film veranderd in...tja meiden die op bed springen, chitchatten, kleren aan of uittrekken en douchen. Wie bedenkt het om Playmates veel acteerwerk en dialoog te geven?

Wat betreft de plot, het is bijna onmogelijk om erachter te komen wat er werkelijk aan de hand is. Ergens rond de vijftig minuten, krijgen we een nachtmerriescène en blijkt dat de killer ook daar kan opduiken...waarom is nooit duidelijk want regisseur Wolsh lijkt meer geïnteresseerd in de vrouwenlichamen en hun ontblote borsten dan in bloed. Alsof hij opeens herinnerde dat hij een horrorfilm aan maken was. Misschien had hij de horror gewoon moeten overslaan en een skin flick moeten maken want als horrorfilm schiet dit op meerdere vlakken tekort.

Ik ben nogal verzot op horrorfilms en kan er geen genoeg van krijgen, normaal gezien dus.

Er zijn hele goede, minder goede, slechte en zelfs hele slechte maar dit was voor mij de overtreffende trap.

In het geval van deze film bevond de horror zich in het acteerwerk en de onvoorstelbaar onzinnige dialogen van douchende en wijn omstotende domme wichten.

Hoe het allemaal afloopt? Geen idee.

Ik heb dit gedrocht na ongeveer 25 minuten afgrijzen uitgezet.

Complete waste of time!

Regisseur Steve Wolsh (inmiddels aangesteld als de naam die een herbewerking van Return of the Living Dead moet leiden) is hier amper bezig met het maken van een horrorfilm, ook al is de opening veelbelovend. In plaats daarvan ellenlange scènes tussen actrices die duidelijk niet op acteertalent zijn uitgekozen en af en toe een man met een geitenmasker die via droomsequenties kort van zich laat horen. Het slaat allemaal echt volkomen nergens op en Wolsh onderneemt verder ook niet de moeite om er enige vorm van spanning, expliciet geweld of eigenzinnigheid aan toe te voegen. Het laatste kwartier bevat niet veel meer dan het schaamteloos uitrekken van amateuristische beelden die willekeurig achter een halfbakken wending zijn gemonteerd.