A Human Position (2022)

Wow. Wat een sublieme manier door niets te zeggen of te laten zien, toch zoveel te zeggen. Iedereen heeft wel persoonlijke dingen meegemaakt die niet zichtbaar zijn in het dagelijkse leven, maar voor sommigen toch een enorme impact hebben. Langzaam wordt iets duidelijk van wat Asta moet hebben meegemaakt, maar niet alles, en dat maakt deze film zo ontzettend geloofwaardig. Veel lange, herhalende shots, maar wat zijn ze oogstrelend. De laatste paar momenten in de film zijn erg ontroerend. Nogmaals, wow.

Op internet las ik ergens: de saaiste film die ooit gemaakt is. Dat vond ik wel grappig. Misschien is het dat ook wel. Want deze 'kleine' Noorse film is zeker geen dertien-in-een-dozijn filmpje. Veel lange statische shots, verre camerastandpunten, beelden waarvan de betekenis niet altijd duidelijk is. Veel verhaal is er ook niet. De hoofdpersoon is een jonge verslaggever, met een wat norse blik, die net hersteld lijkt te zijn van een operatie en/of trauma. Ze maakt een reportage over de Art Nouveau architectuur in Alesund, maar daar krijgen we jammer genoeg niet veel van te zien. Wel lege straten zonder auto's. Alesund moet trouwens prachtig zijn.

Dat staat in contrast met de beelden van een vervallen zolderetage aan de overkant van haar appartement. De woning van haar vriendin? Dat werd me niet duidelijk. Wel veel interieurbeelden, die ik ook niet altijd kon plaatsen. Haar vriendin restaureert bijzondere stoelen. Die krijgen we dus wel te zien. De jonge verslaggever komt een vreemde zaak op het spoor. Over een geïntegreerde en hardwerkende asielzoeker die om een futiliteit wordt uitgezet. De afloop van haar speurtocht krijgen we niet mee. Toch valt er veel te genieten in deze 'saaie' film. Ik hou wel van films waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, maar waarin je tussen de regels moet lezen.