Club Zero (2023)

Een elitaire school stelt Ms Novak [Mia Wasikowska] aan als docent “bewust eten”, een lessencyclus gebaseerd op mindfullness “for mind, body and the environment.” Novak weet vijf leerlingen over te halen om lid te worden van ‘Club Zero’ en krijgt een steeds grotere invloed op het doen en denken van de leerlingen. Het scenario van Hauser en Géraldine Bajard schippert tussen satire, komedie en thriller, maar maakt nergens op overtuigende wijze duidelijk waarom deze intelligente jongeren zich laten overhalen tot een radicale verandering van hun leefstijl en gedachtegoed.

Aardige film over een nieuwe lerares die een groepje leerlingen ervan overtuigd bewuster te eten. De film is bij vlagen boeiend, maar ook wel eentonig. De dynamiek tussen de leraar en leerlingen is geloofwaardig neergezet. De personages zelf blijven vrij oppervlakkig. Redelijk strak in beeld gebracht.

Geen mainstream film. Sommigen zouden deze film met het "W-woord" verwensen en er is misschien wel iets van aan. Een film die aantoont dat doorgedreven principes gebaseerd op pseudo-wetenschap in combinatie met een kennis- en machtsverhouding een gevaarlijke coctail kan zijn.

Heerlijk absurd bij momenten, maar voor anderen wellicht vervelend geneuzel. De link met Lanthimos is inderdaad snel gelegd en het is ook daarom dat ik deze film best apprecieer. Mia Wasikowska sprong er niet zozeer uit voor mij, de studenten dan weer wel. De school en de ouders gaan wel erg makkelijk mee in het traject ondanks hun lichte kritiek naar hun kinderen zelf, miss Novak blijft toch enigszins buiten schot als gezondheidsgoeroe.

De film heeft een satirische ondertoon waardoor het onderhoudend blijft. De setting en de aankleding is sober, beetje sixtie seventies ook met die kale muren en design meubilair. Voor mij zeker geslaagd, maar wellicht zeker niet voor alle anderen.

Kunstzinnige dramafilm met overtuigend acteerwerk en een apart concept, maar evenzeer met een afstandelijke en oninteressante presentatie. Regisseuse Jessica Hausner gooit het in vergelijking met haar vorige werk over een andere boeg en kiest voor een directe en kleurloze aanpak. Statisch camerawerk en een gebrek aan visuele ondersteuning maken van deze Club Zero op die manier een nogal trage film die zelden weet te beklijven. Een aantal opvallend smerige scenes schrikken de kijker wakker uit zijn of haar slaap, verder is dit een erg langzaam gebeuren met een groot gebrek aan hoogtepunten.

Jaa, kweeniehoor.

Je kan moeilijk tegen Hausner houden dat ze teveel Lanthimos probeert na te apen, want dat doet Lanthimos tenslotte zelf ook teveel. Maar niettemin slaat deze film de plank wel behoorlijk mis. Je kan er wellicht een spel met peer pressure en alternate reality in zien - en daar is op zich genoeg aanleiding voor met de idioterie van alledag, maar om dat op te hangen aan eetstoornissen is wel erg toondoof. Er gaan best veel mensen gewoon hardstikke dood aan, en als je dat meegemaakt in je cirkeltje hebt kan je er niet echt om lachen dat een of andere upstart filmmaker daar even een spelletje van maakt. Aan de andere kant bestaan er dus echt zulke dingen als mensen die denken van alleen lucht te kunnen leven, maar in die richting is de satire dan weer net al te dun.

Nogal mislukt dus, en met een nare nasmaak ook nog eens. Fraai gespeeld, maar alleen de hond krijgt van mij daar de credits voor - de rest had van mij mogen bedanken voor deze productie.